Koekoek in de Stad

Maar geen water

2012-01-06T12:19:00.003+01:00

Zijn eigen gezicht grijnst hem afgrijselijk toe. Een nieuwe straal kots spettert in de lavabo. Het vergt uren voorbereiding om dit vergane uiterlijk te verkrijgen. Vol zelfwalging krimpt hij ineen. Hij weet niet meer zeker wat op zijn kleren alcohol is en wat allerhande afscheiding van zijn eigen lichaam. De toiletten tollen rondom.
Stuurloos wrakhout op de grootste oceaan. Zonnestriemen geselen ongenadig. De dikke dame verdrinkt in een aria van zeven ellendige minuten. Hij dorst.
Vrijdag is leuk, maar er is iets aan zaterdagavond. Een gedeeld gevoel. Liefde in een vrouwenhart. Doe wat je wil, maar ik blijf niet thuis. Ik wil het geheel, geen deeltje.
Aandacht is een ontembare drug. Haar roes doorscheert de hoogste regionen, haar deprivatie eist de diepste wanhoopskrochten. Haar katers zijn onverbiddelijk. Hij ziet het einde van de week telkens weer verlangstig toe. Zal voorbij de einder zich nog wel een nieuw landschap ontvouwen? Zal niet de roes te icarisch, de kater te charibdisch zijn?
Hij voelt zich zo één als Osiris - of nee, Voldemort, die splijt zich willens en wetens. Vijf mambo's en een stervende oester. Maar geen beetje van jou, hij wil het geheel.
De deur slaat open. Hij wordt getrakteerd op een minachtende blik van zijn liefde voor het weekend. Achteloos stapt ze op hem toe, een pas aangestoken sigaret in haar ene hand, de nog brandende alumeur in de andere. Ze houdt halt achter hem. Hij hangt nog steeds als een zielig hoopje mens aan de lavabo. Haar gebaar schreeuwt van walging als ze haar sigaret in zijn linkeroor dooft. Zijn oor schreeuwt voornamelijk van pijn. Ze laat de alumeur vallen. Dronken grijpen de vlammen zijn weerloze kleren. In een oogwenk staat de wereld in lichterlaaie.
Steek de dikke dame waar de zon niet schijnt, het is over wanneer het kinderkoor weerklinkt. Vooralsnog staat de wortel van vocht verstoken. September was wolkenvrij, weet je nog?

Tevens in het Latijn

2011-12-26T16:35:00.005+01:00

Farai un vers de dreit nien

Ik schrijf een lied zonder zin, want ongetwijfeld, onbesuisd, geloof jij nog wel in liefde. Verre zij het van jou Aragon te lezen; Brassens te beluisteren.

Jij wie, zinloos omdat de wereld je eenvoud is. Omdat wat ik schrijf voor jou onverkort een doordruk van de wereld is. Een op een, als schreef ik je nu vrij van mystificatie aan, als verstak ik me niet wederom in poëtische plooien. Buiten kijf geloof je vanzelfsprekend dat je betroffen wordt you're so vain.

Fait ai lo vers no sai de cui

Ik schrijf dit lied voor ik weet niet wie. Niet omdat je de kassa doet rinkelen of me cheques bezorgt, waarop ik je naam vergeet. (Nee, inderdaad) Niet omdat ik te bang ben je bij naam te noemen. (Maar wel minstens te voorzichtig) Niet omdat ik niemand te bezingen heb. (Al is het niet elke dag dezelfde. Bizar hoe je haar jezelf aantrekkelijker maken kan. Bizar dat ze mooier wordt op loutere basis van jouw perceptie van de aandacht die ze je geeft. Zo rol je verder van de ene verlichting in de ander verwarming en als de slinger van een staande klok tik je weerszijden brutaal voorzichtig aan) Niet omdat ik zulk een groot dichter ben. (Bij momenten stem ik mezelf niet ontevreden) Ik weet niet wie; ook ik is een ander, hoe zou een ander me ooit wie ook wezen.

Je congnois tout, fors que moi mesmes.

Ik ben een tafel, ik ben een eenhoorn (niet waar) ik ben niet geen paradox (integendeel nochtans), mag ik me in slaap laten sussen door de heilige matrimonie van vinger en trekker sweet nothings for the numb. Tau heeft dit mes in mijn hand gelegd.

Je suy cellui au cueur vestu de noir

Karel en Frank hebben een konijnensprong van mijn schouders genomen, nu zijn de enige gidsen die ik had uitgesmeerd op cement. Daden schreeuwen wat woorden hoogstens kunnen fluisteren. Alsnog ontvliedt ieder elk verstaan. Door het hennepvenster blik ik leeg om me heen, doogemoedereerd, oedipaal onbevangen van enige angst voor die wurgende cycloop.

Plus ne suis ce que j'ai esté

Kan je me ook vergeven voor mijn macabere dans, dit bal van geraamten waar ik je tevens in meegesleept heb? Dat ik je eveneens zo ruw heb omgekeerd?

Hypocrite lecteur, - mon semblable,- ma soeur!

Coupure

2011-12-05T22:59:00.002+01:00

Nacht en ontij. Het mist slobberige slierten aan Silsburg. De laatste 24 dendert weg, hongerig naar haar stelplaats. Kermend sta ik op van de sporen. Nog een geluk dat mijn minder sympathieke overvaller me achter de tram heeft gemept. Ik sla op mijn broekzakken en kerm wederom: alles is weg.

"Vooral blijven kreunen. Wie weet raak ik nog wel opgewonden." Ik maak een kleine schrikbeweging. Ik kan de drums horen. Crescendo treedt een Deurnse deerne door de nevelflarden op me toe. Dat neem ik dan tenminste maar aan op basis van de stem. De mens die ertoe behoort blijft vooralsnog onherkenbaar in de donkere erwtensoep. Het helpt niet dat ik mijn bril kwijt ben. Nu pas besef ik dat mijn linkeroog bovendien dienst weigert. "Zo. Ze hebben je stevig te stekken gehad." Haar vingers beroeren voorzichtig mijn bloedende oog. Ik hef mijn arm om haar hand af te weren, maar ze staat kennelijk dichter dan ik in mijn getroebleerde visie vermoed, want onderweg strijk ik langs allerhande warme lichaamsdelen. "Kom maar mee, ik woon hier vlakbij." Ze negeert de abusievelijke intimiteit die ik zo ongewenst op haar losliet.

"Wat moet jij hier?" Haar stem is plots hard en scherp. Onbegrijpend kijk ik rond. Ik hoop maar dat ze geen MPS heeft, nu plots benomen van een persoonlijkheid die wat er nog van me rest in elkaar wil trimmen. Gelukkig heeft ze het niet tegen mij, maar tegen een donkere vlek voor haar voeten, die - naar ik meen - een hond zou kunnen wezen. Zonder veel omhaal schopt ze het beest opzij. Kajietend - ja, absoluut een hond - zeilt het over de straat en belandt op de voorruit van een toevallig passerende camionette. Ik lach, maar noch mijn ribben, noch mijn buikspieren weten dat zeer te appreciëren.

Mijn gids - onwillekeurig noem ik haar in stilte Nathalie, hoewel het hier weinig van Moskou heeft - neemt me bij de arm en leidt me door de verraderlijke straten van Deurne. Ze zijn vergeven van reuzen en draken. Tot ons fortuin zijn de eersten echter stoethaspels en de tweeden voornamelijk gebrand op frieten. Alleen daarom weten we levend haar voordeur te bereiken. Bij het binnen gaan schat ik de deuropening verkeerd en en klap ik stevig met mijn schouder tegen de deurpost. Ze lacht me even uit en aait dan troostend over mijn haar. (Ik haat het als mensen aan mijn haar komen, waarom laat ik haar aan mijn haar komen?) Met zachte dwang zet ze me op een kruk. Op geen tijd heeft ze watten en allerlei geheimzinnige flesjes tevoorschijn getoverd. Ik kijk wantrouwig naar de medicinale constellatie die zo dreigend sluimert in mijn ooghoeken. Ik sper mijn neusvleugels, als een prooidier op zijn hoede. Desondanks weet ze me voor ik pap kan zeggen uit mijn hemd te lichten. Ik wil protesteren, maar zodra ik mijn mond open trek, propt ze die vol watten. Ik pluk mijn mond weer leeg en wil opnieuw wat zeggen, maar bedenk me wanneer ik de watten weer mondwaarts zie trekken. Ze staart me uitdagend in de ogen. Ik wil wel defiant terug kijken, maar mijn nog steeds troebele zicht herinnert me eraan dat ik er gewis vooral een beetje zielig uit zie en dus bind ik bokkig in. Onverstoord begint ze mijn wonden te verzorgen.

Eens het bloed uit mijn oog is, zie ik wel weer wat. Het is nog niet zoals voorheen, maar ik kan toch al weer grosso modo de juiste diepte inschatten. Ik kijk naar haar handen die de schaafwonden op mijn ribben zijn aan het deppen. Ze heeft plots stilgehouden. Ik probeer haar blik te vangen, maar ze is gefocust op iets achter mij. Er loopt een rilling over mijn rug. Langzaam draai ik me om, nog steeds zittend. Een rijzige, grijze man staat op de drempel tussen gang en salon. Hij is in kostuum, hoewel zijn ogen verraden dat hij sliep. In zijn linkerhand schittert een degen. Ik kijk terug naar mijn verpleegster. Er moet toch een vader-dochter relatie zijn tussen hen? Ze knikt. Kan ze dan niets tegen hem zeggen. Ze schudt zuinig haar hoofd. Waarom ze kennelijk mijn gedachten kan lezen schuif ik even opzij als minder prangende kwestie. Momenteel dreig ik een saté te worden en dat gevaar zou ik graag afwenden. Stap voor dreigende stap nadert de man, waarbij de degen langzaam rijst. De living dreunt bij elke tred, bange meubelen klimmen de muren op om zo ver mogelijk bij de wraakengel vandaan te zijn. De degen komt tot rust tegen mijn strottenhoofd. Het koude metaal geeft een merkwaardig kalmerend gevoel. Op het strenge gelaat breekt een glimlach door. Een korte flits en er staat een enorme jaap op mijn borst. Dat is ook een manier om de schaafwonden te verbergen natuurlijk. Ik heb me nog steeds niet verroerd, al heb ik het nare gevoel elk moment van mijn stokje te kunnen gaan. Dan legt de man de degen neer, doet zijn vest en zijn hemd uit en scheurt dat laatste aan repen. Die geeft hij aan zijn dochter, waarna hij zich terug bewapent, het raam opent en naar buiten springt op de uitdaging van een brutale draak die zijn tuinkabouter heeft vertrapt. Terwijl ik me nog zit af te vragen wat er gebeurd is ben ik al omzwachteld met hemd. Ik richt mijn ogen weer op mijn weldoenster. Ze legt glimlachend een vinger op mijn lippen. Ik voel dat de slaap de nieuwsgierigheid inhaalt. Mijn oogleden worden zwaar en ik tuimel voorover in haar armen. Haar zilveren armbanden drukken in mijn torso, maar ik slaap zoetjes in.

De ongerijmdheden blijven eerbiedig buiten.

Schik

2011-12-05T22:44:00.002+01:00

De mens bezit de merkwaardige capaciteit en neiging om verantwoordelijkheid van zich af te wentelen. De een noemt het demonen, de ander neuronen, maar niemand wenst zelf iets te hebben gedaan. Mijn ouders, mijn vrienden, mijn minderwaardig DNA; de maatschappij, de politiek, de crisis en de banken. Maar niet ik, ik onder geen beding.

À la limite die vlek die vrijpostig mijn voeten volgt, dit ultieme idool, het spiegelbeeld van mijn schaduw, deze vlerk. Het is de overmanning, het lichaam - driftig en van controle verstoken - de huilbui en de schaterlach, maar niets van dit ben ik.

Menagerie (1)

2011-11-14T21:50:00.002+01:00

Als je alsjeblieft even eenvoudig je hals naakt op het hakblok leggen wilde. Als je alsjeblieft met zachtheid je haar omhoog zou leggen. Als je alsjeblieft kon terugslaan, dat kanten colletje rond je nek. Als je alsjeblieft hier een knieval maakte.

Had ik nog een laatste wens? Mijn handen op mijn rug gebonden. Had ik nog slechts een wens? De beulskap boven mij. Een galgenmaal, een sigaret, een doekje voor de ogen? Het mocht me vergenoegen, dat je je naast me zet.

De zon priemt door de tralies, streelt onze gezichten, kietelt ons liefelijk wakker. Je werpt de juten zak die ons tot deken dient opzij en staat op van onze krakkemikkige brits. Gulzig dwalen mijn ogen over je naakte lichaam. Bedaard begin je je aan te kleden: je onderbroek glijdt opwaarts over je glimmende benen, je bh klemt zich om je borsten. Heel even boet je aan sierlijkheid in, terwijl je je kleedje optrekt. Dit bewijs van je menselijkheid tovert me een gelukzalige glimlach op het gezicht. Je knielt bij me neer, opdat ik de knoopjes op de rug van je jurk kan sluiten. Je ontwijkt mijn snelle poging om een kus te stelen. Gratieus rijs je weer op, schrijd je naar de andere kant van de cel en keer je mijn kant op. Voetstappen galmen door de gang. Hopelijk was het een traan die ik zag glinsteren op je wang, alvorens sierlijk je gezicht door de beulskap wordt omwonden.

Arpeggiatura

2011-11-02T15:37:00.002+01:00

Zorgvuldig trekt ze, met een strip van de pil als liniaal, een rood lijntje onder de titel die ze zojuist heeft neergepend. Met een roze fluostift markeert ze in haar syllabus elk woord dat een schijnbare relatie heeft tot de uiteenzetting van de docent.

Ik laat mijn ogen nog enkele rijen lager dwalen, naar de verre rechterzijde van de aula. Daar ontmoet ik in haar een andere dwalende geest, een scherpe tegenstelling met het zo geconcentreerde meisje vlak voor me. Ze zit met haar rug tegen de muur aan, eenzaam op haar rij, en neemt door haar wat te zware montuur ons allen in peinzende ogenschouw. Onbevreesd trotseer ik haar borende blik, ontsnap zo aan de stille massa die haar onderzoek ontwijkt. Een korte fractie aarzelen haar ogen, maar dan reizen ze me zonder verdere onderkenning voorbij.

Het gebeurt zonder duidelijke aanleiding of reden: beide jonge vrouwen veren abrupt overeind en stevenen nietsontziend op elkaar af. Met een ontiegelijke klap, in een tsunami van rijk chromatische vonken, dreunen ze opeen. Een ruig duel ontspint zich boven de hoofden van mijn geëffrayeerde medestudenten, die desperaat trachten weg te duiken onder hun klaptafeltjes. Die bieden slechts bijzonder gebrekkige bescherming, want bij elke klets die de drieste dames uitwisselen raken aulastoeltjes ontworteld en valt er bekleding van de barstende muren. Een pakje tabak van een onfortuinlijke student die op de verkeerde plaats stond komt in mijn handen gebuiteld. Bedaard rol ik een sigaret en wacht tot ik gezegend word met een passerende vonk om haar aan te steken. Verzaligd taffend slenter ik tussen de kempkippetjes door naar buiten. Het is alweer een fraaie nazomerdag. Een vogel met één poot staart me accriminerend aan. Ik flikker mijn sintelende peuk in het oog van de vuige aaseter. Na de eerste veraste pijn pikt het beestje dankbaar de smeulende kankerresten op.

Glimlachend duikt mijn meest bouleverserende muze naast mij op, waarbij ze me een nieuwe oltrip tussen de lippen klemt. Dankbaar om het excuus om geen gedoddel uit te hoeven stoten, vul ik mijn misnoegde longen wederom met weelderige rookwolken. Mijn verbijsterde gedachten stuiteren intussen van ongeloof over angst naar de noodzaak om iets zinnigs te zeggen, maar mijn tong legt zich in een gordiaanse knoop. Gelukkig word ik van mijn armida gered: ze wordt overreden door mijn mooie auto, bestuurd door mijn verward en bloedend hart.

Ik zijg neer op een anoniem terras. Je wacht me op met een trappist en een glas water. Dan praten we en niemand hoeft zich meer of min te voelen, want wij zijn even dwaas, even zwak, even onzeker en beschadigd. Maar we hebben gelukkig nood aan elkaar.

In bewaring

2011-10-08T23:38:00.004+02:00

Gruwzaam. Heeft ooit een onheilspellender woord de muur van een verlaten bank gesierd? Het is louter nieuwsgierigheid die me hierheen heeft gedreven, enkel onschuldige onderzoeksdrift. Binnen raken was een fluitje van een cent geweest, het slot was al eens geforceerd. De deur leek nog wel dicht te zijn, maar als je net genoeg macht zet sta je hier net zo gauw binnen alsof het kantoor nog steeds in gebruik is.

De nachtelijke, tamelijk verkeersluwe Leien liggen achter me. Een eenzaam paar koplampen verlicht even de ruimte. De haastige letters glinsteren rood op. Mijn instincten zijn al lang en breed naar buiten gevlucht en een Hopus gaan drinken op de Stadswaag, maar mijn koppige dwaasheid houdt me stevig ter plekke. Mijn fascinatie beroert de lege plekken waar ooit automaten stonden, de metalen hengsels van de ooit nog glazen deur die uitgeeft op het daadwerkelijke kantoor en tenslotte weer het woord. Gruwzaam. Het klinkt als een geschikt woord voor kindermoord. Infanticide. Het klinkt minder erg als je er zo een medicijnennaam op plakt.

Tussen vrees en overmoed zet ik stapje voor stapje verder het desolate gebouw in. Ik weet dat ik doodstil wandel, maar het klinkt alsof elke spierspanning tegen het plafond weergalmt. Ik adem bruusk in door mijn nochtans niet geheel vrije neus. Het plotse, echte lawaai is bijna bevrijdend, maar het onderstreept ook nog maar eens het horrorsfeertje.

Sommige tegels zijn gebarsten. Ik tracht ze zorgvuldig te omzeilen om het geluid te beperken, maar bij de trap liggen ze er allemaal zo bij. Ik staar de donkere kelder in. De kluizen zullen er nog wel staan. Leeg, natuurlijk. Waarschijnlijk lijken ze gewoon op lockers in het zwembad. Niets aan dus, wat zou ik er te zoeken hebben? Halverwege de redenering sta ik al beneden. Ik zie geen hand meer voor ogen. Ik haal mijn fietslichtje uit mijn broekzak en houd het voor me uit. Lockers. Geen dikke kluisdeuren à la Ocean's Eleven. Zelfs geen kluizen ter grootte van Asterix in Helvetia. Gewoon lockers zoals op de middelbare school, voor degenen die te lam waren om hun boeken mee naar huis te nemen, wat uiteindelijk toch altijd alsnog moest, want hoe kon je anders je huiswerk maken?

Het licht heeft hen wakker gemaakt. Twee figuren kruipen moeizaam overeind. Mijn hart gaat prompt als een razende tekeer, het bloed gonst in mijn oren. Ze glimlachen. Of ze grijnzen een doodsgrijns, daar lijkt het eerder naar. Het lampje valt uit mijn trillende handen. Met een klap keert het duister weer. Vier handen grijpen me vast, duwen me tegen de kluizen aan, klauwen naar mijn kleren. Ik spartel om los te komen, maar mijn worsteling blijft mat en verstoken van resultaat. De vingers die over mijn vel schuren zijn warm en fijn. Ik had ze koud en glibberig verwacht. Ze trekken mijn hemd kapot en dan zie ik even mijn kans schoon. Ik draai weg uit hun greep, maar bots dan tegen de volgende muur aan. Met de knal gaat plotseling een groenig tl-licht verontschuldigend flikkeren. De kluizen schuiven open: lijk na lijk springt overeind. De bank is een mortuarium. Ik herken verdrongen, verwrongen gezichten uit lang vervlogen puberjaren. Twee vrouwen weerhouden de dodengolf ervan me te verzwelgen.

Uit de massa stapt er een naar voren. Het lijkt exact mijn spiegelbeeld, maar terwijl hij nadert verandert hij. Zij. Ik staar recht in de ogen van mezelf als vrouw. Aan haar hand wandelt mijn kindertijd. De doden blijven in een halve cirkel rondom ons staan. Mijn twee eerste belagers zijn bovenop de kluizen gaan zitten, als twee gieren die de Heer danken voor het feestmaal dat ze staan te ontvangen. Ik open mijn armen naar het blonde ventje dat ik was. Hij heeft een mes. Zijn ogen boren zich in de mijne. Dan legt hij zich het mes op de keel en dooft met een tergend langzame snee het blauwe licht in zijn ogen.

Bloed op mijn lippen. Louter nieuwsgierigheid.

Nochtans

2011-10-07T21:57:00.005+02:00

Nog steeds vreet dagelijks aan me, je aan- je afwezigheid en elke glinsterende glimlach. Van witte flarden fladderende stof en zenuwachtig overslaande stem, van peilloze diepten glimlachend reeënverdriet en zachtmoedig uitdraaiende handen kan mijn immer inquisitieve introspectie zich niet ontdoen. Nog steeds raak ik onder de indruk van je eenvoudige erkenning van mijn bestaan. Nog steeds ben ik er niet van doordrongen dat dit niet de tijd is om aan je te denken, ongeacht hoe klein de misdaad is. Wijzende vingers, glurende blikken en andere spitsroeden schijnen immer nog redelijke prijzen, vooral nu hun betaling nog niet geheven wordt.

Net wanneer je ertoe komt haar te vertellen dat je haar geen liefde te geven hebt, laat ze de rivier antwoorden dat je altijd haar geliefde bent geweest. Dan is de tijd gekomen om te verdrinken. Het zal de laatste keer niet zijn dat je zelfmoord pleegt.

Op vijfentwintig ben je nauwelijks serieuzer dan op zestien. Het ligt vast aan die kwadraten.

Trix Zaal

2011-10-07T20:58:00.003+02:00

De ombouw tussen support en headliner duurde je duidelijk te lang. Onaangename hoeveelheden mensen drummen om je heen, elkaar verdringend in de speurtocht naar een plaatsje vanwaar het podium fatsoenlijk zichtbaar is. Alleen de gedachte aan de komende muziek heeft je overeind gehouden. Nu dan rijkelijk laat diepe klanken de ruimte vullen, ben je die irritante medemens bijna weer vergeten. Enkel het pubermeisje dat, vergezeld van haar moeder op het laatste moment nog voor je kwam staan in je dierbare ademruimte weet je nogmaals te irriteren door zodra de zaallichten gedimd zijn te beginnen smsen om op te scheppen tegen de hemel mag weten wie. Je kraakt je rechterhand, alsof je haar wil slaan. Niet dat ik verwacht dat je nu plotseling een opvliegende gek zal blijken, maar slechter over je karakter geïnformeerde omstanders zouden zich wel eens ongerust kunnen maken.

Misschien moet je maar profeet worden. Nog geen dag voor het concert liet je me weten dat het werkelijk stoer zou zijn mocht er een cover van Perfect Day worden gespeeld. En daar hadden we het, als bisnummer. Wat haastig afgehaspeld, maar je hebt breed gegrijnsd en genoten. Vervolgens ben je razendsnel verdwenen. Er was niemand die je kende op het concert. Buiten ik, maar mijn inhaalmanoeuvre nadat je weg stoof op de fiets vermocht niet succesvol te zijn. Ben je ook langs de file vanwege de politiecontrole gepasseerd?

Ruik een vrouw of ruik haar niet, je zal het betreuren

2011-04-04T01:23:00.000+02:00

Haar ogen versomberen prompt. De verwachting en vreugde die me zo-even nog aanstraalden vanuit haar gloedvolle gezicht, vlieden gauw heen naar een donker hoekje. Het kleedje dat net zo nauw aansloot, flappert nu om haar verschrompelde lichaam. Haar onderlip sluipt geniepig naar voren en begint te beven. Een plethora aan emoties vecht om voorrang in de taal van haar lichaam. Ongemakkelijk wrijf ik me in de handen. Het is nu vast niet het meest uitgelezen moment om haar een troostende arm aan te bieden. Met een laatste restje waardige fierheid recht ze haar rug, keert zich om en beent weg. Haar stoere tred vermag echter niet de schokkende schouders te verhullen, noch de nagels die zich diep in haar handpalmen begraven. Een tikje verbouwereerd blijf ik ter plekke. Een vage tristesse overvalt me onverhoeds en in een dwaze opwelling wringt haar naam zich door mijn keel. Een verstandige rem ergens in mijn voorhoofd doet de klank echter versterven op mijn droge lippen. Ik lik ze weer vochtig, als om het geluid dat me bijna ontkwam te heroveren op de wijde wereld. Ik heb vandaag al weer voldoende schade aangericht.
Een combi komt naast me tot stilstand. Een zwaarbesnorde wetshandhaver hangt uit het raam, waardoor de deur van het busje vervaarlijk naar buiten buigt. “Je leurderskaart.” Ik knipper met mijn ogen, schud mijn hoofd en staar hem van begrip verstoken aan. Heb ik hem juist verstaan? Ik verkoop hoegenaamd niets, heb mezelf ook al niet op het bespelen van een muziekinstrument weten te betrappen. Ik heb niet eens lopen fluiten of neuriën, laat staan zingen vergezeld van bedelpetje. “Vooruit, je leurderskaart en gauw een beetje.” Hulpeloos haal ik mijn schouders op, in de ijdele hoop hem daarmee duidelijk te maken dat hij ongetwijfeld de verkeerde voor heeft, dat er geen zinnige reden is waarom hij een leurderskaart zou mogen verwachten van mij. Kennelijk komt de boodschap maar in zoverre over dat hij vat dat ik de licentie waar hij een blik op wenst te werpen ontbeer. Hij stapt uit. Ik zend een smekende blik over zijn schouder, gericht aan de Marrokaanse die aan het stuur zit, maar die kijkt strak vooruit, met een verbeten trek om haar lippen. De schuifdeur van de combi rommelt ook open en daar stapt een kerel uit van het type dat je eerder in de spionkop van Beerschot zou plaatsen dan bij de politie. Misschien deelt hij bij rellen gewoon klappen aan iedereen uit. “Zo zo. Dus wij geloven dat we zomaar mooie meisjes mogen teleurstellen, zonder een leurdersvergunning te hebben.” Even blik ik onthutst van de een naar de ander, maar dan wordt alles me klaar. Ik leg mijn hoofd in mijn nek en schal een wolfachtige schaterlach. Snorremans loopt rood aan en de hooligan begint verwoed zijn matrak te polijsten. In zijn ogen glimt een moordzuchtig roofdier, een gruwelijk monster dat zich voedt met verkrachtingen. De beide heren hebben kennelijk de indruk dat ik fameus met hun voeten ben aan het rammelen, een waarlijk amusante bezigheid waaraan ik me dan ook prompt overgeef. Van hun onvermijdelijke verlies aan pedestrische stabiliteit tengevolge mijn kinderlijk rammelaarsplezier profiteer ik om de benen te nemen. Beide wetsarmen liggen nu machteloos ter aarde. Ik neig een spottend knixje in hun richting. “Dierbare mannenbroeders, het was mij aangenaam vertoeven in jullie voortreffelijk gezelschap, doch ik zal nu weer mijns weegs keren. Jullie ledematen zal ik in verzekerde bewaring geven. Bij een heler, of zo. Het is vermoedelijk een hele rompslomp voor jullie om nieuwe benen aan te vragen, er zijn vast wachtlijsten en dergelijke. Omdat ik de kwaadste niet ben laat ik jullie je romp. Dan heb je alleen de slomp nog te verteren.”
Mijn kleine aanvaring met de machthebber heeft mijn humeur wat opgekrikt en me voorzien van maritieme verplaatsingsmogelijkheden. Onder het fluiten van ruwe zeemansdeuntjes kano ik de Meir op. Die is door conjuncturele golven onherkenbaar herschapen tot een brede stroom, tot algemene wanhoop van de kledingbranche, maar tot groot jolijt van de kajakverkopers, die er natuurlijk bij bosjes zijn op winkelstraten middenin het centrum. Sarrend wuif ik naar Hennes en Mauritz, die wanhopig hozen om hun winkels van al te veel water te vrijwaren, wat een tamelijk nutteloze klus blijkt, getuige de buikhoogte die het peil al heeft weten te bereiken. Aangezien ik met veel plezier wraak wil nemen voor alle ongemakkelijke uren die ik in verscheidene van hun pashokjes heb moeten doorbrengen besluit ik wat door de winkel te gaan peddelen. Op een wat woester conjunctuurtsunami’tje manoeuvreer ik mijn vaartuig tussen hun graaiende handen door. Even verderop kom ik echter ruw tot stilstand, verstrikt in de netkousen van een winkeldame die verdacht veel weg heeft van de stuurse combichauffeur van zopas. Als je je natuurlijk waagt aan seksisme als manoeuvres hoeft het niet te verrassen dat de gemiddelde vrouw je vlot doorziet. Om deze blunder ten aanzien van de dame teniet te doen hup ik uit mijn bootje, neem haar vast bij de hand (doe een stap vooruit) en vraag naar haar oeuvre. Overdonderd door zoveel plotse aandacht weet ze enkel rood te worden en onsamenhangend te stamelen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik nog werkneemsters naderen, met de kennelijke intentie me een goed pak te verkopen – te weten slaag. Aangezien ik sowieso weinig op heb met kostuums, lijkt de meppende variant me helemaal niks. Ik kus de hand van de ondertussen weer wat bij haar positieven gekomen eerste vrouw, verlaat haar met spijt in het hart en crawl richting roltrap. De kudde woeste sirenen blijkt echter over betere zwemcapaciteiten te beschikken dan ik, wat op zich nog geen compliment is. Eentje krijgt mijn linkerschoen te pakken, een ander mijn rechterbroekspijp. De reddende trap blijkt niet dichtbij genoeg voor die kledingstukken, maar voor de rest weet ik heelhuids naar de eerste verdieping te snellen. Die verschroeiende demarrage noopt mijn kortstondige achtervolgers de rol te lossen en de jacht wordt gestaakt. Langs het gelijkvloers terug naar buiten blijkt duidelijk geen optie. Dan maar door het raam springen. De kolkende conjunctuur heeft de voorheen verzadigd kabbelende Meir gemetamorfoseerd tot een woeste stroomversnelling die zich tot doel heeft gesteld de Boerentoren neer te beuken. Terwijl ik bloedend wordt meegesleurd, bedenk ik me verontwaardigd dat in films nooit wordt verteld hoe pijnlijk het is om door een raam te springen. Al snel besef ik dat mijn situatie nu echter te precair is om veel klachten te uiten over het gebrek aan realiteitszin van het witte doek. Ik zal straks opnieuw kennis maken met het genadeloze glas als ik niet snel uit dit razende water raak. Wanhopig klem ik me vast aan een fietsenrek, maar dat blijkt Marco Borsato te zijn die al even comfortabel wordt meegesleept als ik. Ik laat hem maar weer los en probeer dichter naar de gebouwen te zwemmen, maar ondanks de afstand van nauwelijks anderhalve meter blijkt dat geen sinecure.
Net als ik gelaten op de klap wil gaan wachten, wordt me een reddingsboei toegeworpen. Het lukt me maar nipt die te grijpen, maar dan wordt ik snel een dak op gehesen. Mijn redders blijken de agente en haar winkeldame-evenbeeld te zijn. Hoe ze zo snel op dat dak zijn geraakt verklaren ze niet. Ik besluit me er het hoofd niet over te breken, vooral omdat ik het vermoeden heb dat dat zelf al heeft besloten te barsten sinds mijn ondoordachte glasduik. Mijn beschermengelen slepen me mee over de daken, springen moeiteloos over een straat en klauteren met mij tussen hen in naar beneden aan Kipdorp. Daar laten ze mij zonder verdere uitleg weer achter. Het water reikt wel tot hier, maar het is weinig meer dan een verfrissend stroompje. Moeizaam kijk ik op. Vlak voor mijn ogen priemt de laatste paardenbloem tussen de straatstenen uit. Voor Karel en Frank kunnen verschijnen grijp ik de plant vast, trek haar uit en slik haar in één keer door. Helaas! Furieuze kreten ergens boven me vertellen me dat ik seconden te laat was. Gelukkig heeft het paardenmiddel me wel weer van enige kracht voorzien. Dat zal me van pas komen om te ontkomen aan de twee pisbloemfans die me nu rabiaat zullen achtervolgen tot ze me tot pulp kunnen stampen. Ik spring overeind en zet het op een lopen. De furie van de stemmen slaat om in verrassing en dan weer in withete woede. Zo te horen lopen ze sneller dan ik. Ik spring achterop bij een voorbijrijdende fietser, die me glimlachend aankijkt en dan stevig aanzet, zodat de briesende razernij ons nog onmogelijk kan inhalen. Ik kijk nog eens goed naar de fietser en grijns. “Wel, wel, nu zit ik bij jou achterop de fiets, Marco. Zal ik mijn hoofd tegen je rug drukken en mijn armen om je heen slaan?” Marco blijkt niet zo opgezet met die opmerking, dus rijden we naar een taxidermist. Dan is dat ook weer opgelost. Terwijl de taxidermist aan de slag gaat, besluit ik dat het dringend tijd wordt om wat vrolijks te gaan doen. In de hoop dat Karel en Frank daar ondertussen al niet meer in de buurt zijn, keer ik terug richting universiteit. Het is prachtig weer, half Antwerpen staat onder water, onverklaarbare beschermengelen springen van dak naar dak, maar de colleges gaan onverstoorbaar voort. Een bewering die ik nu meteen even empirisch wil gaan staven. Ik diep mijn onverwoestbare gsm op uit mijn zak – een oud model, van toen ze nog werden gemaakt om lang mee te gaan. Ik bel mijn goede vrienden van het onverzuipbare orkestje van de Titanic. Onder de zwoele tonen van hun tango barsten de universiteitsmuren uit hun gevoeglijkheden. Ik dartel van hand naar hand, terwijl twee beschermengelen als waterspuwers goedkeurend toekijken.

Vergeelde noodkreet

2011-03-29T01:08:00.002+02:00

Ik heb nog nooit iemand verteld van mijn sluipend vermoeden, mijn verdenkingen aan het adres van mijn ouders, mijn geloof in hun slinkse plan. Ik ben er echter van overtuigd dat ze het willens en wetens ten uitvoer hebben gebracht in mijn rigide opvoeding, o miserabele ik. Waarschijnlijk ligt het in de eerste plaats aan mijn vader, die het uit louter nieuwsgierigheid moet hebben gedaan. Zo is hij wel. Het zal hem misschien wel wat tijd gekost hebben om mijn moeder om te praten, maar nu ook weer niet zoveel. Zij is net zo min vrij te pleiten als hij.

Sta me toe, onbereikbare vinder van dit vodje, u mijn onfortuinlijke toestand te schetsen alvorens ik iets onverstandigs doe.

Ik ben enig kind. Naar het schijnt zijn enige kinderen rotverwend. Over een gebrek aan aandacht heb ik inderdaad niet bepaald te klagen, helaas. Die aandacht was jammer genoeg van nogal protectieve aard: ik ben steeds volkomen afgeschermd van de wereld. Ik heb thuisonderwijs gekregen tot dit jaar. Nu zit ik sinds een drietal maanden op de universiteit en is de wereld met verwoestend geweld over mijn angstige ogen gestort. Maar laat ik niet al te gauw naar het nu willen reiken. Ik heb namelijk ook een zeer gecensureerde opvoeding gehad. Het zal u gauw genoeg duidelijk worden wat mijn droefenis is, wanneer ik vertel wat mijn ouders zorgvuldig bij me hebben weg gehouden. Ik heb geen enkel boek mogen lezen, geen film mogen zien, nog geen magazine, waarin vrouwen die een rok droegen positief of aantrekkelijk werden weergegeven. Mijn moeder heeft ook nooit ofte nimmer een rok gedragen. Nochtans ben ik er ten zeerste van overtuigd dat mijn vader rokken mooi vindt bij vrouwen. De gevolgen van deze wrede indoctrinatie laten zich vlot raden. Ik ben me er zelf natuurlijk nooit van bewust geweest. Ik beschouwde de rok eenvoudigweg als een onhandig attribuut, iets voor heksen, die sowieso niet bekend staan om hun smaakvolle, praktische kleding. Groot was mijn verbazing toen ik voor het eerst de voordeur van ons huis verliet: lang niet alle vrouwen droegen rokken, maar zeker een veel te substantieel gedeelte om allemaal heksen te kunnen zijn. Even overwoog ik de mogelijkheid dat het een soort van ouderwetse gril was, iets wat generaties voor ons om onduidelijke redenen nog deden, maar waarvan mijn progressieve ouders mij gelukkig hadden weten af te schermen. Ik moest die mening wel herzien toen ik op de universiteit aankwam: ook hier lopen een heleboel meisjes rond die rokken dragen.

Ik besef nu wel dat het aan mij ligt, maar ik kan met geen mogelijkheid begrijpen wat ze in zo een vod zien . Evenmin kan ik zelfs maar beginnen te vatten waarom mannen vrouwen aantrekkelijker vinden in rokken of kleedjes. Ik heb met enige voorzichtigheid een aantal anderen uitgehoord en zelfs degenen die liefst vrouwen met broeken zien - ze zijn sowieso al behoorlijk in de minderheid - onderkennen een soort enorme aantrekkingskracht van die kledingstukken. Ik verkeer dus in de rampspoedige toestand grosso modo de enige man in het kosmologische bestel te zijn die vrouwen in rokken welhaast weerzinwekkend vind.

En als er dan eindelijk eens een sportief type is, of een meisje dat gewoon graag makkelijke jeansbroeken draagt, dan blijken ze stuk voor stuk bij gelegenheden toch onweerstaanbaar aangetrokken te zijn tot allerhande kleden.

Bespeurt u mijn getergde onrust? Eet dit briefje op, sta mijn ongeluk toe verzwolgen te worden, lang, zeer lang nadat mij hetzelfde gebeurd is.

Ring rond Brussel

2011-03-28T23:29:00.002+02:00

Komisch dat we net naast elkaar zijn terechtgekomen in de vrolijke vrijdagavondspits. Ik zat trouwens net nog aan je te denken. Je lijkt namelijk al heel de week in een niet aflatende bipolaire lus te zitten: het ene moment dartel je uitgelaten door de lentegloed, het volgende moment lijk je alweer het gewicht van de schuld van vijf generaties wereldbevolking mee te slepen.

Ik vraag me af in welke fase je nu zit. Je houdt niet van auto's, zeker niet als ze zo stampvol zitten als dit exemplaar, waar jij zo te zien met een schoenlepel bent ingewrongen. Lig je daarom dan maar te slapen? Helaas ben je je daarom ook volkomen niet bewust van mijn aanwezigheid. Nog zoiets, je negeert me wel vaker de laatste tijd. Weet je zeker dat je op nieuwe kansen wacht? Maak je niet eenvoudig gretig gebruik van elke mogelijkheid om me te ontlopen? Er kunnen nauwelijks blikken van af, je hand heffen in vriendelijke groet is al helemaal uit den boze. Zullen we ooit nog van aangezicht tot aangezicht van woorden wisselen. Ik mis je voortdurende dwaasheid, je scherpe sarcasme, je dolle associaties. Ik wil me niet slechts in verstorven woorden tot jou richten.

Je ziet er zo grandioos uit, vanachter in de auto, alsof je honderd oorlogen zou kunnen beginnen.

Zwaai! Zwaai dan naar me! Als je zwaait kan ik deze brief vernietigen.

Alsjeblieft, zwaai dan.

Absolutie tussen kleine tekst en atheïstische stervensoverwegingen

2011-03-25T16:02:00.004+01:00

Er is een deel van me dat je nooit zult kennen, ik zal het je nooit tonen. Angstvallig zal ik het verborgen houden voor je heerlijke, al te nieuwsgierig priemende ogen. Ook als ik nader, houd ik je van verre. Geen glimp wens ik je ervan te laten opvangen, vermoedens zullen je enige deel zijn. Dat het probeert te praten is evident, maar ik zal het bewaren waar het hoort als gekoesterde droom: in eeuwige slaap. Juist omdat ik.

Ik ben vrolijk en jij aantrekkelijk. Liefelijke vogeltjes fluiten een waltz. We zijn noodlottig op elkaar gebotst en je hangt al in mijn armen. We kunnen niet anders meer, nu moeten we wel dansen. Onze voeten dragen ons, wars van de verdwaasde blikken van grijze omstanders. Gelukkig weten we allebei toeten noch blazen van stijldansen. Misschien is het wel ons rekbare begrip van de waltz die ons op zoveel verraste aandacht komt te staan. Behendig slalommen we tussen drummende mensenmassa's en ronkende auto's door. Plots opduikende trappen richting Schelde vermogen ons niet van blijvende chorea te weerhouden. We dreigen keer op keer van de blauwe steen te tuimelen, maar ik zal je niet laten vallen.

Maar het moment komt nooit.

Et ben y en a encore

2011-03-25T15:34:00.004+01:00

Loom staart hij naar het plafond. Hij hangt onderuit in de zetel, terwijl rondom hem het uitgestelde werk zich in almaar hogere, urgentere torens opstapelt. Verveeld knippert hij met zijn ogen. De lucht lijkt zwaar, bijna tastbaar. Geluiden van de broeierige stad die zijn beklemmende appartement omsingelt wringen zich vertraagd, verrekt doorheen die dempende stroop. Moeizaam ontvouwt hij zich uit zijn coconhouding. De overweldigende leegte weegt met het volle vermogen op zijn stijve schouders. Onuitgesproken woorden wentelen lispelend om zijn kloppende hoofd. Misnoegd slentert hij naar de frigo. Het licht ervan weigert dienst, wat het eigenaardige gevoel opwekt dat de ijskast überhaupt niet aangesloten is. De laatste slok ice tea die zich nog in deze armoedzaaierskluis verschool smaakt ook niet bevrijdend koel, maar eerder woestijnstoffig. Met een geeuw die halverwege zijn ribbenkast blijft hangen sleept hij zich terug naar de zetel. Vanuit de hoek van de kamer dromt de beschuldigende schermbeveiliging op hem toe. Roerloos hapert hij tussen computer en zetel. Dan, met een plotse, bruuske opstoot van energie, ploft hij in zijn bureaustoel en beroert de muis. Drie documenten dringen zich stante pede aan hem op. Zijn korte bevlieging van elan vloeit alweer weg, de moed sijpelt hem door de poriën. Zijn handen kruipen als onwillige slakken naar het klavier en slaan willekeurige toetsen aan. Volkomen lusteloos vult hij twee pagina's met lege tekens. Het geratel suist om zijn onfortuinlijke oren. Onder het slaken van een diepe zucht verwijdert hij het zinloze document. Hij draait zich weg van het bureau. De verstikkende muren zweten condens. Het bibberige plafond glibbert naderbij, wordt onderweg immer smaller. Ademen kost almaar meer kracht, de lucht lijkt vergeven van lood en vergif. De ramen krimpen ineen, het buitenlicht flikkert als een stervende tl-buis. Machteloos stort hij op zijn knieën, op zijn aangezicht, verschrompelt hij tot foetus. Hij heeft nog nooit zo veel sympathie gehad voor de rampzalige kat van Schrödinger.

Carrefour Lange Lozanna

2011-03-03T23:18:00.001+01:00

Ik zie je wel. Het elektrisch oog van de schuifdeur ziet je niet. Je hebt zojuist gevoelig ingekocht aan bier. Als er een heel rek bier is om naar te kijken, merk jij natuurlijk niets van de omgeving. Anders had je misschien gezien dat ik aan het einde van het gangpad naar je stond te kijken. Nu heb je je oortjes al weer in zitten. Je tred verraadt een goed humeur. Dat heb je al heel de dag, omdat de zon schijnt. Nochtans heb je gezwegen, heb je zinnen die je al vaak door je hoofd hebt laten malen daar onrustig laten zitten. Zelfs dat heeft je door de lente aangewakkerde vrolijke luim niet kapot gekregen. Je rekent vast op nieuwe kansen. Het ziet er naar uit dat die veelvuldig zullen zijn.
Heb je gegrijnsd toen je naar het bordje "Lange Lozannastraat" keek? Aan "lange hosanna" gedacht? Met een volksdanshuppelpasje spring je heen en weer tussen straat en trottoir. Een tiener op een fiets kijkt je wat bevreemd aan en proest het uit als je voorbij bent. Door de genadige zonnegloed op je gezicht ontgaat het je volkomen.
Je steekt de Mechelsesteenweg over, ik ga hier naar rechts. Jammer dat je het te druk hebt om samen met mij de pollen op te snuiven aan de Harmonie. We konden misschien zelfs naar het stadspark gaan, op dit uur is dat nog niet te raar.

We rekenen dus allebei op andere tijden, andere kansen. Morgen misschien weer?

R 008, Stadscampus Universiteit Antwerpen

2011-03-03T17:44:00.006+01:00

Het leek me het makkelijkst onze briefwisseling zo aan te vatten. Jij hebt op dit moment nog geen flauw idee dat we elkaar überhaupt gaan schrijven, maar ik reken er wel gewoon op. Ik zie niet in waarom je zou weigeren.

Zo, daarmee bedoel ik: terwijl ik je zie. Ik zit twee rijen hoger dan jou en bemerk je rusteloosheid. Je gaat onderuit hangen en weer recht zitten, je speurt het lokaal af naar alles en niets - misschien vooral naar iemand die terug kijkt. Dan kan je diens blik vangen en telkens het geheim spelletje staren winnen. Daarna maak je je vast ongerust dat je hen een beetje bang maakt, die andere staarders, of dat ze je op zijn minst een vreemde vogel gaan vinden. Dan kijk je weer even naar de docent en dan naar buiten. Uiteindelijk gaat je blik altijd weer naar buiten, bijna alsof je het hier niet leuk vindt. Een indruk die je daarnet nog versterkte, toen je een sudoku zat te maken. Die is ondertussen al lang en breed af. Nochtans weet ik dat je hier met plezier zit. Met dubbel plezier, zelfs, en af en toe een beetje wroeging.

Eigenlijk ben ik wel een tikje beledigd. Je hebt voor nagenoeg iedereen veel aandacht - en voor sommigen nog net iets meer - behalve voor mij. Mijn blik heb je nog geen seconde gevangen om een partijtje staren aan te gaan. Missen we elkaar telkens nipt? Ik heb nagenoeg voortdurend naar jou gekeken. Of toch zeker wel drie kwart van de tijd. Ik dacht toch wel dat ik genoeg voor je betekende om minstens één keer een spelletje staren te worden vergund.

Beginselverklaring

2011-02-15T18:44:00.003+01:00

Disclaimer: Aan deze tekst hebben geen journalisten meegewerkt.

De roman is failliet. Een al te moderne constructie, die wanhopig greep tracht te houden op exact de aalgladde werkelijkheid die ze thematiseert. Wij kunnen haar genieten, maar hebben haar stem niet langer van node. Er is geen langgerekte inkijk in rationeel, psychologisch gestructureerde levens meer. Nu hebben we nood aan personages die we nog maar net hebben ontmoet, wier beweegredenen we nauwelijks vatten, maar van wie de pijn en de vreugde ons toch in grote bewoordingen in het gezicht worden gesmeten. Net zo plots als hun verschijnen willen we hun verscheiden meemaken, hen desondanks voor eeuwig in ons insluitend. Niet het flauwste benul komt ons toe over hoe het hen verder vergaat. Slechts hun ene moment, die tel mag ons tekenen en diepe, diepe wonden slaan. Verklaar ons de onzekerheid niet, steun slechts de aarzel.

Het is wel komisch het meervoud te hanteren als was ik de stem van een literaire stroming of meer nog, een generatie. Daar praat ik echter lang noch luid genoeg voor.

Drie-eenheid en tabak

2011-02-15T18:40:00.000+01:00

Meewarig staart hij naar de filmposter. Die is nogal dwaas, eigenlijk. Een jonge vrouw zit tussen twee jongens – broers, zowel in de film als in het echte leven – die elk een hand op één van haar benen hebben, waarbij hun armen elkaar kruisen. Een drievoudig snoer zoals het om problemen vraagt. Hij keert zich naar de andere twee. “Eigenlijk”, grijnst hij, “hebben we een soort morele verplichting om deze film te gaan zien en heel de tijd ook zo te zitten.”
Twee uur later vervloekt hij zichzelf.

Die vreemde macht die uitgaat van het wezen vrouw. Het lijkt nauwelijks eerlijk. De strijd is bij voorbaat gestreden. Een soortement eeuwigdurende Apocalyps. Het einde, eindeloos.

Rondom hen wordt er geschoten. Kanonnenvuur zorgt voor een voortdurende reeks explosies. Sommigen schrijven dan een traktaatje dat niemand begrijpt. Deze twee gaan gewoon op de vuist, wat niet veel begrijpelijker is.
De oermoeder dept vriendelijk hun wonden, aait hen liefdevol over de bol. Haar decolleté is diep. Ze grijnzen schaapachtig naar elkaar.

Er is iets oneerlijks aan arbiters. Het is moeilijk hen een klap te verkopen zonder dat ze het zelf gezien hebben of hen onaardige dingen over het beroep van hun moeders naar het hoofd te slingeren. Ze spelen als het ware nog een klasse hoger, een andere sport met een eigen competitie.

Ze hangen op de reling van het enorme schip. Een sigaar gaat van hand tot hand. Ze legt haar hoofd lachend in haar nek, ze vindt het leuk dat haar adem stinkt. De twee mannen kan het niet schelen, hun adem verraadt altijd sigaren. Met het invallen van de schemering is het schip al ver noordwaarts geraakt. De te snel dalende temperatuur is de stille bewijsvoering.
Onder het kapseizen spelen ze lustig voort. De gasten hebben betaald voor een luxecruise met live muziek, of dat nu is terwijl ze rustig aan whisky zitten te slurpen in de bar, of terwijl ze in opperste paniek proberen een plekje in een van de schaarse reddingsboten te bemachtigen. Ze zien haar tussen de mensenmassa glippen, wegdansen over het water. Ze zouden allebei durven zweren dat dolfijnen vrolijk om haar heen cirkelen, maar dat is niet zo, dus dat doen ze dan ook maar niet. Ze kan trouwens ook helemaal niet op het water lopen. Nu ook zij getweeën broederlijk natte voeten krijgen mag de muziek er rechtens mee uitscheiden en kunnen ze haar om ter gentlest bemannen in hun toeschietelijkheid om haar boven water te houden.
Als ze twee maanden later worden teruggevonden slapen de broers naakt tegen elkaar aan. Haar afgekloven gebeente vormt een luguber schrijn in hun iglo.

Ze houdt de wapperende vlag hoog boven zich uit. Haar borsten zijn ontbloot geraakt. Hij kijkt zijn broer, zijn gelijke aan. De cavalerie chargeert.

Verdienstertje

2011-01-24T15:53:00.001+01:00

Iedereen met een vriendelijk gezicht lijkt wat te verbergen. De liefde voor wat je verbergt, de bitterheid vanbinnen, groeit als een nieuwgeborene. De bloemen die je in de achtertuin hebt geplant, zijn allemaal gestorven en weggerot. Dit is het huis waar de heimwee woont. Ik draag je in me als een gewonde vogel.

Het zou niet mogen zijn. Omdat dit onverdiend is moeten we concluderen dat er geen verdienste is, geen oordeel en geen onrecht. Buig nederig het hoofd. Gisteren geeft geen garanties, vandaag verwerpt vertrouwen, morgen massacreert.

Vind je pad, neem me met je mee, ik zorg ervoor dat niemand je kwetst. We zullen afhankelijk zijn van onze liefde. Dan zwemmen we in de rook van de bruggen die we verbrand hebben, om te ontdekken waar die genade juist om draait. De nacht heeft zijn einde bereikt, we kunnen niet doen alsof, we moeten rennen. Waarom is dit weer een crisis in jouw ogen? Het spijt me dat je wereld in elkaar tuimelt.

Waarom niet

2011-01-24T15:45:00.001+01:00

De stad breekt op uit haar lange stilte. Torenhoge kantoren buigen zich vervaarlijk over straten die zich losrukken van de grond. Staal en beton zijn plots even weinig betrouwbaar als kaarsenvet en margarine. Zonder aanwijsbare reden spatten ramen aan scherven. Overal regent het kleine glassplinters. Auto’s vouwen zich helemaal in zichzelf op, als haar dat bij een vlam wordt gebracht. De inzittenden hebben nauwelijks de tijd om verbaasd te zijn, laat staan te schreeuwen. Op de gekste plaatsen ontstaan geisers.
Daarom waren de dieren vanmorgen plotseling allemaal verdwenen: tot de lompste duif toe, ze hadden het stuk voor stuk voorvoeld. De hoogtechnologische mens stond integendeel weer eens machteloos in zijn mangelwesenheid. En dit was nog maar de eerste trilling, een voorbode van de schok.
Overal liggen doden en gewonden. De glasregen heeft afgelaten, maar niet zonder vele slachtoffers te maken. Uit de nog wat naslingerende gebouwen zijn ook verschillende onfortuinlijken gedefenestreerd geraakt. Enkele dappere hulpvaardigen zetten zich al over hun eerste schrik en proberen pijn te verlichten waar ze kunnen. Opnieuw is er geen geluid dat de ramp aankondigt, er gaat geen lichtend vuur voor de destructie uit. Ze is daar gewoon plots. De buikdansende gebouwen van zo-even geven zich nu over aan onvoorspelbare bokkensprongen. Straatstenen springen opnieuw op en beginnen ondertussen te smelten, hier en daar vatten er zelfs vlam. Kelders scheuren zich los uit de fundamenten waar ze in zijn gebouwd en boren zich in torens die schuddebuikend niet meer weten waar ze het hebben. Heel de stad begint zich op zichzelf terug te vouwen. Hier en daar kletsen de bovenkanten van hoge torens al tegen elkaar aan. Steengruis en metaalbrokken worden zonder aanzien des persoons over wanhopig wegduikende mensen uitgegoten. Gasleidingen knappen massaal; losschietende elektriciteitsdraden zorgen voor de vonk: plots staat de lucht in lichterlaaie. De aanhoudende ontploffing overstemt alle andere geluiden van collaps. Brandende resten worden tientallen kilometers door de omgeving geslingerd. De brandende krater die ontstaat vormt nog vele dagen nadien een spectaculaire vuurzee. Er zijn geen journalisten om haar te fotograferen.
De berg die aap werd genoemd had gesproken.

Si on me cherche, on me trouve

2011-01-16T13:04:00.001+01:00

Ergens op een autostrade, omgeven door niets dan wijdse vlakte waarboven de lucht last heeft van hete Parkinson, wordt een wreed spel met me gespeeld. Geen strand en geen topmodel te zien, maar ik heb dan ook geen falset. Ondanks dat gebrek onderwerp je me lustig verder aan onterende experimenten. De koorts van mijn lied, de landwijn van mijn stem, ze laten je onverschillig, geen millimeter deins je terug. Dan moet uiteindelijk het onvermijdelijke gebeuren: de weg houdt op te bestaan. Ik zit naakt aan het stuur en je sart me, je doorboort me met priemen, je nagelt mijn oor aan de deur. Het verscheiden van de weg werpt me de uitdaging van een onbegrensde route om te verkennen voor de voeten. Dan weigert het stuur dienst, wat niet vreemd is, want het is helemaal geen stuur, maar het deksel van een doos en in de doos ligt het wanhopige lijk van Pandora. Een ontzette schreeuw ontsnapt aan mijn lippen, ik tuimel van de vervloekte doodskist op het ijskoude woestijnzand. Moeizaam en verbijsterd klauter ik overeind. De brandende kou van de grond stijgt op in mijn voeten, doet ze dood voelen. De lucht blijft echter onveranderd bloedheet. Zelfs de opgestoken wind verhelpt dat niet, die lijkt integendeel bijna zelf vlam te zijn. Je bent verdwenen, de omgeving is leeg, ook van de weg is geen spoor meer te bekennen. Zonder enig houvast, zonder aanwijzing voor de juiste richting strompel ik maar naar waar mijn voeten toevallig de kracht bevatten om te gaan.

Drie vrienden komen me vergezellen. Hun conclusie is unisono, unaniem: het is mijn eigen schuld. Koppig zweer ik hun gelijk af. Ze schudden hun hoofden, reiken me een potscherf aan om de zweer te krabben. Mijn bevlogen tong is het enige lichaamsdeel dat nog telt, ik bewijs mezelf in veelheid van woorden en argumenten en pas na pas komen zij naakter te staan. Het spelletje strippoker levert mij echter geen millimeter textiel op om mijn eigen schaamte te bedekken, ik heb slechts hen voor het leven gebrandmerkt.
Nog meer mensen voegen zich toe aan onze kleine karavaan. Muzikanten die voor ons uit gaan, op hun lieren en bazuinen de jammerklacht van de verlatenheid spelen. Het kost hen een eeuwige vier minuten en drieëndertig seconden.

Twee groene vrouwen houden de uiteinden van een rood lint vast (of rode vrouwen met een groen lint, ik kan het echt niet zeggen in de fatamorganische trillingen). Als sfinksen aan de poort versperren ze ons de weg. Met asgrauwe stem sommeer ik hen te wijken, maar ze staren onverstoorbaar door me heen. Ze wijzen naar de doorgang onder het lint. Een smalle doorgang: je zou bijna op je buik moeten, maar de eigenlijke bedoeling is duidelijk. Ze willen me in limbo, of anders niet. Ik keer me van hen af, maar daar staan ze telkens weer. Iedereen kijkt me verwachtingsvol aan. Ik schud mijn hoofd, daaronder lukt me niet, ik zal vallen. Ik wil niet op mijn rug op deze grond terechtkomen en al helemaal niet op mijn knieën. Maar er is geen ontkomen aan. Niemand supportert, de hele bende staart alleen. Kreunend schuifel ik naar het lint, vouw me achterwaarts dubbel. Mijn kuiten en mijn hoofd schrapen bijna door het zand. Ik voel de laatste fracties kracht uit me wegvloeien, mijn spieren verzuren in een gezamenlijke klap. Voorbij meer pijn dan ik dacht te kunnen hebben, ligt het lint plots achter me. Langzaam, alsof ik hele tijden van brons geweest ben en mijn schulp nu afwerp, kom ik recht uit mijn bizarre houding. Ik kijk achter me en constateer een nieuwe eenzaamheid. Terwijl ik mijn voorhoofd afwis – zweet dat er niet is – zie ik iets onverwachts voor me uit: het brakke land wordt doorsneden door een beek. De nog gegroeide karavaan is me al voorgegaan naar de andere oever. Een man slechts wacht me op aan deze zijde. Hij stelt zich voor als Rune Reltydd. We worstelen, want dat hoort dan toch zo. Natuurlijk speel ik vals, ik krab en bijt waar ik kan.
Dan constateer ik dat ik mijn tanden heb begraven in mijn eigen pols en de nagels van die hand mijn eigen wang zijn aan het openhalen. Ik laat mezelf gaan en lach maniakaal. Vervolgens vervloek ik je, want jij bent het met wie ik wat te verhapstukken heb. Met wankele tred begeef ik me naar het water. Ik zet me op een knie en breng het water met mijn handen naar mijn mond. Ik ben te bang om gulzig te slobberen, maar het blijkt heerlijk te smaken. Verfrist ga ik weer staan en kijk om me heen. De nacht valt stiekem. Ik knik.

Causaal

2011-01-15T16:04:00.000+01:00

Je laait, je blust niet. Ze zeggen dat ik met jou beter kan praten. Dat vind ik maar een gedeeltelijk juiste observatie. Misschien voel ik me meer op mijn gemak met jou erbij; als ik me op mijn gemak voel, ga ik meer praten. Causaliteit.
Ik zie niet in waarom ik aan jou een lofzang zou wijden. Je aanwezigheid is me geen noodzaak, ik ga je niet missen in weken zonder jou. Nooit zal je me kunnen treffen als mijn eerste liefde. Ik was wekenlang ziek toen ik haar verliet. Waarom deed ik dat dan? Haar macht over mij beangstigde me, ik kon niet zonder haar. Dat wilde ik niet, ik wil zelf kunnen gaan als ik gaan wil. Ja, zelfs als je haar betovering zou kunnen nabootsen, zou ik je niet zo willen. Ze is je voorgegaan in de beheersing en heeft jou de kans erop ontnomen.
Temidden jullie staan de Verenigde Staten van Amerika. Waarom uitgerekend die? Ik verzin de conventies niet, ik overtreed ze slechts. Nochtans zouden jullie perfect in elkaar kunnen schuiven en calorieën worden.

Apocalapsus

2011-01-08T13:51:00.000+01:00

Ze legt haar hand op de bolling van haar buik. Een scherpe voorjaarswind giert over het statige balkon, alsof ze haar wil optillen en naar beneden werpen. De hongerige kasseien watertanden tien meter onder haar in de zilte nevel. Als de wind uit het noordwesten komt, kan je er altijd de zee in ruiken, de zee waarover haar liefste heen is gemarcheerd. Dezelfde zee waarlangs nu vier schepen op weg zijn, schepen met wasreclamewitte zeilen. Ze brengen de paladijnen, die genadeloos de fiere havenstad zullen vernietigen. De kasseien behoeven haar offer niet om vandaag nog hun bloedhonger te stillen.

Nu draagt de ochtend nog slechts de stemmen van de eerste marktkramers die vroege klanten trachten te bewegen tot aankoop van hun waar.

Ongelukkig genoeg ligt haar ene kamermeisje te bed met een longontsteking en is de ander net bij een van de stalknechten. Ze hijgt, ze puft en schreeuwt. Door het gegil en gekreun in de stervende straten hoort niemand haar, niemand ziet haar gekromd op het plaveisel van haar paleiselijk balkon liggen. Geheel wars van haar pijn gaat de stad zelf ten onder in een gewelddadige orgie van door gerechtigheid zingende zwaarden toegebrachte weeën. Instinctmatig scheurt ze zichzelf de kleding van het lijf. Asse die uit de brandende stad wordt omhoog geblazen bedekt haar zwetende vel. De pijn wordt er alleen maar erger op.

Het ene kamermeisje heeft geen longontsteking meer en bij het andere was een scherpe punt haar hoogtepunt wat voor. Ook in het paleis raken de muren besmeurd met angstig bloed en stervenskreten. Slechts drie paladijnen waren er nodig om op nog geen uur tijd bijna alle tachtig bewoners van het gebouw naar de andere wereld te helpen. Ze zijn een geoliede machine, bijna alsof één persoon gewoon zes armen en benen had. Ze trappen een zoveelste deur in. De kamer is leeg, de gordijnen wapperen in de tocht. Omzichtig, maar zonder hun strakke tempo te verliezen banen de drie zich een weg door de ruimte, toestekend waar zich eventueel iemand zou kunnen verstoppen. Als ze bij de deur naar het balkon komen, worden ze begroet door geschrei. Voor het eerst stokt de machine. Vol verwondering staren ze naar de naakte jonge vrouw en haar pasgeboren kind. De navelstreng hangt nog vast. Een na een ontbloten de ridders hun hoofden en knielen voor dit kind.

Ze begrijpt hun gepraat over de vierde ruiter niet. Haar dochter is een bastaardkind. De paladijnen beweren al het slechte te willen wegzuiveren. Waarom laten ze hen beiden in leven? Met welke angst heeft haar machteloze dochter hen geslagen?

Een nieuwe vreemdeling dient zich aan in het dode paleis. Hij is geheel in het zwart gehuld, zijn gezicht verborgen in een kap. Al kan ze niets van zijn gelaatstrekken onderscheiden, toch herkent ze hem meteen als haar liefste.
“Ik dacht dat je dood was.”
“ACH. HOE ZAL IK HET ZEGGEN. NIET ZOALS JIJ DAT ZIET IN IEDER GEVAL.”
“Je hebt een dochter.”
Een dochter. Het summum van leven. Glimmend van trots kust hij zijn uitverkorene voor het eerst. Hij neemt haar mee en laat hun dochter over aan de goede zorgen van haar drie mederuiters. Zij zal achter hen aanrijden, hen vervullen en een na een ten val brengen. Het loon dat hun heiligheid hen gebracht heeft.

Scylla & Charibdis

2011-01-08T13:19:00.002+01:00

Ik heb ze gezocht, de straat met jouw gelaat. Al wat ik vond waren sporen van vier ruiters die met mijn liefste aan de haal waren en een lindeboom. Die laatste hadden de ruiters laten staan, dat was geen haalbare kaart. In frustratie heb ik de aarde in twee gescheurd met mijn geest. In de ontstane holle kies heb ik vloedgolven gebroken en gespalkt.
Ik heb geprobeerd je te zingen, te schrijven, te tekenen en uiteindelijk subliem te vermoorden. Telkens ben ik schromelijk tekort geschoten. Balkonscènes heb ik voor je ingestudeerd en soms ook achter je. Dan stond je namelijk met je rug naar mij, dat is nogal wel eens voorgekomen. Nakomertjes laten gewoonlijk na een ander voor te laten. Laat dan tenminste dat mijn nalatenschap zijn.
Zie je hoe zeer, hoe pijnlijk onmogelijk je mij bent, Janus?
Deze nacht is niemand zo gek als wij, ons twee. We dansen de wind de bomen in. Roedels wolven denderen achter onze tragische trojka aan. Nog dans ik onbezorgd in het wiel, temidden jullie tweeën, maar ooit zal een dubbele klappolka ook mij tot een graaiende keuze in de grabbelton dwingen. Geef me een tovercirkel en laat me met een vriendelijk knikje de keuze uitstellen tot later datum. Belieg me, vertel me niet wat ik al lang als evident weet. De tango vermoeit me zo. Een straat heeft toch ook twee zijden en een wegdek? Laat me dan ook in mijn schaduwzijde goudzoeker wezen.
Voor ik je ontmoette was ik een kind. Nu ben ik er twee. Onwetend cirkel ik om mezelf, herken mijn eigen zandkastelen niet als artistieke architectuur, maar slechts als grondstof voor alweer nieuwe torens en muren. Het zand is droog, maar jij hebt vier ogen om tranen te plengen. Help me kneden, zodat ik leven kan blazen in wat ik schep.
En als vanavond de zon ondergaat in de vloed, de wind warm door jouw kleedje dartelt, dan zal ik glimlachen en zullen mijn tranen naar tijm proeven en naar jasmijn ruiken. Vrolijke schaduwen zullen water naar elkaar trappen, terwijl ik staar en even alleen maar wil blijven zitten tussen het ruime sop en het vasteland.

Log/Os

2011-01-08T13:13:00.001+01:00

Het woord is vlees geworden en toen nog wat anders. Woorden weigeren stuurs hun betekenis te houden. Conventies, concilies, consulaten en concubines, al dat wil woorden vastomlijnder tekenen. Ze verdienen niets dan onze gulle spotlach. Het spreekwoordelijke vlees, dat ooit nog eens woord is geweest, maar toen nog slechts zwak, bakt het bruin in olijfolie. Omgord je lendenen en sta pal. Wij gaan woorden smeden als edelmetaal. We zullen ze louteren en dan doen of ze echter zijn. Vervolgens zullen we ze tot juwelen maken en zal hun ijdelheid des te meer blijken. Toch zullen we weten dat slechts de schijn waarborgt wat we altijd al geweten hebben. We zullen blijkbaren en misschienen, hypothetiseren en veronderstellen en we zullen constateren, kennelijk, dat we nooit anders gekund hebben, naar we geloven. Het zal waar zijn, tussen ons. Het zal woord zijn en niets is waarder dan het woord. Vlees kunnen we tasten, het kan ons toeschijnen, het kan onze impulsen wekken. Wie zijn wij? Woorden, slechts woorden en nog wat woorden. Soms maar één woord, waar we helemaal spits in worden. Alles zal steeds hetzelfde zijn, zolang het maar van betekenis verandert. Het zal altijd nieuwe waarheid blijken te zijn, want stuurs sturen woorden ons in constant concentrische cirkeltjes tot de kern van wat ze zijn, om dat al weer te zijn vergeten.

Factum et verum non convertuntur

2010-12-21T12:55:00.001+01:00

Het is niet bijzonder uitnodigend, maar misschien is dat de bedoeling. Met voorzichtige stapjes ga je het trapje af naar de stalen kelderdeur. Je doet je best in de voetafdrukken te gaan staan die een ander al achterliet in de sneeuw. Niet eenvoudig op die wiebelige naaldhakken van je. Je klopt drie keer op de deur, wacht een tel, klopt nog eens, wacht nog een tel en klopt tenslotte nog twee keer. De deur opent niet meteen. Bevend van de koude vraag je je af of je het misschien verkeerd hebt gedaan. Of te zacht. Je draalt nog wat, kijkt om je heen en schrikt dan op bij het geknars van de deur die zich buiten je blikveld toch opent. Je haalt diep adem. Zo ver ben je dan toch al, het is nu dwaas om terug te keren. Je kijkt de potige vrouw aan die de deur openhoudt en knikt haar toe. Daarna glip je langs haar heen.

Ze duwt mijn hoofd van haar schouder. Als ze poker speelt, ben ik weinig meer dan een ornament aan haar linkerzijde. Ze wil nauwelijks aangeraakt worden. Ik sta dan maar op om haar glas whisky nog eens te laten bijvullen. En het mijne ook, vanzelfsprekend. Terwijl ik me naar de bar begeef, streelt een streep maanlicht mijn gezicht. Samen met de frisse nachtlucht heeft ook een nieuwe bezoeker zich naar binnen gewurmd. Twee gevulde glazen worden voor mijn neus gezet, maar ik ben eerst even gefixeerd door jou, de nieuwe speler. Je huid is diepbleek, als van een ijskoningen, maar je hoofd wordt omzoomd door blondrossige lokken die de schijnbare koude die er van je uitgaat nuanceren. Majesteitelijk schrijd je langs het blackjack en de roulette, naar de laatste vrije stoel bij het poker. Gebiologeerd neem ik weer mijn plaats in aan de zijde van mijn donna.

Geleidelijk aan worden de andere spelers aan stukken gespeeld. De een na de ander staat blut op van haar stoel. Zoals het filmisch hoort wordt het een epische strijd tussen jullie twee. Maar voor jou ziet het er niet bijzonder goed uit. Vooral mijn beschermdame heeft de grote potten binnen gerijfd. Je hebt ook een paar keer goed je slag weten te slaan, maar ze heeft toch bijna dubbel zoveel chips als jij. Bovendien moet je nu al voor de derde opeenvolgende keer het hoofd buigen in de strijd die nog slechts tussen jullie voortwoekert. Er ligt een verbeten trek om je mond.

“Ik ben moe. Doe jij maar verder. Zorg dat ze niks over houdt, dat moet zelfs jou wel lukken.”

Ik schrik. Het is niet echt tegen de regels om mij verder te laten spelen, maar als belediging aan jouw adres kan het wel tellen. Hulpeloos staar ik naar de enorme hoop chips. De deler kucht. Ik kijk op. Ze trekt vragend haar wenkbrauw op. Machteloos haal ik de schouders op en kijk naar jou.

“Kan je goed pokeren?” Er klinkt geen woede of verwijt door in je stem, hoewel je toch moet koken van razernij. Ik schud mijn hoofd. “Voor geen meter, ik ben maar een man. Maar ik zal wel moeten.” Je glimlacht meewarig en knikt. De kaarten worden uitgedeeld.

Frengistan

2010-12-08T23:22:00.000+01:00

Ze takelt af. Teveel chirurgen snijden in haar vlees. Haar ledematen zijn koud, haar ingewanden koortsig warm. Ze kronkelt kermend over de lakens die ze ijlend bevuild heeft. Niemand komt ze verversen. Om haar bed cirkelen drie wilde stieren. Om de beurt, wanneer ze daar de aandrang toe voelen, verkrachten ze haar. Ze ondergaat het, weerloos, een zoveelste ziekte die haar door het lijf schiet. Haar luxueuze kamer verhaalt van een rijk gevuld leven. Een leven als slokop. Kunst en kennis uit alle hoeken van de wereld heeft ze in één ruimte in harmonie weten te laten klinken. Maar nu verzamelt zich stof, bloed en braaksel over haar bezittingen. Lemmings kauwen kalm op de verzamelde kunstschatten. Termieten ondergraven haar boekenkasten en bureaus vol instrumentaria. Over de deinende schouder van een stier moet ze lijdzaam de teloorgang van haar glorie aanschouwen.

Vanachter op het schilderij sta ik in de deuropening. Koningspaar en portretschilder zijn al lang heen gevloden, maar een gedeukte en beslagen spiegel siert nog steeds de muur. Er wordt niets in verhuld of onthuld. Ik begeef me voorzichtig in de levendige crypte. Een globe bij het bed trekt mijn aandacht. Er gutst bloed uit het Iberisch schiereiland. De rest van de wereldbol is volgeplakt met foto’s van varkens die mensen eten. Het bloed kruipt, want het kan al eeuwen niet meer gaan. Ik geef het gevaarte een zetje, maar het weigert mijn uitnodiging om ter aarde te storten. Ik richt mijn aandacht weer op het bed. Eén stier rookt een sigaar, een tweede heeft zijn plaats ingenomen. De derde gebruikt de vrouw even alleen maar als schietschijf. Uit elk hunner monden walmt alcohol, steenkool en malkanders stront. Geen van hen keurt me een blik waardig.

In mijn rechterhand rust een mes. Het laatste restje van wat ooit de fiere vrouw was kijkt voorbij de stier in mijn ogen. Ze strekt een bevende hand uit naar het mes. De inhoud van de smeekbede kan nauwelijks duidelijker. Ik voel mededogen met haar, maar ik had besloten hard te zijn. Ik schud het hoofd.

“Je gaat kapot. Langs alle kanten stort je in, word je ruw uiteengerukt. Ik ben niet gekomen om je genade te verlenen. Ik ben gekomen om je langzaam te zien sterven, te bewonderen hoe je jezelf van binnenuit opvreet. Ik zal het mes alleen gebruiken als uit het vuur dat jou verteert een kind zal blijken te komen.

Je hebt je al zo lang belangrijk gewaand, je hebt zo lang gebaad in overdaad. Je verdient de dood niet eens. Crepeer, Europa. Zelfs je meest geile minnaars gruwen van je.”

Dit gemak

2010-12-03T00:56:00.003+01:00

I Incubatie

Een manie grijpt wild om me heen, omklemt me met kaken de larynx, besmet vraatzuchtig het brein en knoopt plexi die niet behoren te zijn. Het is zo eenvoudig te zwelgen in zelfmedelijden en weerloze zinnelijkheid. Terwijl de koorts de geest ruw overwoekert, slepen huilende slangen zich door de laveloze onderbuik.

Nog weet de gekte zich gevoederd, gaat de slinger onvermoeid zijn baan. De godin, het loeder dat nooit zong, ze werpt haar knipperlicht. Eenvoudig omslachtig/ondoorgrondelijk open.

II Symptoom

Mag ik je schouder even lenen? Ik ben moe, pompaf, ik hol al weken achter mezelf aan. Impulsieve emoties graven zich als succubi in mijn vlees. Mag ik dan nu even de pauzeknop? Word jij mijn rustpunt, mag ik even losbarsten in een tranenstorm, zonder überhaupt te weten waarom? Mag ik mijn hete droefenisdruppels in je hals deponeren? Mogen ze glijden op die warme huid van jou, op verkenning waar mijn handen hen graag/nooit zullen volgen?

Zal jij je vingers door mijn haar laten lopen, me zacht sussende woorden toespreken zonder je mond open te doen? Zal je me wiegen op de maat van troostende melodieën? Zal je weigeren mijn tranen te drogen, daar ze mooier zijn als ze in glinsterende stromen over je heen gutsen? Zal jij wel begrijpen waar ik om huil, zelfs als dat mij geheel duister is? Als het je dan niets aanbelangt, ween, weeklaag je dan toch met me mee?

Zal ik nog waardigheid hebben als ik in je armen hang? Zal de wereld nog weten wie ik was voor dit wrak, dit gesnik, gezanik? Zal het mij, zal het jou, zal het iemand kunnen schelen?

Mag ik dan alsjeblieft je schouder even lenen? Ik beloof je dat ik niet te zwaar zal wegen. Ik hoop dat je mij herkent.

III Brugdag

Een treurige vrouw ligt op een schilderij op een bed. Haar rokken omvatten een universum. Medusa en haar spiegelbeeld bewaken de basilisk die de wacht over haar houdt.

Maar mijn hart is al van steen, liefste, ik ben al lang door jou vervloekt. Niets weerhoudt me om je haar te vlechten in klatergouden handboeien. De doge heeft me op jouw bevel verordonneerd je te overbruggen.

De vrouw is verschrikkelijk, allen hebben haar lief en wanhopen. Op het einde ben ik tussen haar tanden gevangen.

IV Mercurochroom

Er is tegen je gelogen. Het is te laat om me te doden, ik zit al in je. Je bent niet gevlucht, bereid je dus maar voor op je sterven. Ik heb mijn ziekte in je gestopt. Een verontrustende grijns sluipt over mijn bebloede lippen. Een glimmend lemmet danst door mijn tong. Ik zucht gelukzalig.

V Hibernatie

Je hebt je een wereldbeeld gebouwd op albumcovers. Je hebt mensen gereduceerd tot binaire ademtochten. Je hebt zelfs de minst bewandelde weg links laten liggen, je met je machete een pad door het gebladerte kappend. Je bent terecht uitgescholden voor marginaal, psychopaat en onmens. Je hebt er nog geen seconde spijt van gehad. Je hebt je lever op vijftig manieren liefgehad. Je bent op zes miljoen wijzen gestorven. De deïcide is je steeds ontglipt, hoe omnipotent je jezelf ook waande, je misschien zelfs was. Je bent door het diepste gegaan en van het hoogste naar beneden gesprongen. Open je ogen. Dit is allemaal van jou.

VI Twee woorden

Op een bepaald moment heeft ook de poète maudit geen woorden meer tot mijn beschikking. Het vocabularium van de klaagliederen is, ach en wee, opgedroogd. De zwarte schmink en de scheermesjes worden ook wel eens opgeborgen. Aurora en Amen-Ra dansen hun tango opnieuw. Ook als jij en ik en al de vrienden in onze hoofden dat liever niet hebben. Ontspiegel je glazen en sla de damp eraf. Herken jezelf in mijn ogen.

Ga dan weg voor de spiegel.

Onzichtbare handen

2010-12-03T00:16:00.000+01:00

Ik ontmoette je kinderen. Wat heb je hen verteld? Ze klauwden wanhopig om zich heen, als blinde mimespelers in tastbare mist. Heb je hen gezegd dat er bloed zal vloeien? Weten ze wie hun vader is? Of zijn ze slechts op de hoogte van hun moeder, die je zo gretig hebt geplunderd en gespiesd? Ze ijlt, aangedaan door jouw onbewogenheid. Hoeveel van haar kinderen heb je haar voorgezet? Had je eerst zelf geproefd?

Ik zeg niet dat wij het beter zouden doen, maar als we de kans kregen zouden we het tenminste wel proberen.

Bespaar me je oordeel, bespaar me je dromen. Ik heb genoeg aan de mijne, ze rijten mijn naden aan stukken. Maar als ik een hamer had (in de ochtend, de middag of de avond), had jij een gespleten schedel of drie.

Laat de graafmachines aanrukken, het wordt tijd voor een gat in de markt. Laten we het vullen met holle kreten, loze beloften; reclame en politiek. Laten we geld drukken en doorspoelen. Laten we idealistisch zijn en in pastorale utopieën geloven. Laat ons denken dat we met mensen en niets dan mensen iets kunnen bouwen dat eerlijk stand houdt. Laat ons naïef in innerlijke kracht en veruitwendigde goedheid geloven. We willen niet liever.

We zijn niet stom. Maar liever dan je kannibalisme willen wij de apocalyps. De dood is immers altijd zachter dan het leven.

Pokerfacebook

2010-12-03T00:14:00.000+01:00

Is jouw leven ook zo saai? Ben je ook zo volkomen ongeïnteresseerd in de mensen om je heen? Wil je je leven vullen met de leegheid van mensen die hun leven vullen met jouw leegheid? We maken het je eenvoudig! Registreer vandaag nog.

Verzin een heel nieuw leven, lieg jezelf interessante verhalen bij elkaar, update je status zo vaak dat je het zelf gaat geloven. Overtref de leugens van al je vrienden, van wie je niet eens zeker weet of het wel je vrienden zijn, met nog straffere leugens. Upload een foto van iemand die veel knapper is dan jij in je profiel. Doe jezelf beroemd voor en overlaad iedereen met creatieve pseudoartistieke output waar niemand op zit te wachten. Verzamel je achter haat voor mensen die je van je leven niet zult ontmoeten. Word fan van merken die je met veel plezier zullen uitbuiten.

Op Pokerfacebook geldt slechts regel 34. Word vandaag nog lid.

Gay di Lala approves of this

Pamflet

2010-12-03T00:12:00.000+01:00

Wij zijn werkelijk de meest beklagenswaardige schepselen onder het uitspansel.

We zijn mannen: compleet incapabel om het achterste van onze tong te laten zien – als onze tong überhaupt behept is met een achterste; eeuwig vervuld van castratieangst; tot superieur gedrag gedwongen door conventies die we zelf niet hebben geschapen; altijd en eeuwig terecht beschuldigd van verkrachting.

We zijn blank: beladen met de maximale lading aan schuld voor koloniale verledens en hedens, onstuitbare missionaire drang van ons wereldbeeld en jaren van racisme; veroordeeld tot een stuitende politieke correctheid; alsnog altijd op winstbejag met dubbele standaarden, maar zonder op ons eigen territorium te martelen (daar hebben we lagere rassen voor).

We zijn – zo ongeveer – middenklasse: onwetend van honger, kou, onzekerheid; altijd gesubsidieerd in ons opwassen; gestudeerd.

We zijn de aristocraten, de machtige minderheid. We zijn miserabel. Alles zit ons mee. Er is niets om ons tegen te verzetten: we zijn geen uitgebuit proletariaat, geen buitengesloten allochtonen, geen onderbetaalde vrouwen. Er moet dringend wat gebeuren.

Leer de regels van Fight Club al maar uit je hoofd. We gaan een aanslag plegen op het ennui.

Al met al sloeg de bliksem toch maar zachtjes in

2010-11-27T15:45:00.002+01:00

Langzaam loert de loensende kater welkom om de hoek. Poot voor poot nadert het zwarte beest mijn wazige gezicht. Het geeft me een kopje en likt mijn lippen. De droge ruwte van de kattentong brengt me min of meer bij zinnen - al zijn het vooralsnog geen volzinnen. Mijn rug doet pijn, je bent er weer eens op gesprongen. Moeizaam draai ik me naar jou, mij schrijlings beklemmende belager, superieure sekse. Je borsten dansen op je snelle adem door mijn blikveld, ze benemen me het zicht op je aanschijn. Ik grijp je bij de polsen en bijt in je billen, omdat je geen broek aan hebt. Je hebt nooit een broek aan. De kater hernieuwt zijn eis om aandacht, onzachter nu: er wordt in mijn oor geknauwd. Je lacht, eclatant, en verkoopt het opdringerige dier een mep met de whiskyfles. Dan zet je die aan mijn lippen en forceert slok op slok door mijn onweerbarstige keelholte. Met beven vermoed ik gauw de dronken klop, maar nog blijven hamer en deur onberoerd.

Zie je niet dat ik lijd, hoor je me niet kreunen? Hoe lang nog voor je me laat gaan? Wat een tijden, wat een zeden!

Ik wacht, ik bloed, ik voel de haat in me oprijzen. Ik trek je dichter, maak je mijn al, mijn blasfemie. Je legt je eindelijk naast me en ik beken je mijn dwaasheid. Langzaam sta je recht, je reikt me de hand en helpt me overeind. Schouder aan schouder, ongewapend, gaan we aan de rand van de wereld staan, onze naakte neuzen in de winterwind die eenzame harten sluikstort. Uit de lege afgrond krabbelt een figuur met een lange gele cape naar boven. Zijn gezicht blijft onzichtbaar terwijl hij me een zandloper aanreikt. Ik staar naar het kleinood in mijn handpalm terwijl hij je wegleidt.

Nee, niet deze keer.

Met al mijn macht werp ik de zandloper op de grond, maar die weigert te breken. Ik verpletter hem dus maar onder mijn hiel. Mijn voet barst, glas en zand mengen zich in mijn bloed. Ik keer me naar jou. Het schaarse winterlicht speelt op je gezicht, door de treurwilg waaronder je op een bankje zit. De kater spint op je schoot en knippert loom met zijn ogen. Ik heb gezondigd door te beslissen, door je de adem af te snijden. Door mijn tranen breekt je glimlach. Aan het einde van de wereld komt geen adelaar ons nog reden.

Zeg iets!

2010-11-27T15:25:00.001+01:00

“Ik ben echt door haar gebiologeerd, maar er is geen chemie tussen ons.”

De opmerking levert de leerling een mandarijn tegen zijn appel op. Die staat vervolgens beledigd op: “Met alle Chinezen, maar niet met den deze.” De wijsgeer knippert met zijn ogen. “Daar zou ik maar moe van worden, alle Chinezen werpen.” Waardig klopt de Chinees zijn mantel af: “Allemaal, maar niet de dwergen. Niemand gooit met een dwerg.” Hij schrijdt weg. De leerling wrijft zich over het voorhoofd. Het onwaarschijnlijke gebeurt: purperen rookpluimen komen uit zijn oren. Ze wervelen zich tegader en tadaën een geest tevoorschijn. De filosoof grinnikt: “Dan heb je een geest in je hoofd wonen, blijkt het een liliputexemplaar te zijn.” Het geestje haalt de schouders op. “Hij is niet bepaald een groot licht, wel?” De student grijpt naar het paarse fantasme, maar dat teleporteert zich comfortabel naar zijn schouder. “Krijg ik tenminste wel drie wensen?” “Helaas, helaas. Ik kan maar één wens vervullen en dat heb ik in jouw geval al gedaan. Je had een advertentie gezet waarin je vroeg om een lege bovenkamer te vullen.” De leerling kijkt eerst verbaasd, dan verbolgen. “Dat was ik helemaal niet. Ik eis een andere wens.” “Werkelijk? Je bovenkamer is nochtans zeer satisfactoir ledig. Jammer, ik kan je niet helpen. Ik ga maar eens terug. Zou je overigens niet over je hoofd willen wrijven? Dat geeft een erg vervelend lawaai en ik probeer een uiltje te knappen.” Op dat moment ontsnapt het uiltje in kwestie langs een neusgat. “Verdraaid! Zeg, je hebt toevallig niet van dat bubbelplastic waarin elektronica gewoonlijk wordt verpakt? Dan kan ik dat tenminste knappen. Nee? Tja, zonder knappen dan maar. Interessante tijden verder!”

De wijsgeer en zijn leerling zitten nog een paar tellen onbeweeglijk naar de lege plek te staren die de geestige liliputter achterlaat. Dan schraapt de eerste zijn keel: “Maar om op haar terug te komen. Kan je naast haar liggen en haar je hart geven, zowel als je lichaam?” Zijn gesprekspartner trekt een gezicht. “Wat moet dat nu weer betekenen?” “Geen idee, maar Socrates stelde naar het schijnt ook altijd vragen. En zijn leerlingen, mag ik daaraan toevoegen, waren zo beleefd gewoon te antwoorden zonder tegenvraag.” “Socrates had gewoon geluk dat zijn leerlingen geen joden waren dan.” “Ben jij dan wel een jood?” “Wanneer wel?” De wijsgeer haalt uit met zijn vlakke hand. De vingerafdrukken blijven even staan op de rechterwang van de student. “Brutaal nest.” Die blijft er stoïcijns onder. “Met de nadruk op taalnest, toch?”

Labiaal

2010-11-27T15:24:00.000+01:00

In de lichtbundel die dapper door het duister priemt ben je vooral lippenstift. Is het je stem die mijn ogen zo gefixeerd heeft? Ze dansen, je te rode lippen, nauwelijks te volgen choreografieën. Wilde je ze zo in de schijnwerpers zetten? Ze contrasteren oneindig scherp met je zwarte kleedje. Eén ander rood accent tooit je: een roos in je decolleté. Maar daar blijft mijn blik niet kleven. Ik zoek steeds weer de zoete toon van je tong. Je leest vol vuur over passie – of omgekeerd. Drijvend op je klanken betreed ik in je heilige de treden naar je altaar. Als een ordinaire voyeur houd ik me op tussen al je offergaven. Op een ander moment zou ik ze misschien intrigerend vinden, ze draaien en keren in mijn handen, ze stuk voor stuk bekijken en betasten. Maar op dit sacraalste tijdstip interesseren ze me slechts voor zover ze naar je lippen wijzen en naar de donkere vijvers van je ogen die zich daarachter ophouden. Voor zolang je nog spreekt, proclameert, ben ik je tot priester. Gewijd aan jou en de poëzie. En vooral ook wel een beetje aan je lippenstift.

Res ad triarios rediit

2010-11-22T02:42:00.004+01:00

Wie houdt je hand vast, als die je naar onder trekt?

Je bent uit de roeiboot gestapt, onwetend hoe diep het riet reikt. Nevel flardt rondom je, doordwaald van lichtjes die doof blijven voor je zieltogende schreeuw. De kou klappert je gebeente en bewerkt je longen met een woeste voorhamer.

Onverminderd trekt je hand.

Je bootje dobbert langzaam weg, onverbiddelijk buiten je bereik. In wanhoop klem je het riet aan je borst, maar dat rijt je genadeloos de huid open. Van langsom nadert het wateroppervlak. De doodsangst drijft je ertoe in je arm te beginnen knauwen, in de ijle hoop je ervan los te bijten. Zo scherp zijn je tanden immers niet. Seconden later tikt je kin het onbarmhartige water. Met een finale flinke hap nachtlucht ga je kopje onder.

Onder water weet je niets meer, slechts dat je hand je trekt. Alles revolveert daarrond.

Het wordt je merkwaardig warm, terwijl bel na bel de lucht aan je ontkomt. Het water dat je zo-even nog vijandig scheen, duffelt je in als warme donsveren. Behaaglijk rek je je in de omhelzing. Waarom verzette je je eerder zo?

Ik schuwde het onbekende.

Als je klaar water wil, moet je diepe bronnen graven.

Wie te diep graaft, stoot op gene zijde van het onmogelijke.

Laat ons een doolhof maken.

Naar ons beeld. Laat me, ik heb genoeg van Galadriels spiegel.

Je hebt het altijd zo gedaan. Geef een hand en groet jezelf; je bent zo bijzonder.

Pak dit niet verkeerd op, maar er is toch een serieuze hoek af bij mij.

Je kucht, knippert met je ogen. Je bent door en door koud. Het water is je een bevroren woning geworden. Door de luchtschacht dwarrelt de ene na de andere onbeschreven bladzijde van je ongebonden boek op je neer. Er dringt door weerkaatsing net genoeg sterrenlicht binnen om je eigen beeltenis in veelvoud je te zien omsingelen.

Son souvenir est un soleil qui flambe en moi et ne veut pas s'éteindre

2010-11-20T13:29:00.002+01:00

Dubbele moord en zelfmoord zonder briefje. Het zal sluiten, je vingers om het koude staal, voordat rigor mortis je geest aflost. Heb je de wereldziel gevonden? Ze spuwt je uit als de moeder die je nooit baarde.

Maar wees gerust, de zorgen die je wel, blijven tam in mijn borst rusten.

Toen ik in mijn pols sneed - een kogelgat, zo diep - doodde ik de dichter. Nu jij me verlaten hebt, ben ik nog verder van huis. Nee, staar niet zo, niet zo, sluit alsjeblieft je ogen. Hoe zal thee me ooit nog smaken? Voor eeuwig dobber jij, bleke, mooi als de sneeuw, rond in mijn glas.

Ik, de onbewogen beweger van jouw exodus. Onverstoorbaar onveranderlijk als de schuwe geest van deze heuvels, een kil huppelende Bombadil, zo laat je kou me lentekriebels. Ik zei: zoen, keer weer, corso en ricorso, de avond ben je niet en voor de ochtend nog te vroeg (maar steeds zal je wezen mogen: het warmste koudste deel van de siberisch brandende noen; middag na middag, zolang begin of einde uitblijft).

Te vaak heb ik mijn aderen voor je geopend, jij, gif in mijn bloedsomloop. Decadent heb ik me aan jou bezat, bezeten en zuur zal dat me opgerispt verbreken.

Nochtans.

Ik herinner me (opgenomen) wanneer we twee kinderen waren: tweewerf geknal.

Steeds woelt in me de pathologische leugenaar, trappelt, schreeuwt, weet me immers waarheidsloos. Ben ik de laatste goede dode op aarde? Mag ik me dan toch storten?

Amduat

2010-10-30T17:23:00.004+02:00

Wakker worden en overnieuw beginnen. Het verhaal van je toekomst als een geschiedenisboek kunnen openslaan, doorbladeren en het ongeïnteresseerd als ongewenst terzijde kunnen schuiven. Je stappen vermijden, zodat je er nooit op zal willen terugkeren.

Een grijze wind rukt aan zijn kleren. Hij staart over de desolate vlakte. Voetstappen verdwijnen en verschijnen in het immer opwaaiende stof. Voorbijrazende wolken onthullen en onttrekken in hun schaduwen kleine hoekjes en kantjes van het landschap aan het oog. Aan de grenzen van zijn blikveld vibreert majestueus het bruine licht. Zwarte sneeuw drapeert tedere as over de grimmige realiteit. Tranen vallen het uitspansel in, om voorbij het duister voor eeuwig te exploderen.

Hij richt het hoofd op en ontmoet de blik die hij zichzelf toewerpt. Het orkest breekt uit in een slepende climax, een uitgewaaierde knal van harmonie. Met paukenslag mept hij tegen de impermeabele luchtwand die hem van zichzelf scheidt. Kringen als van stenen in het water trekken uit zijn handen door de omgeving, maar de afzondering blijft. Onverstoorbaar onder zijn geweld blijft hij zichzelf aanstaren, onvermogend om in zijn wil door te dringen. Hij neemt twee stappen terug. Zo biedt hij zichzelf het hoofd, koppig, onvermurwbaar. De tijd gaat nog stiller staan. Rondom hem brokkelt de wereld langzaam af in ongrijpbaar iridescent licht.

Nu steken we de lucht in brand.

Als twee baarlijke duistere engelen - lange, zwarte jassen; breedgerande hoeden - bestijgt hij de samentrekkende storm. Onder de bereden donder strekt zich een oneindig labyrinth zonder omvang uit. Zijn hart bonst zonder angst terwijl hij de aderen van de geschiedenis afrijdt. Hij komt opnieuw tegenover zichzelf te staan, slechts van zichzelf verwijderd door het op hol geslagen rad van Ixion. Zijn borst gaat almaar sneller op en neer tot hij ademloos ter aarde stort en eindelijk, ten langen leste met zichzelf in botsing komt. Vurige cherubimsvleugels slaan zich uit de meteoor die zijn implosie vormt. De impact in het mulle woestijnzand begraaft hem meters diep. Kwikzilver borrelt hij terug naar de oppervlakte. Een glazen oase glinstert in de bloedende maan. Morgana verwacht hem op zijn lijkbaar. Hij duwt het vlot van de oever en kijkt nog een laatste maal naar zichzelf. Hij steekt een pijl in brand en legt aan. Voor hij het projectiel ziet vertrekken legt hij zijn hoofd in de schoot van Morgana. Hoopvol blikt hij de lege hemel tegemoet. Dan omvat hem een stervende ster.

Zij liegen daer om

2010-10-25T23:42:00.002+02:00

De bruid bestaat niet.

Het begint als een aarzelend gefluister van de ene dienstknecht naar de andere. Hun olielampen houden ze even bedekt, zodat niemand hun korte uitwisseling van woorden hoeft te zien. Voorzichtig, zodat de bruidegom niets in de smiezen kan hebben. Dan gaan de woorden een eigen leven leiden. Al snel durven de vijf jongemannen de woorden hoorbaar over de tong te laten rollen, ze hardop te uiten. Ze heffen hun olielampen hoog, maken brede lichtcirkels, proclameren het luid. Zelfs de vijf anderen, die al uren in het donker rondtasten, durven de spreuk van langsom zekerder te stellen.

De bruid bestaat niet.

Onstuitbaar rijst de vraag: met welk recht commandeert de bruidegom ons? Zonder bruid is hij geen bruidegom!

Hand over hand neemt de bitsigheid toe. De bruidegom wordt over scherpe stenen geleid, door koude waterstromen, door als zweepslagen terugzwiepende takken. In zijn bruidegomssluier weent hij, mompelt droevig voor zich uit: de bruid bestaat niet.

De ochtendkoude ranselt de naakte lichamen in de huwelijksstoet. De sluier blijkt niet meer dan spinnenwebben. De dienstknechten sidderen in angstige fascinatie. De bruidegom is evenzeer bedrogen als zij. De wrede wind snijdt tot op het bot en doet hen het bloed in de aderen stollen.

De bruid klopt aan zijn deur. Haar goede humeur zakt als een kaartenhuis in elkaar wanneer de deur gesloten blijft.

Ver van zichzelf zoekt de bruidegom met zijn tegendraadse knechten degene die hij eigenlijk toch nooit wilde kennen.

Afgewend

2010-10-25T23:27:00.003+02:00

In de processie dwarrelt een kleine, witte zakdoek ongemerkt naar de grond. De wind bespeurt het kleinood en grijpt het ruw in zijn wilde spel. Bij het plots aangewakkerde blazen bespeurt Helena haar verlies. Machteloos strekt ze haar hand. Haar zakdoek fladdert - spottend bijna - uit haar bereik.

Gelukkige vingers sluiten zich om de vogelvrije stof. Hij kan haar de zakdoek terugbrengen. Eerst ruikt hij er even aan, dan werkt hij zich met zijn ellebogen door de jungle die de menigte is. Glunderend van trots houdt hij de zakdoek voor zich uit.

Zijn lach bevriest hem op het gezicht wanneer hij de eerste rij bereikt. De processie is reeds voortgetrokken.

Een boze menigte vertrappelt hem in een blinde stampede. Zijn hart roffelt weg met hun voeten.

De dienster weet niet zeker wat ze aan moet met deze klant. Hij draagt sporen van strijd, maar niet van vechtlust. Hij staart somber in de altijd wisselende bierglazen die ze hem voorzet. Hoe kan hij nog steeds overeind zitten? Zijn dorst - of misschien zijn treurnis - schijnt haar bodemloos toe.

Wanneer hij ten langen leste opstaat, is hij onmogelijk vast ter been. De zeventig euro die hij verschuldigd is, rust als een ontegensprekelijke getuige op het tafelblad.

Zelfverzekerd stapt hij naar de Grote Markt. Om hem heen zwalpen de laatste volhouders uit de café's. Hij kijkt op naar Brabo, die in zijn eeuwige houding zo onderhand toch al fameus krampen moet hebben. Hij neemt een diepe teug frisse nachtlucht en beklimt het beeld. Luttele seconden later heeft hij zich op Brabo's schouder geïnstalleerd. Met enige moeite bindt hij de vervloekte zakdoek aan de hand van Antigoon.

Op dat moment verlaten duizend schepen de haven.

Horror Vacui

2010-10-13T18:02:00.001+02:00

Ze zitten met zijn tweeën in de resto. Ze werpen steelse blikken om zich heen, bestuderen de schare keuvelende studenten – het middageten heeft gewoonlijk meer van een receptie hier, qua ambient dan toch. Op gedempte toon wisselen ze diepe gedachten uit.

“Onze hoop en verwachting komen van zwarte gaten en openbaringen. Van zwarte gaten in openbaringen. Of omgekeerd. Als we het sterrenlicht maar najagen. Mercurius is in een retrograde, dus als jij mij wordt en ik jou, zullen we het nalaten om te klagen over jouw rookgedrag en mijn afstandelijkheid.”

In vele platitudes representeren ze elkander de waarheid en niets dan de waarheid. Na onderwerpsgewijs elkaars beurse plekken gevoelig te hebben afgetast – preformatie, interformatie, verduidelijking, ontmijning – kunnen ze overgaan tot de dingen in het leven die waarlijk belangrijk zijn voor hen als adolescente mannen.

“Hoe vond je de Simpsons gisteren? Hans Teeuwen was weer eens op het randje, maar we hebben toch goed gelachen. Nog iets leuks gezien op Youtube? Oh, dat heb ik al op Facebook gezet. Nee, Louis Vuitton vind ik erover, geef mij maar Pringles. Als Bohemian Rhapsody een favoriet nummer had, dan zou het een 0485 zijn.”

In de volheid van hoofden en magen paraderen ze tegader naar buiten, alwaar elk zijns weegs gaat. Ze grinniken nog na, maar de existentiële crisis loert al om de hoek. Hoe komt het toch dat ze elkaar nog net niet genoeg kunnen vertrouwen? Onafhankelijk van elkaar hebben ze nochtans dezelfde, albeit seksistische theorie ontwikkeld.

“Het is heel eenvoudig. Vrouwen veranderen voortdurend van mening. Dat is dus telkens een andere prikkel voor ons. Alsof dat niet genoeg is doorlopen ze ook meer fases dan de maan. Blij, afhankelijk, afstandelijk, pms, gewoon kregelig, aanhalig, menstruatie, en vele, vele andere. Verbaast het dat wij meer last hebben van menstruatiepijnen? Die totale overdosis aan prikkels veroorzaakt aangeleerde hulpeloosheid in mannen. Liefst zouden ze in een hoekje gaan zitten huilen, maar in dat hoekje zitten al vier andere mannen en je gaat natuurlijk niet zitten huilen waar anderen bij zitten. Als defensiemechanisme ga je dan maar tegen elkaar opscheppen welke vrouwen je wel eens zou pakken. Het is zuiver contingente coping.”

Ze zuchten allebei. Dergelijke zielenroerselen delen gaat al ver, maar liefst zouden ze elkaar nog veel verder vertrouwen. Nu blijft elk van hen eenzaam worstelen met de eeuwige vragen die hen kwellen.

“Hoe geef ik nu eigenlijk echt zin aan mijn leven? Ben ik het enige waar ik geloof in kan stellen? Wat als ik nu eens ongelijk heb? Op wie kan ik vertrouwen als ik echt tegenslag heb, naar wie kan ik rennen om compleet onmannelijk te janken? Is er nog iets voorbij de sterren? En vooral, vindt ze me leuk?

Oh, en jij? Vind jij me leuk?”

Tussen droom en daad staat en

2010-10-06T18:26:00.003+02:00

Je ligt stil. De lakens houden je in hun warme wurggreep. Het glas op je nachtkastje is bijna leeg. Een druppeltje van de stroperige vloeistof werkt zich tergend traag van de rand naar de bodem. Als een spiegelbeeld loopt over je wang een dun straaltje kwijl. Op tafel staan nog de resten van ons avondmaal. Je mes en de lege wijnfles liggen als stille getuigen op de vloer. Eén weerbarstige kaars op de kandelaar flakkert nog. Lange kaarsvetstalactieten weigeren vooralsnog te breken. De grammofoon staat open, de gekraste plaat heeft kant B naar boven liggen. De naald is stoffig. Alle warmte is uit dit plaatje weggevloeid. Ik staar naar mijn handen en huiver.

Wetten en praktische bezwaren, meer moet dat niet zijn.

Met weemoed keer ik terug naar de touter, waar je lange lenteavonden in zomerjurk op heen en weer zwierde. Ik ruik het jonge groen dat onder mijn blote voeten zijn aroma's prijsgeeft. Ik wieg mezelf in slaap op het geruststellende geknars van de touterkettingen.

Was het nu maar niet zo koud.

Slechts wat niet is

2010-10-04T22:26:00.001+02:00

De muziek moet loeihard, opdat iemand ons zou geloven.

Laten we treurmarcheren, marchanderen, droefenis en spijt in te slikken dosissen aanbieden. Verenig je, internationale, identiteitsloze impliciti, schreeuw stille slogans aan de offerlambada. Vermaak je, arbeiders en kapitale fouten, kardinale katalysatoren en bisschopstoellijke trouwanten winterpalijzers.

Schreeuwlelijken, vooral als ze knap zijn, krijgen vaker gelijk. Vaker dan wie? Dat is een kwestie van secundair belang, de pointe is dat het hier de waarheid betreft. Als we de juiste wijn schenken kan wellicht de klaarheid ons toch al halverwege ontmoeten en de rest van de tocht het hoogste woord voeren – de klaarheid is een castraat.

Sta op voor onze indoctrine. Groet de vlag, noem ons een volk en geef ons een natie. Roep het oude regime terug, dat valt nog te verdragen. Overlaad je volk niet met verantwoordelijkheid, daar is het te doofstom geprikkeld voor. Kwetter niet te elefant, dat is zwaar op de hand en de maag – en nergens zoet.

Als ook vrijdenkers de vrijheid niet meer herkennen, dan moeten de letters dringend terug het alfabet. Laat af de babbelverwarring.

Loeihard moet ze.

Brief aan het verslinden

2010-10-04T22:25:00.001+02:00

Wat ben je al over me te weten gekomen? Heb je de stoffige zolders, waar ik mijn demonen onhandig heb vastgebonden, reeds weten te doorwoelen? Ik hoop van niet, van harte hoop ik van niet. Je hebt al zo gewroet in de kelder, je spade en je pikhouweel hebben littekens in mijn aarde geslagen. Kwam het als een schok om jezelf begraven te vinden in mijn beverige fundamenten? Jericho laat zich niet ongestraft een tweede maal bouwen.

Open zachtjes de deur naar mijn slaapkamer. Ontdek daar het zeldzaamst alomtegenwoordige schouwspel: angst en verlangen in de intiemste streling elkander tot bedpartner.

Iets overkwam me, toen ik naar huis reed; ik ben dezelfde niet meer. Jou mag het misschien slechts een accident de parcours betreffen, maar ik ben zwierig van mijn voeten geveegd. Ik heb mezelf na je doorkomst van de straatstenen mogen schrapen. Het grind knarst me nog bij elke hap de tanden.

Ik nader tot je. Het ware beter als ik de jaren van verstand zou inluiden.

Het maal en de riool

2010-10-04T22:23:00.000+02:00

Ik keerde terug tot de wakende wereld in beddengoed dat zo wit was, dat het recht uit Rivendel leek te komen. In de film tenminste, ik kon me niet herinneren of er in het boek sprake was van wit bedlinnen in de elfenveste. Mijn hoogstpersoonlijke Gandalf had echter nagelaten zich ook in het wit te hullen. Zijn baard was ook een beetje kort, al was die van kleur wel in orde. Het doorgroefde gezicht van de Arabier plooide zich opnieuw in een glimlach, als had hij zojuist zekerheid verkregen de eeuwigheid te zullen doorbrengen in het paradijs. “Zo. Je bent eindelijk weer bij ons.” Ik krabde in mijn plots zijdezacht geworden haardos. Ik leek wel een wandelende reclame voor verzorgingsmiddelen. “We gaan dadelijk samen ons middagmaal nuttigen. Zou je je bij ons willen voegen en vertellen van je wederwaardigheden?” Even dacht ik dat ik geen honger had, maar mijn maag was als een dolle beginnen knorren op de klank van het woord maal. Ik antwoordde dat het genoegen geheel aan mijn kant zou zijn en vroeg waar mijn kleren waren. Die hadden ze weggegooid, maar er lag frisse kleding op me te wachten op de stoel naast die van de Arabier. Die vroeg me met pretlichtjes in zijn ogen of het me deze keer wel zelf zou lukken van plunje te ruilen. Ik liep wat rood aan en bromde van ja.

Ze hadden hun eetkamer, of tenminste degene die ze nu gebruikten, geïnstalleerd op het overdekt terras aan de zijkant van het huis. Even vroeg ik me af waarom het niet vanachter was gebouwd, maar toen besefte ik dat het huis allicht tegen, en misschien zelfs een stuk in de bergwand rustte. Aarzelend ging ik zitten. Mijn timide natuur speelde me serieus parten in deze imposante omgeving. Mijn vier gastvrouwen en -heren glimlachten me geruststellend toe en vatten in stilte de maaltijd aan. Ze gaven me eerst een tiental minuten om de meest razende honger te stillen en eerst toen ik op wat beschaafdere wijze voedsel tot me begon te nemen vroegen ze me naar mijn omzwervingen. Nu geheel op mijn gemak gesteld door hun rust en hun vriendelijkheid deed ik al mijn avonturen precies uit de doeken, de grote verliezen die ik had geleden, de klassieke queeste die ik me voor ogen had gesteld en hoe het lot me eeuwig leek te wederstreven. Het was uren later geworden en ondertussen was het eten al veranderd in koffie en koekjes. Ik was aan het einde van mijn verhaal gekomen en besefte dat ik eigenlijk niets wist over de mensen die me zo een welkome haven hadden geboden. We verhuisden naar één van de vele salons. “Maar vertel me eens over jullie. Dit huis ligt niet op een bijzonder waarschijnlijke plek en jullie zijn een zeer apart viertal, als ik zo vrij mag zijn.” De Aziatische glimlachte. “Je bent natuurlijk terecht nieuwsgierig. Wel, je zou kunnen stellen dat we muzikanten zijn.” “Dat zou ik kunnen stellen?” “We hebben nooit een noot in het openbaar gespeeld en we hadden al besloten een groep te vormen voor we zelfs maar een instrument hadden aangeraakt.” “Dat is geen bijzonder geëigende manier, moet ik toegeven.” “Wat moet je doen als je zo oud wordt dat de maatschappij je nutteloos vindt? Braaf gaan liggen wachten op de spuit?” Ik schudde mijn hoofd. Natuurlijk had ze overschot van gelijk.

Woorden schieten tekort om de drie dagen die ik in dat paradijs doorbracht te beschrijven. Vooral toen ik de enorme bibliotheek zag, schoot mijn gemoed vol. Er stonden niet alleen boeken, maar ook een enorme collectie films en muziek. Al wat wij met een handjevol rebellen met veel moeite hadden weten bijeen te schrapen zou hier nauwelijks twee schappen vullen. Maar ik durfde geen enkel boek aan te raken, geen nood muziek te beluisteren, uit angst dat ik me voor eeuwig in deze gelukzaligheid zou nestelen. Ik mocht Dulcinea niet zo in de steek laten. Ik vroeg mijn vier beschermengelen dus hoe ik de stad in kon komen.

Zo had ik het niet helemaal gepland, maar ze hadden erop gestaan mee te komen. Via de riool kon je volgens hen zo midden de stad in wandelen. Er werd wel in gepatrouilleerd, maar dat mocht niet onoverkomelijk zijn. We moesten zelfs geen put in: in de kelder van het huis was een deur die uitgaf op de riolering. Nu sloop ik dus door de uitwerpselen van de stad in het gezelschap van vier mensen die stuk voor stuk zeker vier keer zo oud waren als ik, twee voor me en twee achter me. Voortdurend hoorde ik zware voetstappen van soldaten rondom ons, maar behalve één keer een zaklamp ver voor ons zagen we helemaal geen teken van bewaking. “Nog een vijf minuutjes.” De gefluisterde mededeling was me zeer welkom, maar zo mooi kon het natuurlijk niet lopen. Plotseling echoden er luide knallen door de gangen. Een heleboel voetstappen gingen over in geren en voor ons verschenen drie, vier lichtbundels. Een schim kwam onze kant op gerend, voor het licht uit. We gingen allemaal plat op onze buik, in de smeerlapperij. Vlak voor ons dook hij rechtsaf, maar het liep daar dood. Zes soldaten kwamen zo dichtbij staan, dat ik verrast was dat ze niet op een van ons trapten. Behoedzaam bekeken ze de korte gang waar de schim in was gevlucht. “Geef eens een granaat. Ik zie hem zo gauw niet, maar zo hebben we hem gegarandeerd.” Op die woorden werden vier van de soldaten plots neergetrokken. De andere twee schoten van de weeromstuit wat in het rond, wat een hels kabaal veroorzaakte. Toen gingen ook zij neer. We hoorden gevloek en gekerm vanuit de rechtergang. Met een van de pillampen in de hand kroop ik naar de getroffen man toe. Hij bloedde fameus aan zijn linkerschouder. “Hoe heet je?” Hij trok een grimas terwijl ik wat verband rond de wonde deed. “Noem me maar Lime.”

De rots schreeuwde: "Ik kan je niet verbergen!"

2010-09-14T21:08:00.003+02:00

Smart people outsmart each other,

then themselves.

Er is een kamer die aan het einde van de hal ligt. Je zit er en schrijft gedichten, over liefde en mysterie, geloof en fantasie. Waarom schrijf je gedichten met die blik in je ogen? Weet je hoe de andere helft sterft? De rivier bloedt om jouw wapenwoorden, scherper dan messen.

Ik huil als een wolf, een lijdende wolf. Je pijnigt me.

Ik ben toch knap, in dit licht, onder deze hoek? Ik neem je mee, we gaan op de storm rijden. Vrees mijn handen niet, mijn linkerhand weet niet eens waar mijn rechter is, laat staan wat ze doet. Zing mee met mijn lied van vreugde.

Ik heb me laten vertellen dat het over een verloren paradijs gaat.

In de spiegel ontmoeten we. Ik gun mezelf de tijd, mezelf voor te stellen.

Rijkdom en smaak.

Ik wacht buiten je deur, ik krabbel over je vloer. Hoe lang nog? De zee kookt terwijl ik buiten verga in mijn liefde. Keizerrijken brokkelen af. Hoe leeft de andere helft?

Eens koos ik te dansen en ik dans nog steeds. Ik val nooit, ik kan niet terug.

Waar was je? Waar was je?

Ik dans een lied van liefde, mijn handen zijn gebonden. Ren naar de rivier, ren naar de zee, ren naar de kolkende, kokende massa's bloed en schreeuw je nood. Je denkt dat ik slaap, maar kijk naar mijn ogen. Ik lig aan je zijde en ik dans voor eeuwig. Ik hou zo van de duivel.

Robin Hood had een paardenbloemenveld

2010-09-08T13:34:00.003+02:00

Ik hoest, trek een zuur gezicht en werp de rug van de zoveelste vrouw die haar zelfbewustheid onttrekt aan een verstikkende wolk parfum een boze blik na. Frank en Karel, die zich gewetensgewijs op mijn schouders hebben geposteerd, kletsen op hun dijen van plezier. Geïrriteerd voel ik me even als een pooierneger, maar de aalgladde rotzakjes weten met hemeltergend gemak mijn vegende handen te ontwijken. Een groepje ongelofeloos stoere pubers staart verbaasd naar mijn schijnbare spasmen. Ik raap gauw de scherven van mijn gezicht bijeen en zet gezwind mijn weg verder. Een bedelaar smeekt me hem daarop te helpen, maar mijn weg moet ik alleen gaan.

Iemand heeft zich vanmorgen vermaakt met het uitgieten van vrachtwagenladingen zon over Antwerpen; de straatstenen worden zoetjesaan te warm voor mijn barrevoetse gang, maar mijn missie duldt geen uitstel.

Een combi komt langzaam naast me rijden. Een vrouwelijke agente zwengelt haar raampje naar beneden om me onder de naakte voeten over de naaktheid van desbetreffende voeten te kunnen geven. Alsof ik zelf niet weet dat er af en toe glasscherven, nagloeiende sigarettenpeuken en nog meer fraais op de Antwerpse trottoirtegels rondslingeren. Mijn vriend, de politie slaagt er kennelijk niet in om een obscuur artikel uit het wetboek naar boven te halen waartegen ik in overtreding zou kunnen zijn. Met nog een laatste bitsige opmerking over hippies doet de agente, die trouwens veel te rode lippen heeft, haar raampje weer dicht. De bestuurder zet vervolgens de sirene aan, want het wordt dringend eens tijd voor frieten.

Ik ben zo onderhand op de Wapper beland. Hier kom ik tot de onthutsende vaststelling dat ik geen flauw idee heb waar te beginnen. Kruidvat maar, zeker?

Verbouwereerd kijkt de verkoopster mij aan. Op mijn schouders bulderen Karel en Frank zich letterlijk te pletter. Jammer genoeg zijn ze gauw genoeg weer ontpletterd. Was dat zo een vreemde vraag? Of ik misschien vond dat mijn vriendin stonk op geregelde tijden. Ik wapper met mijn handen om het misverstand te doen vervliegen. Ik heb helemaal geen vriendin, ik lek gewoon af en toe achteraf. De verkoopster wordt wat rood.

"Bent u van Benidorm Bastards?"

Een tikje verbluft kijk ik haar aan. Zie ik er zó oud uit? Ik heb helemaal niks te maken met verborgen camera's, ik wil gewoon geurabsorberend maandverband kopen. Me ergeren aan mijn eigen geur zou geen hobby van me mogen zijn. Het helpt mijn betoog waarschijnlijk niet dat mijn schouders hevig trillen onder het geschuddebuik van mijn eeuwige publiek.

"Mag ik u vragen om naar buiten te gaan?"

Ik draai me op mijn hielen om en schrijd naar buiten. Het alarm gaat af, want ik heb het doosje maandverband helemaal niet betaald. Een winkeldetective beent op me af. Ik sla de ogen ten hemel en zet de sprint in.

Ik ben in vliegende vaart de Meir af gecrost, de Leien over en dan naar de UGC. Ik schuif in bij een groepje van een zestal mensen die hun ticket zijn aan het laten controleren en glip de roltrap op. Tegen dat er iemand doorheeft dat ik een zwartkijker ben, ben ik al in de sterrentunnel. Ik wandel daarna de eerste de beste zaal in en zet me neer tussen twee popcornvretende koppels die ingespannen naar de Axe reclame staren.

Midden in de film buigt de man aan mijn rechterkant zich naar me toe. "Je gaat klaprozen krijgen." Hij kijkt me verwachtingsvol aan. "Ik heb alleen pisbloemen in de aanbieding", repliceer ik. Hij trekt een wenkbrauw op, gelukkig niet de mijne, en gaat weer recht zitten. Dan voel ik een hoofd op mijn linkerschouder liggen. Mijn buurvrouw wordt blijkbaar maar moe van de film. Ik schuifel voorzichtig wat weg, maar dat heeft geen zin. Karel schudt met zijn vuist naar de indringer die hem in mijn schoot heeft doen belanden.

Iemand tikt op mijn vrije schouder. Ik tuur moeilijk uit mijn ogen. Het is echt wel een saaie film. Voor me staat een Mexicaan. Of in ieder geval een dikzak met een sombrero. Hij rookt een sigaar en geeft me een bos treurwilgen.

"Treurwilgen? Dat kan helemaal niet. Treurwilgen groeien nooit in een bos."

"Ja, Frank heeft gelijk. Maak er sequoia's van."

De Mexicaan bloost. Hij wordt er zowaar Cubaans van. Allez, hij krijgt toch een legerpetje, een zonnebril en een baard. En hij rookt nog steeds een sigaar. Hij biedt me een bussel Guantanamezen aan, want die zijn allemaal buiten gezet door mensen die varkens willen paaien.

Ik kijk rond. De film is al lang afgelopen, de kuisploeg komt net binnen. Mijn schouder wordt nog steeds gegijzeld en nu ook bekwijld door mijn slapende buurvrouw. Haar gezel is verdwenen. De Mexicubaan ligt dood aan de deur. Er zitten drie pijlen in zijn rug. Ik applaudiseer voor de precisie van de schutter. Die zit op rozen. Hij vloekt en springt overeind. Zijn achterwerk bloedt. Geen rozen zonder doornen. Frank en Karel grinniken.

"Die heeft een paardenmiddel nodig."

Nocturnale Infusies

2010-09-08T13:25:00.000+02:00

Hij heeft grijs haar, een slonzige stoppelbaard en ogen die een diepe vermoeidheid verraden. Hij zit voorovergebogen, wrijft met zijn handen over zijn mond, over zijn ogen, legt ze dan weer op zijn hoofd. Hij begint een sigaret te rollen, zijn vingers trillen, hij laat wat tabak vallen. Hij vloekt binnensmonds en begint opnieuw. Dit keer lukt het wel. Hij steekt de sigaret achter zijn rechteroor en duwt zo de sigaret die daar al zat weg. Verbaasd kijkt hij naar het oudere exemplaar, dat nu op de grond ligt. Voorzichtig voelt hij ook eens achter zijn linkeroor. Ook die plaats is bezet. Hij glimlacht treurig, beseft hoe lang hij hier al op de spoed zit. Hij staat op en gaat naar buiten. Tijd voor een stevige shot nicotine. Ik blijf hem bekijken door de glazen deuren, terwijl hij zich overgeeft aan de genoegdoening.

Er is vooral lawaai. Gieren, suizen, brullen, bonken, klappen. En andere dingen zonder duidelijke namen, vooral die eigenlijk. Dat leven dat aan je voorbijflitst is er niet. Misschien omdat ik ook niet dood ga. Dat zou mijn getuigenverslag enigszins inkorten.

Een kloeke verpleegster roept een naam. Niemand reageert. Ze herhaalt de naam. Ik zeg haar dat het misschien de sigarettenman is, dat hij buiten staat te roken. Ze rolt met haar ogen, duidelijk geërgerd door dit vertoon van een verregaand gebrek aan geduld en zelfbeheersing. Ik loop naar buiten en vraag de man of hij het is. Hij zegt o, bedankt, duwt zijn derde sigaret uit in de assenbak, hoewel hij er nog maar nauwelijks aan is begonnen en komt weer naar binnen. De verpleegster trekt misprijzend haar neus op, gebarend dat hij haar moet volgen.

Je herinnert je nooit dat je valt. De fractie van angst en adrenaline net voor het gebeurt en de impact van de klap. De tijd daartussen lijkt niet te bestaan. Er is geen geluid in, geen lucht om in te ademen. Tegen dat je hersenen doorhebben dat er wat aan de hand is, ben je reflexmatig al weer overeind gesprongen. De pijn volgt pas veel later, alsof ze eerst nog een andere afspraak had.

Een verpleger komt me halen. Hoe het komt dat ik op de spoed was terechtgekomen. Ik vertel hem dat het me ook niet helemaal duidelijk is, maar dat hij sinds ik de platen heb laten nemen al de vierde is die het voorrecht heeft mijn rolstoel te duwen en dat geen van de drie anderen veel benul had gehad van wat ze met me aanmoesten. Dat ik nog wel naar mijn kamer zou zijn teruggewandeld – zo belemmerend is pijn in je arm nu ook weer niet voor je loopvermogen – maar dat ik binnen de kortste keren zou verdwalen en op het mortuarium zou binnensukkelen. Of de materniteit. Dat geen van beide opties me erg trekt. De verpleger grinnikt. Ik vang nog een korte glimp op van de roker. Hij krijgt juist een bekertje om in te pissen in de handen geduwd.

Sinds een tijdje fietsten we elke morgen samen. Ook deze morgen. Het stuk waar auto’s de expresweg op konden draaien, door zo een bocht die rechtsaf slaat voor de stoplichten, was altijd wat riskant. Dat wisten we. Die vrachtwagen leek nochtans te vertragen om te stoppen en ons voor te laten. Kennelijk was het alleen om de bocht goed te kunnen nemen. Zij remde instinctmatig, ik versnelde. Blijkbaar zitten we toch met een iets andere biologie. Ik botste tegen haar en de vrachtwagen op en viel slecht, zij kwam door het zetje dat ze van mij kreeg met de schrik en wat schaafwonden vrij. De chauffeur merkte ons niet op. Of wilde ons niet opmerken, had ik grimmig toegevoegd, maar zij wil niet zo slecht denken van mensen.

Deze nacht zal mijn kamergenoot me wakker houden met gerochel en gesnurk. Ik zal ondanks de pijnstillers vergaan van de zeer. Tijdens mijn uitbraakpoging zal ik sigarettenman ontmoeten, die net als ik weinig op heeft met ziekenhuizen. We zullen het bijna twee uur volhouden voor de verpleegster van wacht ons eindelijk betrapt en ons vriendelijk maar kordaat naar bed stuurt. We zullen elkaar ondanks die vriendschappelijke uren na die tijd nooit meer terugzien.

Maar nu valt er nog zon door het raam, is het nog bezoekuur en drinken zij en ik koffie die ze voor me heeft meegebracht – een welkome afwisseling na de ziekenhuisdrab die ik vanmorgen te slikken heb gekregen.

Snoeper

2010-08-17T12:34:00.001+02:00

De deur kraakt een klein beetje in haar scharnieren. In de spiegel die me tegemoet grijnst als ik de kamer betreed, zie ik mijn halsslagader bonken. Er hangt een doordringende lavendelgeur in de ruimte. De bombastische kroonluster die normaal tot centrale lichtbron en object van bewondering moet dienen, hangt een halve meter te laag, met nog maar een paar amechtig flakkerende lampjes. Ik wrijf met mijn vingertoppen over mijn handpalmen, een tic nerveux die me bespringt als ik het idee van gevaar heb. Voetje voor voetje, alsof de vloer op eender welk moment een valluik kon blijken te zijn, stap ik de kamer in. Mijn schoentip tikt een verloren briljantje aan, dat wegrolt onder de zetel. Terwijl mijn blik achter de schittering aanschiet, draait de deur achter me dicht. Ik kijk verschrikt op bij de klap. Mijn ogen ontmoeten de hare in de spiegel. Razendsnel, als gebeten, draai ik me op mijn hakken. Ze zit op het kozijn, schijnbaar gewikkeld in de halfdoorzichtige gordijnen die aan het spel van de wind ten prooi zijn. Aan haar voeten liggen een bebloed mes en verschillende medicijndoosjes. Er loopt ook bloed over haar handen. In de linkerhand houdt ze losjes, haast speels een pistool. Ik ben volledig door haar bevangen, al mijn spieren weigeren dienst. Mijn tong lijkt aan mijn verhemelte vastgenaaid. Als ik haar maar in mijn armen kon nemen zou alles weer lief zijn.

“Ik heb maar niet meer op je gewacht.”

Daarmee heeft ze alles gezegd wat er te zeggen valt. Ze legt de loop in haar mond en haalt de trekker over. Haar hoofd schokt naar achter en trekt haar hele lichaam uit het raam. Eindelijk ontsnapt een kreet van oerangst aan mijn lippen. Ik ren naar het raam en spring haar achterna. In een regen van glasscherven duikel ik de diepte in. Ik proef mijn eigen bloed en tranen. Zo ver als ik kan strek ik me uit, als ik haar hand maar kan grijpen. In een onwerkelijke, gewichtloze dans tollen we om elkaar heen.

De slag maakt de auto onbestuurbaar. We suizen op de reling van de brug af. Bij deze tweede botsing wordt ik, zoals steeds stoer zonder gordel, door de voorruit uit de wagen gekatapulteerd. Zij verdwijnt vastgebonden in de bewielde doodskist onder het wateroppervlak, fracties voor het water ook mij omvat. In paniek spartel ik achter het vervloekte vehikel aan. Rondom mij halen brokstukken van het ongeval op de brug me in.

Ik hijg. Aan een onvoorstelbare snelheid holt ze de ellenlange draaitrap af. Ik kan haar nauwelijks bijhouden. Ik hoor het gerinkel van de ring die nu al de bodem raakt. Ik trap op haar rok. De stof scheurt en wij vallen allebei, een buiteling waarbij we meer muren en treden raken dan zo een trap kan hebben. Dan valt de losgeslagen lift op ons.

Ik veer recht, happend naar adem. Ze staat op het treinspoor, overgoten met benzine. Treurig kijkt ze me even aan over haar schouder. Dan komt de trein der traagheid, ik weet niet waarheen. Als ik overeind spring om mijn brandende liefde te grijpen breken mijn knieën onder me vandaan. Ik weet me nog net vast te klampen aan de trein.

De aardbeving werpt me opnieuw van mijn voeten. Met veel vallen en opstaan bereik ik dan toch de deur. Die kraakt een beetje in haar scharnieren.

Bal Masqué

2010-08-01T12:24:00.001+02:00

De vertelling is zo oud als de tijd en zo waar als ze kan zijn.

Een zachte waltz beroert de lusters van de balzaal. Gemaskerde gasten staren ademloos naar de pracht en praal van het feest. Ongekende vrouwen met geheime glimlachjes in de hoeken van hun monden schrijven pseudoniemen van hovaardige mannetjes, die zichzelf in een parmantige parade aanbieden, in hun kleine boekjes. Stijfgeharkt personeel waadt zich onzichtbaar door de deinende dansschare. Ongeziene glazen raken bijgevuld of opgeruimd, hapjes vinden hun weg naar gretige vingers en monden, ongelukkig verschenen scherven worden stilletjes verbannen. Het toeval slentert teleurgesteld naar minder strak gemende oorden.

Hij staat geen enkele keer in haar boekje, maar ze cirkelen nu al voor de achtste keer over de glansvloer. Andere pauwen staan beteuterd toe te kijken hoe hun engel de gemaakte afspraken luchthartig terzijde schuift om deze maskerloze parvenu keer op keer tot partner te zijn. Hij is ongehoord brutaal, maar wie waagt het een vinger uit te steken naar de uitgesproken favoriet van de onbetwiste schoonheid? In gelukzaligheid rust ze in zijn roversarmen. Tot overmaat van ramp zal hij het wagen haar straks op het balkon, nog voor middernacht, te vragen haar masker te laten zakken.

De kleinzoon kijkt hem aarzelend aan. Wie is dit ook weer? Hij houdt ze niet meer uit elkaar, het zijn er ook zo veel. Huilt die jongen nu? Denkt hij aan de dagen toen hij nog wel bij naam gekend was?
Wegkijken, dat is vast beter. Daar staat ze, gegroefd, ouder, getekend. Mooier. Er staan witte engelen aan haar zijde, engelen met baarden. Of hij deze dans van haar mag.
Ze barst in stille snikken uit. Hij weet niet zeker waarom, hij weet het allemaal niet meer zo heel zeker. Ze zet langzaam haar masker terug op. Hij voelt hoe de tegels van het balkon onder hem uit vallen. Even zweven ze nog in het ijle, al die mensen die hun maskers opzetten als de klok middernacht slaat. Hij zou zich met de beste wil van de wereld niet meer kunnen herinneren wie ze allemaal zijn.

Koldermodel

2010-07-08T11:56:00.001+02:00

Krel
Een eenzame vrouw stampt gefrustreerd tegen de bumper van haar, overigens spuuglelijke, mini. De schemer valt reeds in en er is in geen velden of wegen iets dat lijkt op een huis te bekennen. Ook niets dat lijkt op velden trouwens, tenzij er iemand zeer enthousiast woestijnzand verbouwt in deze omgeving. Druk is het hier ook al niet. Positief punt is dat eventuele verkrachters al van op kilometers te bespeuren zijn.

Kreng
Woedend slaat hij de deur van de bakkerij dicht achter zijn rug. Door de klap sneuvelt het glas in de deur. Het rotwijf achter de toonbank vervloekt hem voor alles wat mooi en lelijk is en sommeert hem terug de winkel in. Tegelijkertijd heeft ze de hoorn van de telefoon al in handen om de politie te bellen. De verongelijkte klant steekt zijn middenvinger naar haar op en grijpt in zijn kruis. Hij beent weg.

Krapuul
Twee doodsbange mensen, een eenzame vrouw en een verongelijkte man, die elkaar nooit eerder gezien hebben, liggen aan elkaar gebonden in een pickup. De vrouw huilt; de man heeft haar pols gebroken bij zijn verwoede pogingen om los te komen uit de knoop waarin hun vier handen zijn samengebonden. De man bijt op zijn tanden; de vrouw trok in een pijnreflex haar knie op.
Twee dronken pubers zitten in de cabine van het voertuig. Uit de autoradio klinkt luide muziek. De toccata van Bach. Op de grond liggen twee metalen staven en twee schoppen.

Krantenartikel
Statistiek: vermissing, nog een vermissing.
Statistiek: ongeval; jonge, dronken chauffeur, onfortuinlijk gezin in de geramde 4x4, met name de moeder aan het stuur, vader en twee kinderen zwaargewond maar levend op intensieve.

Kreet
Vijf treurende families die allemaal overschot van gelijk hebben.

Najagen van Wind, 23/06, 9.00, S, H. Ebel, alle studenten aanwezig op beginuur

2010-07-08T11:54:00.000+02:00

Ik heb aan je gedacht. Je ogen, je lippen, je haren die frivool je gezicht omlijsten. Daar heb ik ook aan gedacht.
En die korte blikken die we uitwisselden. De glimlach die je met een speels naturel wist tevoorschijn te toveren. Onze korte uitwisselingen van woorden, je vragen die me amuseerden. Mijn schuchtere, wankele pogingen tot flirten.
Vooral ook heb ik aan onze schutterige danspasjes gedacht. Aan mijn oor tegen je hoofd en hoe anders Bonnie Tyler daar doorheen klonk.

Ik heb gealsdant. Daar ben ik goed in – het is veilig en nutteloos, een denkoefening in sentiment.

Ik heb me afgevraagd waar iedereen is. Iedereen waar ik zo bruusk alle banden mee heb losgesneden. Iedereen dus. Ik zou nooit hebben geloofd dat ik zou omkijken, hoewel ik toch moet hebben kunnen bedenken dat het onvermijdelijk logisch is. Als ik iemand tegenkom verschuil ik me, liever gevangen in afstandelijke onwetendheid dan ongemakkelijke uitleg te moeten verschaffen.
Zou ik het anders hebben gewild? Zou ik het anders willen?
Waarom (niet)?

Hoe maak je jezelf diets dat de lucht mooier was geweest met paarse viltstift, de zee natter met klavecimbel? Wanneer leed je in het verleven?
Bij wie biecht de vergankelijkheid?

Vergeet uw examennummer. Vandaag heeft de administratie besloten de westelijke vleugel te betreden. De roos verliest haar laatste blaadjes. Even slikken en weer doorgaan.

Zonder intentie

2010-06-24T11:17:00.000+02:00

Au. Fuck.
Bloed druppelde uit zijn handpalm op de marmeren vloer.
Putain, putain, putain, dat moest hem natuurlijk weer overkomen. Voorzichtig probeerde hij de glasscherven die zich in zijn hand hadden gedrongen, er weer uit te trekken. Stekende pijn was het ongeamuseerde antwoord van zijn lichaam. Hij zette zich met zijn rug tegen de nu lege sokkel en peuterde verder.
“Alles in orde?”
Hij had een razende suppoost verwacht, misschien nog een ramptoerist of twee, de politie om hem te arresteren. Geen klatergouden stem vergezeld van een gezicht waar morgenlicht leek uit te stralen. Hij haalde zijn schouders op en maakte een machteloos gebaar naar de scherven rondom hem.
“Het gaat wel, er zitten er nog een paar in mijn hand, maar het zal me wel lukken om die eruit te vissen.”
Ze veegde de scherven opzij met haar voet en zette zich plompverloren naast hem neer.
“Laat eens zien.”
Ze kon op een verbazingwekkend zachte manier gebiedend klinken. Gehoorzaam opende hij zijn hand. Ze boog zich erover en wrikte met een pincet de glassplinters uit de wonden. Hij kon haar haar ruiken. Fris als de lente, dacht hij, en toen hoe stom het was om dat te denken. Was ze zo goed in scherven trekken, of verzachtte haar aanwezigheid de pijnscheuten? Van hem mocht het in ieder geval veel langer duren dan het duurde. Veel te snel verkondigde ze dat ze klaar was. Blijkbaar had ze ook nog een windel uit haar sacoche getoverd, want zijn hand was nu ook ingezwachteld. Energiek zette ze zich weer recht.
“Sta ook eens recht. Je zit voor het plakkaatje, waarop staat wat je nu eigenlijk kapot hebt gegooid.”
Gedwee ging hij ook maar op zijn voeten staan. Hij keek naar het naamplaatje. Het leven dat ik eerder had.

Requiem voor een lament

2010-06-22T11:55:00.000+02:00

Als anders, evenals anders ik even niet hoefde te zijn: intelligent.
Verklaar de oorlog aan de druk van de doordachtheid. Verwens de wijsheid en ga even genadeloos op in de massa, die ook niet beter weet. Weet niet, ween niet, wees niet bevreesd. Ruim baan voor de vrije loop.
Er rust een ellendige druk op de verwachting aan wijze woorden. Misschien wil je gewoon even stevig kunnen struikelen, ongenadig op je smoel gaan. Dat hoeft niemand gezien of gehoord te hebben.
Laten we wel wezen: bij voorkeur begrijpen we er niks van. Als we er iets van begrijpen, is ons dat gewoonlijk te weinig, net genoeg om te weten dat het te weinig is. En toch willen we dat delen. Vanitas vanitatum, gevlerkte arrogantie. Wij zijn werkelijk de treurigsten aller.
Uiteraard is daar het dienstgenot, de aandacht die ons aan het spinnen doet slaan. Maar ook een kat is een eenzame jager, een naijverig bewaker van zijn territorium, een waardige krijger die solitair de dood ten strijdperk daagt.
Wordt de kans nog verleend om andere woorden dan gouddruppels te spuwen? Of is elke lompe syllabe plots een relikwie, een te koesteren rijkdom van inzicht?
Ook als moeder Maria het in haar wijsheid zo laat zijn, laat het me rillen. Er gaat macht van woorden uit en macht is een ziekte, een kankergezwel dat zich als noodzaak voordoet, een gebarsten staartbeen, een grondwet in een dictatuur.
Met plezier roep ik mijn leger tegen je ten strijde, Leviathan. Sta op en bied dit het hoofd: de idee van gemeenschap moet uit de klauwen van de verglijdende geschiedenis gered worden.
Als er om de zoveel tijd eens een ander de honneurs waarneemt.

Au front

2010-06-20T14:23:00.001+02:00

Vandaag haat ik jou. Wees vereerd om deze zegening van mijn onverdeelde aandacht. Vandaag haat ik jou, jou alleen en geen ander. Vandaag ga ik tot absolute uitersten om jou de schoppendame in de maag te splitsen, steeds Brazilië weer op je te heroveren, steeds jouw goud te stelen, jouw karakter te vermoorden, tegen jou een embargo in te stellen, of je me nu wol of bonen aanbiedt, jouw essentiële routes voor je neus weg te kapen. Vandaag haat ik jou. Proficiat.
Als ik je morgen nog haat, zal ik om half vijf ’s morgens voor je deur staan. Ononderbroken aanbellen tot je razend opendoet. Dan werp ik je alles voor de voeten waar ik je om haat en met jouw lange tenen zal dat ongetwijfeld behoorlijk zeer doen. Ik zal je opzij duwen, binnenstormen, recht naar de slaapkamer. Aan je man, die behoorlijk verbaasd de slaap uit zijn ogen zal proberen te wrijven, toon ik de foto’s van die keer dat je je helemaal liet opvrijen door twee jongens die tesamen nog niet even oud waren als jou. Ik zal hem vertellen dat je je toch zo jong voelde toen.
Om te bewijzen dat ik de kwaadste nog niet ben, breng ik je daarna wel naar het ziekenhuis. Ik zal getuigen dat je bij mij thuis van de trap viel, zoals vorige keer. En dan zal ik je dossier omwisselen met dat van iemand die een beenamputatie moet krijgen. Zo zal ik je haten.
Maar misschien haat ik je morgen niet meer. Dat zou nogal voor je meevallen.
Het is nog steeds cliché, dus zeggen doe ik het niet.

Grafschender 2, niveau 2

2010-06-20T14:16:00.001+02:00

Zonovergoten. Blijf er niet Venetiaans blind voor. Verdrink er eenvoudig een.
Ik blijf even onderweg in vergetelheid, dans nog in gedachten. Hoopvol met uzi’s.
Anders, anders, radicaal anders, want zo schijnbaar hetzelfde. Dat moet mis zijn in een land waar het compromis slechts tegenstellingen trekt.
Als ik nu eens niet, niet, niet je gedachten voor je afmaakte, zelfs wanneer ik toch gelijk mocht blijken te hebben, niet achter deze ondoordringbare sluier opgehouden werd, niet opgenaaid was in metafysiognomiterminologicalamitrante presupposities. Want als, dan. Ja, dan zou ik nog eens, dan. Als.
Als er voor povere hartsjachten prijzen worden uitgereikt, ben ik de kannibaal van mijn generatie. Of zo onderhand toch al de onderhond. Van nul naar kul, in de sterren gebeiteld.
Moest ik foto’s van je hebben, ik warmde mijn handen aan een knetterend vuurtje dat ze opvrat, met mijn verloren eenzaamheid aan hen klevend. In mijn boudoir, mijn lange vingers die vooralsnog braafjes thuis blijven.
En ik maar enigma zijn. Mysterieuze, hermetische neopostavantgardistische vijftiger. Werkweigeraar van de pretentie inleg te bestieren. Hengsten zouden bedeeld kunnen worden, als en slechts als ik royaal gepompt zat.
Hoe vertel je dat dan? Misschien moeten fuga’s nu aria’s heten, études slinks herdoopt worden tot canons, klavierconcerto’s tot symfonische klavecimbelduetten. Dat maakt het vast bevattelijk, zoals eiffelgrote klokkenbendes alpenhoorns lustig de passie preken, de les spellen en stiekem zelf de ganzen al lang en breed beet hebben.
Als je je armen opent, is je schaduw die van het kruis. Misdaad beloont wie haar jarenlange trouw betonen, in de glimp van een oog. Jij, heilige, sla absoluut ad misericordiam op mijn zoute kapsel neder.

Legenda

2010-06-09T10:14:00.001+02:00

Schoonheid zou me dringen, aan je zijde te vertoeven.

Nochtans zat ik goed vastgebonden aan de mast. Ik had geholpen het onbreekbare touw te vervaardigen, erop toegezien dat de knopen van optimale kwaliteit waren. Zelden had ik me zo veilig gevoeld.
Tot het gezang kwam. Zoeter dan al wat ik kende, wist het mij meer te binden dan de knopen die mijn veiligheid verzekerden. De zee was nog steeds diep, maar het leek ideaal zwemweer geworden. Eén knoop maakte ik los, het had niet mogen kunnen, maar het lukte me. Even bij zinnen bedekte ik mijn oren met mijn vrijgekomen handen. Een schokgolf door het schip dwong me de melodie terug even toe te laten. De reflex om mijn oren opnieuw te bedekken stokte, mijn armen vielen krachteloos langs mijn lichaam. De even machteloze touwen kletterden aan mijn voeten op het dek.
Ik had nooit de bedoeling te springen, maar ik lag dan toch in het water.

Een halve meter dichter:

Ook een nimf kan schipbreuk lijden. Ik kan tot geen andere conclusie komen, terwijl ik naar je staar vanachter het zielige hoopje hout, dat ik ooit nog hoop aan het branden te krijgen. Aan niets is te merken dat jij per ongeluk in het water bent geëindigd. Of toch, wat paarse striemen op je hals, maar die zie ik van hier niet. Ik weet gewoon dat ze daar zijn.
Wanneer we, tegen elke redelijke verwachting in, later die avond dansen aan ons kampvuur op het strand, kan ik niet anders dan de gevolgtrekking maken.
Misschien zou iemand mijn laarzen nog hebben kunnen terugvinden, had ik die gehad. Nu neem ik afscheid van je in de schemer. Niet langer rust je in mijn omhelzing, nu ik ook mezelf afleg.

Tammuz

2010-06-04T15:28:00.000+02:00

Ze is overal, niet te ontkennen, onontkoombaar. Ze flaneert over zonovergoten dijken – nooit in bikini – ze duikt op in vage youtubevideo’s, ze fietst fris door van warmte trillende straten. Waar ze komt keert ze hoofden om, doet ze adem stokken.
Ze resideert in wolken, drijft op lentegeuren, legt zich als de vroegste dauw op het groenste gras. Ze is zich volkomen onbewust van haar impact, die er des te groter om is. Minnezangers strelen verdwaasd hun instrumenten, ridders stellen zich spoorslags tot haar kampioenen, herders vergeten in haar haast hun kudden.

Ze is gul met haar glimlach, zonder spilzuchtig te zijn. De gelukkigen die een glimp wordt gegund zouden spontaan mee glimlachen, als ze niet door haar vergeten waren hoe, of de angst hadden gekregen er als achterlijk grijnzende gorilla’s uit te zien.

Ze leunt tegen de reling van de brug. Het is prachtig weer. Een speelse zomerbries ritselt in haar rok. Met de grootste omzichtigheid gaat ze op de leuning zitten. Haar benen bengelen tientallen meters boven het kalm voorbijtrekkende water.

Van op de oever, van tussen het riet slaat hij haar gade. Hij hoort zijn eigen adem zich naar het lied van de rivier voegen. Dan spat het water hoog op, waar ze zo-even nog op de brug zat. Zonder ook maar een moment te aarzelen, ervan uitgaand dat de dood voor schoonheid altijd een ongeluk is, duikt hij haar te hulp.
Ze zit al diep, maar hij weet haar te vinden, probeert haar weer naar boven te trekken. De steen om haar nek werkt niet in zijn voordeel. Het kost hem te veel kracht om haar aan de oppervlakte te brengen. Het lukt hem – even – maar zijn hoofd staat op springen, zijn greep op haar verslapt. Hij weigert haar los te laten en gaat mee kopje onder.

Stichtend

2010-05-17T02:51:00.003+02:00

Laat me nu maar rusten,
De liefde maakt me moe.

Met drammerige treurnis sleept het draaiorgel zich door zijn krakkemikkige melancholie. De caroussel hikt hortend stevige stoten door zijn doezelige deining. Een ziekelijke denker heft om niets de hamer, bestijgt de kreunende mallemolen en verklaart zich heer.
Bebaard, kommerloos, brengt een nieuwe komst zich competitief ten berde. Municipale muiterij complimenteert noodwendige verwikkelingen onder banale munitie.
Haveloos, laveloos slingert zich de hamer, dreunt driest door ideële zeverheden. De ontrafeling schrapt onverschillig, schraapt het geschil; meerzinnig;
alineair.
De graaf pareert, de roof geacht, de waarde toegenegen. Conclaaf geëerd, ongedacht, spontaan één geregen.

Navenant.

Trawankel tegader, dauwdruppels nader en breek.
Calimeralitijden tikken stramme sluipschutters in ogenschouders.
Vertwijfeling bekruimelt lucide tenoren de leden toegetakeld.
Prosaliëtisch, pretenzers, proverbaliseer panoptica.
Er zijn vast nog, ongetwijfeld, indianen in het bos woonachtig.
Droomklevers, cri joelend, quetteren coatletisch.
Zal wel ...... ...... ...... Hergesteld.
.................. .................. ..................

B.O.A.

2010-05-07T17:03:00.000+02:00

Ze waren helemaal in het wit gekleed: witte kostuums met witte hemden onder, witte plastrons, witte hoeden, witte handschoenen en witte schoenen. Ze waren met zijn zessen. Ze paradeerden over de Meir alsof ze waren geïnjecteerd met een hiphopbeat.
Het andere markante groepje dat al een poosje aan de fontein op de Wapper stond te wachten roerde zich. Het bestond ook uit zes mensen, onherkenbaar onder hemelsblauwe pijen waarvan ze de kap hadden opgeslagen. Met interesse sloegen ze de nadering van het witte sextet gade.

Dat zag ik allemaal in de fractie van een seconde die ik mezelf gunde om rond te kijken, nadat ik bij het opdraaien van de vochtig liggende Meirtegels volle bak op mijn gezicht was gegaan. Mijn kaken voelden merkwaardig verdoofd aan. Nog een beetje van de wereld krabbelde ik me halvelings overeind tot een kleermakerszit.

Twee nieuwe figuren kwamen letterlijk mijn gezichtsveld in geschoven, als was de grond moonwalkglad. Ze gingen gekleed in kostuums die metallic rood leken, met gele tshirtjes eronder. Eén van de twee had ook een rode hoed en een paarse zonnebril, de ander alleen dreadlocks. Rug aan rug vatten ze een ingewikkelde choreografie aan. Intussen naderden de twee andere groepen, opgeslokt in de onweerstaanbare dans van de rode brigade.

Pijn timmerde onaangename ritmes op mijn roestige ribben. Ik ging staan in de naïeve overtuiging dat de dansende cultisten me rustig zouden laten vertrekken. Op mijn rechtstaan was, als was het een teken waar alleen ik niet van op de hoogte was, iedere danser plots een bewapende geworden. Van lange messen over stokken tot nunchuks, alles wat maar enigszins elegant gevaarlijk kon zijn glinsterde me tegemoet in een verder niet aflatende, wilde dans. Waar zijn de Oekraïense Eurosongdeelneemsters als je ze nodig hebt?

Ik liet me niet op de kop zitten. Oxfamvrijwilligers en telefoonabonnementleurders konden me toch zeker ook niets maken? Wat zou ik moeten vrezen van deze bende dwazen? Met diepe minachting voor iedere vorm van gevaar stampte ik met mijn rechtervoet hard op de grond. Met een tweede roffel strekte ik mijn open hand naar het rode gevaar. Alle muziek viel stil. Toen vatte de volgende episode aan.

Ik klakte met mijn linkervingers. Een langzaam, dreigend ritme. Al gauw deed iedere kleurige pipo vrolijk mee. De muziek begon de lucht weer te vullen en van schijnbaar nergens wisten de roodhemden een vrouw in paarse jurk tevoorschijn te halen. Mijn uitnodigende rechterhand voerde haar de dans in.

Een weergaloze werveling werd het, niemand die nu nog veilig in het eigen groepje bleef hangen. In de muziek wist iedereen zich te verliezen.

En pijn dat mijn ribben deden achteraf.

Al wat ik wil doen is proberen

2010-04-30T17:12:00.002+02:00

Iemand vertelde me, dat de hemel niet nabij is op een plek als deze.
Hij gaat stil voorbij, de onvrijwillige castraat. Een zwarte pij verbergt zijn lijden. Hij spreekt geen mens aan, werpt slechts borende blikken in de vensters van hun zielen. Ze begrijpen hem niet, deze arrogante leraar. Hij botst voortdurend tegen bonkige schouders van voorbijgangers aan, maar wandelt fier, de rug gerecht, als loopt hij over een dijk, waar de tegenwind lustig blaast. Om zijn lippen ligt een meewarige zweem van een lachje, een grijns van spot om de hemelbestormers. Ze werpen hem stenen na, want vrijdenkers zijn gevaarlijk.
Iemand vertelde me, dat je moet liefhebben wie je bloedt.
Ze kruipt, ze sluipt, ze vliedt van schaduw naar schaduw. Onburgerlijk ontkomt de hondstrouwe zus aan de beklemmende gemeenschap. Buiten rent ze, wars van de om haar blikkerende wapens. Ze spreekt geen mens aan, durft zelfs niet te kijken. Ze begrijpen haar en haar bevlogen broederliefde niet. Ze worstelt zich door koppige massa's, die weigeren te wijken, maar ze laat zich niet stremmen, verliest haar doel nooit van voor haar ogen. Ze werpen haar stenen na, want de treurnis heeft haar de zinnen ontnomen.
Iemand vertelde me, dat bij de klokken een steen slaapt.
Je slentert lusteloos door de broeierige hitte. De lucht trilt van pure warmte en ontneemt je de mogelijkheid je omgeving goed in ogenschouw te nemen. Je spreekt geen mens aan, jij en iedereen rondom je verbergt de ziel achter zonnenbrillen. Ze begrijpen je niet, jij premiejager van het lot. Je glibbert door de opeengepakte, plakkerige zweetlijven van de zieltogende bende. Je haalt je neus op voor de doordringende stank, de rioolgeur van het plebs. Ze werpen je stenen na, want je maakt een groter gat voor grotere plannen.
Iemand vertelde me, dat we moeten krabben, gluren, doen wat we kunnen aan elke opening in het hek.
Ik sleep me door een koude winterdag in een grijs hotel. De wereld toont zich monochroom. Ik spreek niemand, want niemand spreekt me aan. Ze begrijpen me niet, karakter tussen karakterlozen. Ik sidder voor de stille schare, werp me in de dwaze hoop haar met een blinde vlinderslag te doorzwemmen, maar ik verga, ik verdrink, ik verlies mezelf terecht. Mijn oren suizen van het gepraat dat niemand aan mij richt. Ze werpen me stenen na, want ik verga tot zand.
Iemand vertelde me, dat het leven drijft op een schijnbaar bewuste stroom.

As Time Goes By

2010-04-25T17:55:00.003+02:00

De pianist speelt rustig door.

Ik had er nochtans lang over getwijfeld. Ik typte de regel, verwijderde haar weer, typte haar opnieuw,... Ik had mijn cv zelfs in beide versies afgedrukt, eerst de ene in mijn rugzak gestopt, dan weer de andere. Even had ik gewaagd het te overwegen beide versies mee te nemen, maar mijn twijfelende aard indachtig besloot ik slechts het exemplaar met toevoeging mee te nemen. Aan de voordeur had ik nog minutenlang staan weifelen.
Uiteindelijk bleek het een foute keuze, bleek mijn droom aan diggelen te gaan. Kennelijk is het geen pluspunt om goed te zijn in trivial.
Ze zou geërgerd zijn dat het me alweer niet gelukt was.

Zoals gewoonlijk had ik alle pech van de wereld. Mijn eerste tram was vijf minuten te laat en de chauffeur reed nog alsof er een kameel voor de tram uit wandelde. We stonden ook weer nog even vast achter een auto, waarvan de ongetwijfeld allochtone bestuurder iemand had herkend op het trottoir en even een gesprek was gaan houden. Ik zou mijn overstap ongetwijfeld missen en van een sprintje trekken was met het boeket bloemen dat ik in mijn handen had ook al geen sprake.
Uiteraard probeerde ik het toch, maar in mijn irritatie vergiste ik me van roltrap. Ik struikelde en donderde een roteind naar beneden, om dan kreunend terug naar boven te worden gevoerd. De bloemen waren stuk voor stuk geknakt.
Ik nam mijn gsm om haar te waarschuwen dat ik toch te laat zou zijn en te zeggen dat het me echt, echt speet, maar dat ik er ook echt niks aan kon doen. Voor ik de aansluitingstoon kreeg gaf de batterij het al op. Gefrustreerd wierp ik het technologische rotding tegen de muur.
Ik ging nog wel. Ze was al weg.

Het zou nu moeten beginnen regenen. Nick Cave zou moeten zingen dat mensen slecht zijn; Rufus Wainwright zou de Heer moeten prijzen. Dan zou ik weten dat het allemaal nog goed komt, dat het beter wordt dan het ooit geweest is. Dat alle misverstanden uitgeklaard zullen raken.
Niets van dat gebeurde. Het vliegtuig steeg op zonder mij. Er waren geen gendarmes om mooie vriendschappen mee te hebben.

Opnieuw.

Goed nieuws

2010-04-22T02:22:00.004+02:00

"Snij je handen af. Vervloek ze. Neem je mes en snij je handen af. Ben je een zwakke zwakke, neem een bijl en sla je goede hand af; ben je een sterke zwakke, neem een figuurzaag en zaag je goede hand af. Vervloek je hand. Neem een imponerend industrieel gevaarte in de een of andere fabriek en stop je slechte hand op de meest opportune plek. Vervloek je handen. Vervloek ze."

Ik staar naar de inktvlekken in mijn handpalmen. Het blauwe bloed stroomt door de vele geulen in mijn vel kronkelend naar mijn trillende polsen. Ik klem mijn vingers om de Oost-Indische pen en breng de punt naar mijn linkeroogbol.

Niemand zag het offer van de schrijver; een aardbeving bedolf zijn stille zolder onder vele tonnen wolkenkrabberspuin. De inkt, het bloed, de boodschap, de blindheid en de verbrande voetzolen vonden een langste nacht in de kortste stonde van vernielzucht. Niemand zag het offer.

Dat is dan ook weer geregeld

2010-03-26T00:26:00.003+01:00

De muren zijn wit. Saai, dof gebroken wit. Hij ademt diep in, zucht onhoorbaar. Terwijl de docent een eind weg neuzelt over weinig relevante geschiedkundige feitjes, begint hij een beetje te knikkebollen. Hij voelt zijn oogleden zwaar en kleverig worden. Dan kietelt er iets over zijn bovenbeen. Bevreemd spert hij zijn ogen wijd open. Voorzichtig slaat hij zijn blik neer in zijn schoot, waar de kriebel verder kruipt, als liep er warm water over zijn been. Aarzelend duwt hij er zijn jeansbroek tegen aan. Met enige ontsteltenis stelt hij vast dat donkere vlekken de stof beginnen te ontsieren. Schichtig speurt hij om zich heen. Niemand keurt hem een blik waardig. Steels sluipen zijn vingers zijn broek in. Ze stoten op een warm vocht. Vol ongeloof trekt hij zijn hand terug en staart ernaar. Zijn vingertoppen zitten onder het bloed, dat zo langzamerhand ook zowat in zijn schoenen begint te druipen. Wankel zet hij zich overeind. Hij verkrijgt er algemene aandacht mee, maar in zijn stuntelige stommelgangetje tot aan de deur kan hem dat even weinig schelen.
Net buiten de deur klapt hij dubbel. Pijnlijke krampen jagen door zijn buikspieren. Hij hijgt, probeert zijn adem onder controle te krijgen, jammert geluidloos voor zich uit. Kermend hijst hij zichzelf weer recht. Steun zoekend aan de muren strompelt hij richting toiletten. Hij laat een spoor van bloeddruppels achter. Een nieuwe pijnsscheut dwingt hem opnieuw op de knieën. Draaierig van de herhaaldelijke krampen kruipt hij verder en bereikt ten langen leste het sanitair. Met trillende vingers maakt hij zijn broeksknopen los en duwt hij jeans en ondergoed op zijn enkels. Zijn naakte benen zijn overgoten met bloed, dat nu ook nog begint te stollen. De positieve kant daarvan is dat het in ieder geval is gestopt met stromen. De toppen van zijn vingers tasten langs de bloedsporen om te achterhalen waar de wonde die aan dit festijn schuldig is, zich verbergt. Ze leiden hem naar zijn kruis, net achter zijn balzak. Daar stoppen de gestolde sporen abrupt. Hij voelt er niets dat op een wonde lijkt. Het heeft er alle schijn van dat er een verwonding is geweest, die dan plots is verdwenen. Wat moet hij nu? Hij kan toch moeilijk iemand vragen om tussen zijn benen te neuzen? Eer hij bij een dokter is, kan het alweer tien keer erger zijn geworden en een ziekenwagen bellen zou wel stom zijn als er daadwerkelijk niets van een schram valt te ontdekken. Sowieso zou eender welke medicus die hij in zijn huidige conditie zou raadplegen vermoedelijk denken dat hij te maken had met een pervert die zichzelf had ondergesmeerd. Hij moet eerst zeker weten of er een wonde is, of die terug kan beginnen bloeden en of die pijn nog kan weerkeren.
Hij tilt zich terug op zijn voeten aan de lavabo. Zijn blik valt in de spiegel, recht in haar ogen. Ze staat wat verder naar achter, nonchalant poserend tegen de muur, een onaangestoken sigaret tussen haar lippen. Hij blijft doodstil staan, gevangen in het moment. Een geamuseerd glimlachje sluipt over haar lippen. Zijn mond opent en sluit zich een paar keer, zonder geluid voort te brengen, als was hij een vis. Sardonisch steekt ze haar rechtermiddenvinger naar hem op. Ze maakt zich los van de muur en nadert hem. Haar linkerhand legt zich op zijn linkerschouder. De opgestoken vinger ramt ze loeihard in het gat dat niet bestaat. Hij stuikt weer in elkaar. Ondanks de meest helse pijn die hij totnogtoe heeft moeten doorstaan, valt er evenwel geen vers bloed te bespeuren.
Hij blijft een tijd lang liggen, bang dat de miniemste bewegening de pijn weer zou doen toenemen. Na een korte eeuwigheid krabbelt hij toch overeind. Hij voelt zich wonderwel tamelijk goed, bijna kwiek. Zo goed als hij kan wast hij zijn benen schoon aan de lavabo. Hij kleedt zich terug aan. Hij keert niet terug naar de les. Vandaag moest hij maar eens een warme chocomelk met honing en chili gaan drinken.

2010-03-18T16:49:00.004+01:00

De dreun hangt in de lucht.
De wanden van de gang bonzen het ritme. Tevergeefs poogt het schaarse tl-licht de kleverige duisternis te doorpriemen. De warmte sluipt zinderend door de ledige ruimte, de bevende stenen druk belikkend. De seconden vluchten tergend langzaam van de onzichtbaar blijvende klok. Statisch geknisper schurkt over het verschrikt kirrende plafond. Loom geamuseerde vochtdruppels wervelen op de afwezige tocht. Het dun gezaaide stof zit in zak en as.
Ze was verhoopt, verwacht welhaast, maar doet toch het ganse gebouw op zijn grondvesten daveren.
Lang is de ontmoeting niet, maar in haar verloop verwordt het tl-licht tot stroboscoopflitsen, keert de gang zich binnenstebuiten en voert de gloeiende hitte een zestal foutloze salto mortale's uit. Vier seconden slaan loodzwaar neer op de ternauwernood wegduikende tegels.
Even schijnt de zon door 's werelds helderste oceaan. De lente barst in 's bouwsels voegen. Honderden kleurrijke vogels ontluiken, dartele beekjes huppelen door de opschietende heide, vrolijk gebekte hinden fluiten hun hoogste lied en heldere bloemen klateren uit een frisse bron.
Dan verwijderen verwarde voetstappen zich op een drafje uit het plotse paradijs.
Hij hangt ondersteboven in een al te enthousiaste rozenstruik, maar de dreun blijft hem toch allerzoetst nasmaken.

Il n'y a pas de hors-jeu

2010-03-12T12:22:00.000+01:00

De dode drinkt.
Een gure wind trekt door de doodse gangen van de school. Stof en glas vormen een alomtegenwoordig tapijt. Uit het omroepsysteem klinkt geen muziek meer, enkel nog gekraak. Het vuur grijpt niet langer om zich heen. De laatste lijken zijn weggedragen. Nu is de tijd dat het onbegrip toeslaat.
Waarom laat u mijn pijn niet vergaan?
Bij de laatste stap van de voorbereiding, de inbraak in de school om de wapens te verstoppen, hadden ze even getwijfeld. Even maar. Ze konden zich nauwelijks voorstellen dat de spanning nog verder zou accumuleren na dit punt. Deze stap leek al verdacht veel op een ontlading. Misschien zou maandag nutteloos blijken, een teleurstelling. Gelukkig hadden ze doorgezet tot de overweldigende climax.
Deze ondraaglijke angst tegemoet treden, als een ontmoeting met een oude vriend.
Thomas savoureert elk moment van de orgiastische doodsroes. De loop van zijn pistool staart in de ogen van een trillend meisje uit het derde middelbaar dat hij nooit eerder heeft opgemerkt. Normaal zou ze er stoer en zelfbewust uitzien: neusring, een groene lok haar en vijf verschillende kleuren nagellak. Nu is haar schmink uitgelopen door de tranen van pure angst. Haar Ramones-tshirt hangt verfomfaaid om haar lijf. Het is gescheurd, omdat hij haar heeft moeten meeslepen naar het secretariaat. Met zijn vrije hand grijpt hij de ipod die ze hebben aangesloten op de intercom. “Het staat er ergens op, hoor. Ah, hier.” De eerste tonen van Blitzkrieg Bop schallen door het gebouw. Thomas grijnst. “Zo’n rotzak ben ik nu toch ook weer niet, eh?” Schokschouderend kijkt ze hem aan. Een nieuwe golf tranen dwingt zich naar buiten door haar ogen. De droge kuch van het pistool werpt haar uit haar geknielde houding. Ze valt achterover tegen de verwarming. Haar rechteroog is een gapende leegte.
Je moet leven, voor je jong sterft.
Liesl kan haar grijns maar moeilijk onderdrukken. Haar klastitularis staart verstomd naar de gotische letters die ze zelf heeft onthuld door het bord te openen. “MEMENTO MORI” Liesl kan zich perfect voorstellen wat ze denkt: “De deur was op slot, er kunnen geen leerlingen zijn binnen geweest voor mij, vrijdag stond er nog niets op dit bord.” De leerkracht draait zich langzaam naar de klas. Of er iemand weet wie dit gedaan heeft. Liesl staat op. “Ik.” Haar lerares neemt haar bliksemend op. “Dan mag je het nu afkuisen ook. En geef je agenda maar meteen. Als het bord schoon is mag je het gaan uitleggen aan de studieprefect.” Liesl grijnst en wandelt op haar gemak naar de emmer met de spons. Onder de spons had ze zaterdag zelf een jachtmes en een pistool verstopt. De titularis reageerde exact als verwacht. Liesl neemt beide wapens en keert zich met haar handen op haar rug naar de leerkracht, die zit te schrijven in Liesls agenda. Haar klasgenoten zien niet wat ze vastheeft en verwachten gewoon dat ze de brutaliteit nog een stap verder zal zetten door de spons uit te knijpen boven het hoofd van hun onfortuinlijke lerares. Als Liesl haar keelt met een snelle haal van het mes, zijn ze stuk voor stuk te verrast om iets anders te doen dan toekijken. Liesl zet zich rustig op het bureau en richt het pistool op de groep. “Doe jullie kleren uit.”
De verdelger komt binnen.
Oproerpolitie, speciale legereenheden, traangas alom! Karl kan nog altijd maar met moeite geloven dat het opzet zo goed geslaagd is. Ze zijn met zijn achten nog maar een goede zeven uur dood en vernieling aan het zaaien. Een aantal van die flikkers heeft juist geprobeerd om hem in te sluiten, maar hij had bij de voorbereiding al geanticipeerd op het verschijnen van de wettelijke arm. Hij heeft zich teruggetrokken in het klaslokaal waar hij vanmorgen nog Frans had. Het is bezaaid met onthoofde lichamen. In één van de kasten ligt een touw met een haak en een soort klimgordel. Als een volleerde James Bond laat hij zich uit het raam een verdieping lager zakken. Hij stampt het raam in. Hij ziet het secretariaat en Thomas die zich in een razendsnelle reflex om zijn as draait en in zijn richting schiet. De kogel boort zich in zijn rechterschouder en hij laat zijn Uzi vallen. Thomas kijkt hem schattend aan en krijgt de slappe lach. Karl begrijpt wel hoe laat het is. Hij probeert nog naar zijn pistool te tasten, maar het zit geklemd onder zijn stoere touw. Thomas richt zijn revolver en schiet Karl finaal de kop eraf. Zo een slecht einde is het, alles welbeschouwd, uiteindelijk nog niet.
We bespraken tijdens het avondeten hoe ze zou sterven, voor de dag om was. Ik had haar net op tijd te pakken om wat plezier te hebben.
Ena besluit dat het toch maar jammer zou zijn om zo verdoken te sterven. Zeker, de hele goegemeente aan media staat al vergaderd voor de schoolpoort, maar daar bespeuren de ogen van de camera’s haar unieke, heldhaftige sterven niet rechtstreeks. Ze zullen slechts kunnen gissen naar de exacte kromming die haar lichaam zal maken op het moment dat de kogels inslaan. De kijker wil meer dan loze reconstructies, die wil de real deal. Ze tast rond in haar wapenvoorraadje tot ze de explosieven vindt. Ze maakt een kneedbom vast in haar opgestoken haar nadat ze het tijdsmechanisme op twintig minuten heeft ingesteld. Dan kleedt ze zich helemaal uit. Als finishing touch beschildert ze zichzelf met het bloed van een aantal van haar onfortuinlijke schoolgenoten. Dan geeft ze zich over aan de agenten die haar hier hebben ingesloten.
Ze proberen haar in het geniep weg te brengen langs een zijuitgang, maar de camera’s zijn op hun qui-vive en tekenen toch present bij haar glorieuze uittrede. De timing blijkt perfect: net als de wereld het oog op haar richt, ontvlucht ze haar met een flits en een knal. Ze neemt een norse huisvader en een verlegen zoon die maar niet bij zijn moeder weg raakt met zich mee, omdat ze de pech hebben een uniform te dragen.
Ik huil niet om de dood, die droeve charlatan.
Femke aarzelt maar even, Jens net even langer. Ze richt haar geweer en pompt hem vol. Het begint wat saai te worden om lichamen te zien weggeworpen worden op de pure kracht van kogels. Femke besluit dat ze de andere zes maar eens gaat zoeken en ook stuk voor stuk omleggen. Levend komen ze hier toch niet uit, dus ze kan net zo goed het genot smaken hen zelf neer te schieten. Ze loopt echter net iets te haastig de hoek om naar de trap. Daar wachten namelijk drie ordehandhavers die haar zonder pardon ijskoud neerpegelen. Even doet het heel veel pijn.
Spring op van achter hen en schiet ze door het hoofd. Iedereen danst nu de dodendans.
Jens kijkt wel even vreemd op van al die naakte mensen die paniekerig zijn kant op komen gerend. Dan beseft hij dat Liesl wat verder op de gang les had. Hij vraagt zich af of hij Karl en Ena moet roepen om dit schouwspel te bewonderen. Ach, ze zullen wel niet willen worden gestoord in hun verlengstukje van de doodsorgie die ze zojuist gedrieën op hun klas hebben doen neerdalen. Jens legt aan en opent het vuur op al dat weerloze witte vlees.
Ik hoop voor jou dat je aan onze kant staat.
Ruth hijgt na van het intense schieten. Ze is zo goed als door haar kogels heen. Ze hoort voor de rest nog maar weinig lawaai in het gebouw. De anderen zijn waarschijnlijk allemaal reeds dood. Dat betekent dat het tijd is voor de finale. Ze legt haar hand op de ontsteker voor de kleine brandbom die in het chemielokaal ligt. Ze waren er vanuit gegaan dat de brand zich van daar het snelst zou verspreiden. Ruth aarzelt even, beseffend dat ze zich op dit moment recht boven het desbetreffende lokaal bevindt. Het plan moet echter tot in de puntjes uitgevoerd. Je kan de regels niet al gaandeweg veranderen. Ze detoneert de bom.
Brandend als een fakkel springt ze uit het raam.
Als we eeuwig gaan leven, hoe zullen we elkaar dan vermoorden?
We zitten met zijn achten op de trappen aan de schoolingang te genieten van een behaaglijk lentezonnetje. Het is maandag. Ik hou niet van maandagen.
“Ik verveel me. Zullen we een spelletje doen?”
De dode wordt zijn plezier gegund.

Suetyng

2010-03-01T13:57:00.000+01:00

De melancholie slaapt op mijn kussen. Ik loop met haar hand in hand. Ze zit tussen mijn tanden. Alles wordt zand. Mijn hart breekt om de stomme details.
Je kan je niet voorstellen hoezeer ik je wil.
Voor jou zou ik draken doden, maar ik zie geen hand voor ogen. Het donker maakt me bang, ik verlang naar de omhelzing van het schaakspel met Fortuna, vandaag.
Je zweeft niet, je zwiept als een grijze gesel over stad en land.
Ik jaag het sterrenlicht na om jou. Met mijn teletube staar ik ledige ruimten in. Ik ben je spoor bijster geraakt in luchten van sterrenraadselen.
Hou je vast. Ik kom je halen.
Ik ben een vagebond die van liefde spreekt, decemberdagen op mijn hoed geprikt. Ik weet geen refrein, dus onthoud ik me ervan. Voor mij is het een gevangenis – gevangenis, mijn heer? – dit deel hadden we al. Volg me niet, ik ga naar een fijn warm plekje onder de zon.
Geen hoop, geen liefde, geen glorie, over mijn schouder bespeur ik slechts een eenzame balletdanseres in een opera. De barbier bast bazig in zijn bastion. De Bastille wordt wederom bestormd, stadsnomaden bezetten haar kille darmen.
De gedachte je te kennen, na slechts te hebben geraden.
Ik hoor de prekende vossen aan, ik lap de kat erbij. Ik ben de drager van een stoa.
Thuis, dat is waar ik je omhels, jij heilige. Onderhuids zit je, melanoom, megalomaan, laconiek; jij, platte aarde, jij, kruipende vogel, jij, doffe zon. Zelfs wanneer het niet zo is.

Sisyphus

2010-02-24T17:28:00.004+01:00

Schoonheid, met name de vrouwelijke, heeft iets tragisch. Ze is haar toeschouwer een ongrijpbare bron van frustratie. De schrijver worstelt om haar te vatten, maar zijn woorden bereiken haar niet. Beschrijft hij de lijn van haar mond, de schittering van haar ogen of de jubelende melodie van haar stem, dan vormt hij slechts holle, descriptieve syllaben. Saaie leegte, waar alle schoonheid aan ontvlied is. Erger nog, poogt hij een impressie te geven van het spel dat het zonlicht in haar haren speelt of de weergaloze aantrekkingskracht van haar glimlach, dan klinken zijn woorden bot, lelijk, scrupuleloze verkrachters en ruwe geweldenaars aan de waarheid.
Hanteert hij rijke metaforen – zomertuinen, watervallen, dartele lentedieren en met maanlicht overgoten sneeuwlandschappen – dan klinkt hij al gauw waziger dan Hadewych. Zijn lezer, zo die bestaat, is in het beste geval slechts in staat zich de geëvoceerde metafoor voor de geest te halen, maar kan uit dat gewauwel er niet toe komen zich een zinnige voorstelling te maken van de beschreven pracht.
De schrijver, slechts gerechtvaardigd in zijn bestaan om zijn vermogen het hoogst subjectieve te delen met de lezer, houdt met een snik van verluchting op te bestaan. Hedonistisch stort hij zich in der schoonheid aanschouwelijk genot.

Enkahto

2010-02-24T17:28:00.001+01:00

De boeken huiveren op hun planken. Een albastblanke hand zoekt steun aan de kast. Een dun laagje zweet legt in het schaarse licht een paarlen schijn op de huid. Zachte, frisse haren drukken zich tegen de boeken aan, als wilden ze opgaan in de duizenden bladzijden die ze beroeren. Haar hoofd drukt de boeken dieper in hun plaatsen. Bij de laatste rilling ontsnapt een kreet aan haar lippen. De boekenkast rilt synchroon mee. Een moegetergde encyclopedie verlaat zijn arendsnest.

Hij vloekt alle vloeken die hij kent. Hoe kon zoiets nu ooit gebeuren, hoe pijnlijk onwaarschijnlijk was het? Het dode bewijs van de mogelijkheid ligt echter aan zijn voeten. Misschien moest hij haar maar eens wat kleren aandoen. Die gedachte bepaalt hem erbij dat hij zelf ook nog behoorlijk naakt staat te wezen. Waar heeft hij zijn eigen kleren gelaten? Ze zijn in hun spel vol passie de hele bibliotheek rond geweest. Hij durft het niet aan om meer licht te maken, iemand zou het kunnen merken. Sommige gangpaden zijn echt oerdonker. Ongetwijfeld verschuilt zijn kleding zich in allemaal van dat soort hoeken.
Een deur gaat open. Hij schrikt zich een ongeluk. Komen er nu al mensen werken? Het kan niet later zijn dan vijf uur ’s morgens. Hoe snel zullen ze iets merken? Hij wordt er zich plotseling van bewust dat de lucht lijkt te zinderen met de geur van geslachtsgemeenschap. Je moest al een fameuze valling hebben om niks te merken.
Wat te doen, wat te doen? Hij besluit zelf ook maar donkere hoeken te gaan opzoeken, in de hoop dat hij een moment kan afwachten waarop hij er ongezien tussenuit kan knijpen.

Trillend van afgrijzen tilt ze zichzelf overeind aan de fatale boekenkasten. Om haar heen verlaten nog verscheidene andere boeken hun toegewezen plaatsen. Hij ligt ter wereld met een knik in zijn nek die niet zou mogen bestaan. Het moordende boekwerk is naast zijn glazige ogen terechtgekomen. Hij was gegaan als een verstandige atleet: op zijn hoogtepunt.
Kleren, kleren, ergens moesten er toch kleren liggen. Als ze maar iets zou kunnen aandoen, het maakt niet uit wat. Waar waren ze allemaal geweest? Daar ligt zijn vest! Ze trekt het aan, het is toch al iets. In de zak zit een alumeur. Na een drietal pogingen slaagt ze erin de vlam brandende te houden. Zo ziet ze toch alweer iets. Dan gaat er een alarm af. Heeft iemand haar gezien? Heeft ze iets verkeerds aangeraakt? Ze laat de vlam uitdoven, maar botst daarbij tegen een boekenkast die vervaarlijk begint te zwaaien. In een poging het gevaarte tegen te houden laat ze de briquet vallen. Die schuift een eindje weg en komt recht onder de vallende kast terecht. De impact veroorzaakt een kleine explosie. Kleine vuurtongen beginnen aan de opengevallen boeken te likken.

Een bel snerpt door de stilte. Plotseling regent het binnen. Verdwaasd kijkt hij naar de blussers. Wat voor dwaas installeerde zo een systeem in een bibliotheek? En wat voor nog enormere dwaas liet die dingen in actie schieten zonder dat er brand was?

De rook doet haar ogen tranen. Ze kucht en begint te rennen. Zo snel mogelijk weg hier. Waarom is er nog geen brandalarm afgegaan? Of was dat daarjuist een profetisch brandalarm? Zijn er geen sproeiers?

Ergens in een onwaarschijnlijke gang botsen ze tegen elkaar op. Verbluft staren ze elkaar in de ogen. Hebben ze allebei zojuist de dood een hak gezet? Of heeft die hen getweeën liggen?

Boven de pagina’s van het boek staren zijn ogen als twee gloeiende kolen in haar onpeilbare diepte. Na een eeuwigheid en nog één knikt ze Gabelto.

Levenslust

2010-02-15T00:27:00.000+01:00

Soms val ik. Ik kan het goed verbergen, normaal merkt niemand het. Ik ben berucht om mijn onkenbaarheid. Maar soms verlies ik de controle. Dan verscheurt de liefde me. Dan ben ik de idioot uit Berlijn, de passagier die rijdt en rijdt. Dan roept de hertog me.
Ik ben drieëntwintig in Macclesfield.

Ik vind dat Anton Corbijn in het District of Columbia moet gaan wonen. Dat zou zijn visitekaartje, als het ware, een grotere lading meegeven. Maar goed, we weten allen waartoe dat soort uitspattingen gewoonlijk met hoge snelheid leidt. Hier verlies ik de controle.

De kogel is door de kerk. Dat betekent dat ik heb gemist. En ik had maar één kogel. Kan er iemand mij anders de rode draad bezorgen? Dat kan toch wel doorgaan voor een stevig stuk touw?

Ik knipper lichtjes, want soms raak ik het noorden kwijt.

Een vroeg glas bier

2010-02-15T00:22:00.003+01:00

Vandaag is het donderdag. Ik fiets noordwaarts door een leeg Antwerpen. Zojuist kruiste ik de Sint-Jacobsmarkt. Of Kipdorp, dat is niet helemaal duidelijk. Het is ochtend, maar al wel licht. Tevens is het ijskoud. Gelukkig ben ik dik ingepakt: ik heb een boxershort aan.

Wat doet een jongeling, zijn pad rein bewarend, op een niet nader bepaald uur op zijn fiets in Antwerpen, gekleed in niets dan zijn boxershort?

Deze en andere vragen stel ik mezelf hardop. Wolkjes ademdamp ontsnappen aan mijn mond in een diepfilosofische liturgie.
Plots hebben twee meisjes de brutaliteit om mijn gemoedsrust te verstoren, door in mijn gezichtsveld op te duiken. Ze wandelen een stuk voor me uit, maar ik haal hen zienderogen in. Als er niet gauw iets gebeurt, zal ik hen voorbij stuiven.
Bij hoge nood verleent het Antwerps stratenplan graag redding: ik kan nog net voor ik hen voorbij zou steken rechts een straat in duiken. Even kijk ik om. Ze hebben niet eens gezien hoe subliem onopvallend ik van hen weg scheer. Ik ben ten diepste beledigd.
De Ossenmarkt verwelkomt me met open armen. Enthousiast stap ik van mijn fiets en zet hem op slot voor de friterie. Rondom me komt de stad razendsnel tot leven: gestresste studenten lopen af en aan, nagelbijtend onderweg naar een examen, of gedesillusioneerd onderweg naar de heerlijke vergetelheid van een vroeg glas bier. Babylonische krijgers slepen een brouwer het plein op. Hij heeft een vat slecht bier gebrouwen. Zulks kan niet ongestraft gaan. Het vat wordt geopend met de flinke houw van een kromzwaard. De onfortuinlijke biermenger smeekt nog om genade, maar het is te laat om de opgejutte volkswoedenden nog te kalmeren. Hij wordt bij zijn enkels gegrepen en verzopen in zijn flutbier, onder gefluit en gejuich van de studenten, voor wie dit een welkome verlichting van het druilerige bestaan is.
Mijn linkerooghoek registreert gedurende dit woelig gedruis een subtiele beweging: het vrouwenduo dat ik zo meesterlijk heb weten te ontwijken heeft me met een omtrekkende beweging via de Lange Winkelstraat toch weten te besluipen. Of ze zijn verdwaald terwijl ze onderweg waren naar de Ossenmarkt, dat is op zich enigszins waarschijnlijker. Nu ze hun veronderstelde doel hebben bereikt, is het helaas niet te vermijden dat ze mij en mijn boxershort binnen niet onafzienbare tijd in het vizier zullen krijgen. Ergens in mijn achterhoofd gilt een voor de hand liggende vraag luidkeels om mijn onverdeelde aandacht.

Waarom hecht ik er totaal geen belang aan dat een bevolkte Ossenmarkt me ziet rondhossen in mijn ondergoed, maar vrees ik het oordeel van twee niet nader benoemde vrouwspersonen wel?

Helaas negeer ik dit drammerig stemmetje volkomen. Die dingen zijn als peuters: als je er aandacht aan schenkt worden ze volgende keer nog vervelender.
Door dit gepeins over aandachtsspreiding krijg ik een geniale inval: verstandige vrouwen negeren mannen die willen opvallen. Wat moet je bijgevolg doen als je wil opgaan in de massa?

Ik spring op de ton, net nadat de laatste spartelingen van de weinig gelukkige brouwer zijn overgave aan de dood hebben bekrachtigd. Met mijn machtige croonerstem hef ik La valse à mille temps aan, dat zonder muziek gewoon klinkt alsof je een ADHDer op speed bent. Daarbij stamp ik slecht bier naar iedereen die in de straal van de drup komt.
Mijn list faalt echter op alle fronten. Uit het niets wordt ik bij de enkels gegrepen door twee paar vrouwenhanden en onzacht van de ton gerukt. Daarbij vergeet ik compleet mijn handen fatsoenlijk te zetten. Het volgende moment voelt de rechterzijde van mijn gezicht helemaal verdoofd aan. Dan begint de kloppende pijn. Ik mummel wat vloeken, maar mijn lippen hebben niet echt meer zin in die arbeid. De handen trekken me bij de enkels weg van de Ossenmarkt. Straatstenen zijn geen bijzonder geschikt glijmateriaal, zo mag ik nu ontdekken. Mijn tepels schaven allebei open, waardoor ik een soort van bloedtramspoor achterlaat. Ik word naar de R-blok van de universitaire stadscampus gesleept, twee trappen op – bijzonder onaangename ervaring voor met name mijn kin en mijn tong, die voor de impact van een van de treden op mijn kin een beetje uit mijn mond hing, omdat ik poogde mijn lippen te likken – en een lokaal in. De twee vrouwen gooien me zonder al teveel poespas ondersteboven in een stoel. Ik worstel me door enkele pijnlijke houdingen naar een doorsnee zitstand en zie dat mijn twee beulen nog altijd naar me staan te kijken.
“We dachten al wel dat je zou vergeten dat het inhaalcollege vandaag was, dus we kwamen je maar even halen?”
Met enig grimmig genoegen constateer ik dat ze allebei kleddernat zijn en naar pisbier stinken.

En leid ons niet

2010-02-13T22:30:00.003+01:00

"Mag ik eens iets erg raars vragen?"
Hij was zo in zijn boek verzonken geweest, dat hij niet had gemerkt dat ze ook op het bankje was komen zitten. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, als was hij verblind door het plotselinge schijnsel van haar gezicht.
"Allez, eigenlijk, ik bedoel, ik wil niet echt gewoon iets vragen, maar vragen of je iets voor me wil doen. Eigenlijk."
Hij hervond zijn stem ergens in de krochten van zijn keel en met zijn stem ook zijn vermogen om te allen tijde een quasi geamuseerde houding aan te nemen.
"Nu heb je me officieel nieuwsgierig gemaakt." Hij liet zijn arm losjes over de rugleuning van de bank hangen en keek haar recht aan. Ze schuifelde wat heen en weer, vertrok haar lippen een paar keer en sloeg heel de tijd haar blik neer en weer op.
"Wel, ik heb een kleedje nodig voor een feest volgende week en ik heb er wel een paar leuke gezien.." Ze stokte even en spuwde dan de rest van haar zin uit: "Ik wil graag weten welk jij het mooiste vindt wil je straks om vier uur met mij naar de winkel gaan kijken dan pas ik ze en..."
Duizend mogelijke bizarre verzoeken hadden door zijn hoofd getold, maar dit sloeg hem toch met stomheid. Hij legde zijn voet op zijn knie, zette hem weer op de grond, liet zijn rug en zijn nek kraken en keek haar weer aan. Hij wilde vragen waarom ze juist aan zijn mening hechtte, waarom ze niet met een vriendin kon gaan - vrouwen hadden toch veel meer uitgesproken meningen over kleren? Haar lichaamstaal gaf echter aan dat ze elk moment zou kunnen vluchten zonder zijn antwoord af te wachten. De enige manier om er meer van te begrijpen was op haar verzoek ingaan. "Ja, ja, dat is goed." En terwijl ze al rechtstond: "Graag zelfs." "Wacht straks buiten op me." Ze zei het alsof ze zich alweer ontzettend schaamde voor wat ze gedaan had.
"Denk ik", mompelde hij nog voor zich uit. Hij wilde zich weer overgeven aan zijn lectuur, maar Foucaults woorden en dingen slaagden er niet in zijn aandacht terug te grijpen. Zijn gedachten waren hopeloos verloren in de contemplatie van wat zijn kon.

Talent

2010-02-10T12:33:00.000+01:00

Laura en Dries waren de twee goudhaantjes van de Lachnilaag Bank. Twee uiterst getalenteerde managers, die je met een gerust hart een miljoen kon toevertrouwen: binnen niet onafzienbare tijd hadden ze het vlot verdubbeld.
Op een goede dag liet directeur Lemaître hen allebei bij zich komen. “Ik geef jullie een riskante opdracht: jullie krijgen elk vijftig miljoen euro van me. Daarmee gaan jullie een dochterbank van ons bedrijf oprichten, de één in China en de ander in India. Binnen drie jaar volgt een evaluatie van jullie vorderingen. Misschien hangt er wel een mooie bonus aan vast voor degene die het meest rendabele dochterbedrijf heeft weten op te richten.”
Het waren jaren van zwaar labeur, maar ze deden het allebei met veel plezier. Geld laten rollen was hun lust en hun leven en dat ze zulk een neus hadden voor lucratieve zaakjes maakte hen er alleen maar enthousiaster over. Ze wisten dan ook elk zeer goede resultaten te boeken. Na drie jaar liet Lemaître hen weer overvliegen om verslag uit te brengen.
Dries stelde zijn Chinees project voor. De totale waarde van zijn bedrijf bedroeg niet minder dan vijf miljard euro. Lemaître was vol lof: “Fantastisch. Nu weet ik helemaal zeker dat ik je elke mogelijke opdracht en elk mogelijk kapitaal kan toevertrouwen. Reken er maar op dat dat ook zal gebeuren in de toekomst.”
Het Indische project van Laura had niet slechter gevaren: de waarde van haar bank kwam ook op vijf miljard euro. Lemaître trok een wenkbrauw op. “Je beseft toch wel wat je gedaan hebt. Van de vijftig miljoen euro die ik je heb toevertrouwd, was er tien miljoen aan zwart geld. Je hebt dat niet nagetrokken en je hebt je nu schuldig gemaakt aan witwaspraktijken.” Laura was stomverbaasd. “Maar… U hebt me dat geld gegeven. Waarom zou ik ervan uit moeten gaan dat ik een vijfde ervan niet mag gebruiken? Waarom mag Dries dan wel al zijn geld gebruiken?” Lemaître was echter onverbiddelijk. “Ik kan dit niet laten passeren, ik moet dit aan de autoriteiten melden.” Laura wilde nog tegensputteren, maar Lemaître hief zijn hand om duidelijk te maken dat elk verder protest volkomen nutteloos was. Hij zou zich niet laten vermurwen. Dries keek smalend op Laura neer. “Ik heb anders nog wel ergens in Afrika een projectje waar ik geen tijd en zin voor heb, dat kan je dan gaan doen als je vrij komt binnen een paar jaar. Het staat allemaal nog maar in zijn kinderschoenen, dus dat zal je wel liggen.”

Gravel Zij Wensdroom

2010-01-21T16:37:00.002+01:00

In drie delen

Je luistert naar de stem, maar herhaalt de tekst niet. De tekst moet uitgewist. Je moet jezelf in onachtzaamheid ontmoeten, niet in onbetekenende vlucht. Als je vlucht, vlucht dan tenminste van jezelf, niet van wie je wanhopig doodssteken toedient, wiens bloed over je scherpe snede vloeit. Ren niet langer van de heuvels af, in wilde hartslag onbetaamd gebonkt. Staar niet ledig voor je uit, maar vul de dood, de kreten van de stilte met de echo van de wolken en de kleuren van de dreun. Muil, muil, sleur je bemanning uit Charibdis. Lonkt daar nimf of sirene, cycloop of cycloon? Draaf door drieste drang drijvende dichters driewerf duizelig. Blijf van de drank af, een oorlam voor wie van de drank kan blijven. Hij vangt er tweeëntwintig. Brandt de wereld al?
Ik neem nog iets om mijn hart te verwarmen. Mijn pijn is echt, de wereld lost op en ik verga tot zand. Neem snel mijn hand en leg de verklaring af. Als je wil zal ik het schreeuwen, vannacht, midden op het plein. Ontevreden wolken stormen dichter, voortgedreven op de harteloze wind. Blaas, blaas, noordenwind.

Ik zie, ik denk, ik brand, ik ween, en zij die me
Met zorgen vult is altijd voor me in mijn
Zoete lijden, ik ben in oorlog, vol pijn
En woede, en vind enkel vrede in aan haar denken.

Ik ben verdwaald in mijn verleidelheid. Als ik in de spiegel kijk, zie ik iemand die ik nooit had willen zijn. Een scherf voor elk trimester. Mijn fantasie was een paleis met drie kamers en jij heerste in elk van de drie. Voor schoonheid is het weer te laat, haar leven is als de rivier die de bodemloze zee vult. Dit is een paleis van heimweelde. Ik wil wel dwars door de dood heen zingen, maar ik luid haar slechts in.

Een daad van liefde

2010-01-14T19:03:00.002+01:00

For my sweetheart, the melancholy

Een eenzame stem klimt naar de hoogste hoeken van de vrieskoude kathedraal. Een dapper, doch ietwat miezerig winterzonnetje weet alsnog spektakel te maken van de massaal aanwezige glas-in-loodramen. Ze zingt haar wezen uit voor het lege schip.
Hij zit in de biechtstoel. Zijn handen en voeten zijn ijsblokken, maar voor eens kan het hem niet schelen. Hij is ingebed in het geluid van een stem als sneeuw: maagdelijk koud, perfect glad en toch doorklankt van die diepe belofte van warmte voor wie zich laat omhullen. Hij tracht voorzichtig het gordijn een kiertje open te trekken, om er achter te komen aan wie deze ijskoningin wel mag wezen. Ze staat met haar rug naar hem toe. Het is haar haar dat hem eerst opvalt. Het heeft de kleur van zonnestralen op een late herfstmiddag. Ze draagt een lang kleed in vorstelijk purper.
Zachtjes verlaat hij de biechtstoel. De trap naar de omloop is gelukkig dichtbij. Ze gaat trouwens zozeer op in haar gezang dat hij welhaast te voorzichtig is. Hij probeert zakelijk te wandelen, alsof hij eigenlijk iets belangrijks is aan het doen. Dan lijkt hij niet zo betrapt als ze toevallig naar boven kijkt. In de schaduw van een pilaar blijft hij staan. Van hieruit kan hij haar goed bekijken. Zijn adem stokt bij de sacrale sfeer die ze uitademt.
Dan zwijgt ze abrupt, opent haar ogen en kijkt hem pal aan. De schaduwen om hem heen vlieden verschrikt en hij staat bloot aan haar doorborende blik. Hij rilt, voelt de kathedrale kilte op zijn naakte huid. Ze reikt naar hem alsof hij over de rand van een afgrond hangt. Hij legt zijn hand in de hare en laat zich op de begane grond tillen. Met enige verbazing constateert hij dat de biechtstoel in brand staat. Ze houdt zijn vingers stevig omklemd en leidt hem het gebouw uit, de snijdende noorderwind in. Een pad dat alleen maar bij de gratie van regelmatige bewandeling bestaat, slingert zich van de heuvel af, naar de rivier. Hand in hand steken ze het schuimende water over. Het voelt onder zijn zolen als ijs, maar dan in woeste beweging. Op de andere oever aangekomen kijkt hij terug. Even laat ze hem los. De rivier wijkt uiteen, als om hem uit te nodigen alsnog terug te keren. Hij schudt zijn hoofd en schikt zich overtuigd weer in haar hand.

Inwendige Orde

2010-01-09T16:09:00.003+01:00

Toen werd ik, uit nostalgische overwegingen, weer verliefd. Mensen begrijpen dat niet, nostalgie. Ze denken dat het een bewegingloos herkauwen van het verleden hoort te zijn. Dat is natuurlijk baarlijke nonsens. Nostalgie is geen traditie, geen stilstand, geen hersenloos teruggrijpen naar een geromantiseerd verleden. Het is een greep op de huidige werkelijkheid, gestuurd vanuit een levend besef van een even rottige tijd die al achter de rug ligt. Geen koude, stalen greep, maar een liefkozende, masserende hand die de bloeddoorloop van het heden vergemakkelijkt. Het is het grondige besef dat wie het verleden boetseert, de toekomst beeldhouwt. Nostalgie is actie, omdat stilzitten en gedachteloos traditionalisme ’s levens grootste sluipmoordenaars zijn. Kan het dan fout zijn te willen zweven als weleer?

Hij peripateerde kuierlijk door de stoa. Nu de ongenadige zon zijn gesel wat had geminderd, was de tijd daar om naar het amfitheater te trekken. Hij vleide zich neder op de stenen zitplaatsen. Zijn leerlingen zetten zich rondom hem. Hij streek met zijn hand door zijn haar.

Mijn broeders, liefde is geen blijde intrede. Het is een schreeuw in het donker, een onophoudelijk vechten tegen een niet aflatende bierkaai, een menigte minkunkels die dood lawaai maken. Liefde is een koude en gebroken lofzang, een eeuwig terugkeren naar schaamte, naar alle gemaakte fouten, naar de wenteling van de schuld.
Dan is verliefdheid vergevingsgezinder, een eeuwig katastematisch verlangen waarnaar niet gehandeld mag worden. Verliefdheid is een oneindige daad van begeerte, onvervulbaar in zichzelf, uiteindelijk slechts zinvol voor het individu.

Hij dreef weg op gedachtenwolken. Zijn blik wierp zich naar het podium, waar Eros de Muzen begeleidde in een symfonie van zelfbegoocheling. Zijn leerlingen volgden gedwee zijn blik de scène op, waar ieder van hen ontmoette wat hij verwacht had te zullen zien.
Ieder vond een antwoord, noch zichzelf.

Is verliefdheid dan volitie, dan is zij slechts lust, een onbegrensde ondaad van zelfbevrediging, slechts onvervulbaar in of uit zichzelf en zelfs voor het individu zinloos.

Hij daalde uit de hemelen neer om zijn zachtste ogen in haar glinsterende aangezicht te leggen. Vanuit zijn borst barstte onweerstaanbaar een glimlach op zijn gelaat. De late zon legde brons op haar wangen.
Er viel niets meer af te dingen op bezinning.

De poort en het landhuis

2009-12-29T18:26:00.002+01:00

Dat kon natuurlijk alleen mij overkomen. Op heel die weg naar boven kwam ik één armzalige splitsing tegen. De rechterkant ging naar boven, de linker bleef min of meer vlak. Wat doe je dan, als je weet dat de stad helemaal boven ligt? Je gaat naar rechts, zoals de wijze. Maar met alle wijsheid van de wereld was ik dus toch verdwaald. Of tenminste verkeerd gereden. De weg was eerst nog zo steil geweest dat de vrachtwagenmotor de helling maar met veel moeite, gesteun en gekuch kon overwinnen. Geleidelijk aan werd ze echter minder en minder steil en nu reed ik op een soort van heuvelpad. Ik zag niet de kans hier ergens te keren met de vrachtwagen, want aan de ene kant torende de bergwand langs me op, begroeid met al even indrukwekkend reusachtige bomen, langs de andere kant gaapte de afgrond.

Het werd laat. Ik kreeg de koplampen niet aan de praat. Ik trachtte zo voorzichtig mogelijk, aan een snelheid die nauwelijks die naam nog waard was, de vrachtwagen op de weg te houden. Die leek almaar smaller te worden, hobbeliger ook. Het had er veel van dat de asfalt eerst een stukje behoorlijk beschadigd lag en dat ze vervolgens gewoon verdween. Steentjes sprongen op onder de banden en begeleiden mijn rit met een zenuwtergend getik. Ondertussen was het aardedonker geworden. Plotseling kwam ik met een enorme klap helemaal tot stilstand. De voorruit regende in vele kleine scherven neer op mijn getergde lichaam. Ik bleef nog even narillend in mijn zetel zitten, maakte vervolgens langzaam mijn gordel los en klauterde uit de vrachtwagencabine. Ik was tegen een smeedijzeren hek opgebotst. Of misschien een poort, dat was niet helemaal duidelijk. Ik tastte het metaal af. Zo te voelen zat er een slot op, en nog twee kettingen die het gevaarte bij elkaar hielden. In een moment van roekeloze bevlieging besloot ik er over te klimmen. De kettingen waren een uitstekende steun en door de klap was de poort wat scheef komen te hangen. Zelfs voor mij was het een fluitje van een cent om aan de andere kant terecht te komen. Ik sloeg mijn voet wel om, maar dat is een soort standaardbeweging van mij, dus daar trok ik me weinig van aan.

Ik stond op een grindpad. Het was aardedonker. Uit de bomen rondom klonken dreigende geluiden. Ik bestierf het. Omdat gaan zitten niemand die geen zwavelstokjes bijheeft ooit goed heeft gedaan liep ik maar door. Het pad draaide zich rond de bergwand. Ik kon de bocht niet zien, met als logisch gevolg dat ik een keer met mijn klikken en klakken in de gracht terechtkwam. Het water stonk. Desondanks kon ik mijn geluk niet op toen ik uit de drab klauterde: recht voor mij stond een huis. Een serieuze villa, zelfs. Ik kon de omvang van het gebouw moeilijk inschatten bij gebrek aan licht, maar dat enorm sowieso op zijn plaats zou zijn als beschrijving werd mij ook zonder totaalplaatje al duidelijk. Er brandde licht achter een raam. Seconden na mijn eerste geëxhilareerde opwelling rees reeds de twijfel. Burgers mochten niet zomaar buiten de steden wonen. Iets buiten de stad was gewoonlijk een militaire basis, maar de contouren van dit gebouw zagen er veel te frivool uit om in de heel zakelijk functionele stijl van het leger te passen.

Wars van alle mogelijkheden en onmogelijkheden van deze mastodont van een herenhuis sloop ik op mijn doorweekte kousenvoeten naar het verlichte raam. Het bevond zich net naast de imposante trap die naar de voordeur leidde. Toen ik de onderste trede van die trap bereikte, floepte er een buitenlicht aan. De voordeur ging open en een oude Arabische man kwam naar buiten, zijn armen wijd opengespreid. "Salaam aleikum." Enigszins verbouwereerd keek ik hem aan. "Eh... wa aleikum salaam." De respons sprong als automatisch uit mijn mond, rechtstreeks uit de diepste diepten van mijn vergeten geheugen. Zijn glimlach verbreedde zich tot aan ware glundering. "Kom toch binnen, alsjeblieft, je ziet er uitgespuwd en doorweekt uit. Je kan hier nauwelijks meer welkom zijn." Zijn woorden waren zo geruststellend dat er wel alarmbellen moesten afgaan in mijn hoofd, maar ik had echt de fut niet meer om aan die angstkreten te gehoorzamen. Plotseling geslagen door loden benen beklauterde ik de treden alsof ik de grijsaard bovenaan de trap nog ver voorbijstak in jaren, terwijl hij in werkelijkheid vlot drie keer mijn leeftijd moet zijn geweest. Hij riep wat over zijn schouder en een tweede man op leeftijd kwam naar buiten, waarop ze me getweeën te hulp schoten. Ik had nog een Arabier verwacht, dus ik was enigszins verrast toen ik merkte dat de tweede man een indiaan was. Ik dacht dat alle indianen gedood waren bij de Tweede Genocide, of zoals het in de officiële geschiedenis stond: de zeer geslaagde Operatie Kakkerlak, een onderdeel van de nimmer aflatende War on Terror. Maar deze indiaan was levend en wel en sleepte me over de drempel van het landhuis. Van rechts klonk een vrouwenstem, die eerst een duidelijke uiting van walging gaf over de stank die ik verspreidde en vervolgens ordonneerde dat ik naar de badkamer zou worden gebracht. Daar werd ik snel van mijn kleren ontdaan. Ik stribbelde nog wat tegen uit instinctieve preutsheid, maar nog een andere vrouwenstem lachte me smakelijk uit. "Jongmens, zelfs als onze lichamen nog in staat waren bekoring te voelen bij de aanblik van jouw vlees, dan zouden ze de genoegdoening aan die lust niet kunnen verdragen, dus daar zien we wel van af." Het kon me uiteindelijk allemaal ook zo veel niet schelen. Ik werd door een zestal armen in een bad gelegd en afgespoeld met een weldadig warme sproeier. Daarna vulden ze het bad en goten er een hemels ruikende zeep in. Ik viel als een blok in slaap.

Stoppen

2009-12-28T18:19:00.000+01:00

Hij wordt al een grote jongen, vijf is hij nu. Hij moet bijna twee handjes gebruiken. Voor zijn verjaardag neemt papa hem mee naar mama. Papa heeft gele bloemen gekocht. De chauffeur brengt hen, papa rijdt nooit zelf. De chauffeur en zijn knechten wachten bij mama voor de deur. Ze hebben maar twee uurtjes de tijd.
Papa knielt bij mama en legt de bloemen op haar buik. Onze flinke jongen blijft een beetje verweesd staan. Hij begrijpt dit nooit zo goed. Papa moet altijd zo huilen bij mama. Soms slaat hij op de steen, zoals nu. Dan zegt hij dat het hem zo spijt. Dan merkt hij weer dat hij bloed aan zijn handen heeft, omdat hij te hard sloeg. Dan huilt hij nog meer. Altijd.
Papa heeft een knuffel nodig. Hij zegt van zullen we maken dat we weg zijn, jij en ik? Dat begrijpt onze jongen wel, maar hij weet dat papa het niet meent. Dan zou mamatwee hem missen. Papa snikt nog wat en dan wandelen ze samen.
Aan de ingang wacht mamatwee. Ze geeft papa een kus en neemt onze jongen bij de hand. Papa stapt weer in de auto en gaat mee met zijn chauffeur met het blauwe pak.

Een bas is mij stilte

2009-12-28T18:17:00.000+01:00

Of je de vriendelijkheid zou willen hebben uit mijn gedachten te verdwijnen. Een en ander zou aanzienlijk eenvoudiger worden. Mijmeringen verliezen de dreiging van eschatologische diepten en andere apocalyptische kimmen. Niet steeds reizen woelige fladderaars doorheen organische kathedralen, een tapdans op het orgel achterlatend. Het orkest is ontslagen van de plicht om crescendo op crescendo aan te heffen, alsof het trachtte Beethoven de Bolero te spelen. Ik jaag niet meer op auto’s in de bergen, vergeet de wereld niet langer in zee.
Je sijpelt onvergetelijk door mijn aderen. Ik neem de naald uit mijn arm, maar de melodie weigert uit mijn huid te varen. Achter mijn gesloten oogleden jaag je onvermoeid op mijn gedachten. Twee prinsen soezen in mijn kronkels, slaapdronken van je zomerwijn.
Tevens zou het aangenaam zijn mocht je me mijn blik teruggeven. Ik weet dat ze zich zelf aan je heeft laten vangen, maar ze zou me toch nog enigszins van pas kunnen komen. Vandaag zal de geschiedenis niet ingaan. Sluit dus je ogen.

Hij is maar een jongen

2009-12-28T18:16:00.001+01:00

Als mijn pen sterker is dan het zwaard, dien ik je een kleine doodssteek toe. Sterf in mijn armen, vannacht.
Hij wrijft zijn polsen in zijn vochtige, kloppende ogen. Een vage weerspiegeling in het raam van de bus neemt hem met lome spot op. Een leegte grijnst hem over de schouder. Hij tast naar zijn koude zijde en huivert.
Ik heb geprobeerd je op te sluiten, te vangen in enkele gedachten en je bent me ontgaan. Ik heb je een wereld gepend en je hebt haar gescheurd. Ik heb je verlangd en verafschuwd.
Hij stapt dan maar uit aan de terminus. Zijn hoofd verstopt zich tussen zijn hangende schouders. Zijn handen begraven zich behaaglijk in zijn zakken, zijn rechterarm gekromd alsof er een hand in de elleboog moest rusten, maar slechts de koude nestelt zich daar. Hij sloft, door muizenissen vervolgd, het kille net van stegen in. Hier glorieert de onverbiddelijke stad.
Ik veronmogelijk, in gierende tweespalt gesprongen. Ik wens alles niets, mezelf nog minder, meer veelal. Ontluikend turbulent splijt zich ondeelbaar het verlangen.

Wat wil hij hier? Waar blijft hij? Hij is buiten zichzelf. Hij kan maar beter snel hier zijn. Hij lijkt zo alleen, zo verdwaald. Daar is hij, maar… Hij is niet alleen? Hij aarzelt, waar kijkt hij naar? Wie is dat? Hij stopt. Wie is dat?

De ochtend breekt aan over de verstilde ontmoeting. In zijn hand rust een pen. Er staat een naam op elke zijde van het lemmet.

Dansen met allusies

2009-12-05T03:43:00.003+01:00

Nu ben ik dronken.
Warmte wervelt, gloeit, brandt mijn wangen en kookt mijn brein. Onvast keer ik me af van het verlangen naar meer. Achter me dreunen treinen af en aan, blauw verlicht. Ik strompel stom langs onaantrekkelijke drankgelegenheden, hun lokkende licht onmachtig mij de blik te verduisteren. Ik ben de weg naar huis kwijt, maar het is beter zo, misschien. Ik drink al te lang dezelfde rode wijn.
De naamloze straten die ik bewankel zijn vochtig en leeg. Ik wil me koesteren aan de borst van de stad, maar ze kan me niet omarmen. Ik schrei als een aap. Achter tranen aangestroomde ogen decoreren her en der het plaveisel. Een tocht draagt de geur van vlees uit de diepte. Ik zwalp een buiging, walg van de stad die verlies is. (Ze is een brief, nee, ze is verlies.) Ik zak schokschouderend voorover. Een blinde koning mankt op me toe, slaat me troostend op de rug. Hij heeft gelijk, het komt allemaal wel goed.
Buiten schuilt de wereld. Ze is ongenadig structureel.
Voor mij uit gaan twee voeten de hoek om. Mijn geest verscherpt, vernauwt zich op dit doel. Ik veer recht en volg de stappen, maar telkens ik een bocht neem, zijn zij alweer een nieuwe straat in. Ik versnel steeds mijn tred, tot ik sneller ren dan ik zou mogen kunnen, maar opnieuw en opnieuw verdwijnt het geluid achter een nieuw huizenblok. Ach, wie kan het ook wat schelen?
Zwaarmoedig zink ik op de kasseien neer. Rondom mij baart de weg haar verkeer, aan mijn beide zijden denderen wagens voorbij. Ik raak onmogelijk nog van straat, zelfs al mocht ik willen. Op het trottoir passeren glimpen. Mijn hoofd wordt loodzwaar. Een zwarte kater, witte kater klauwt enthousiast naar mijn slapen. Lieveheersbeestjes gaan op in een wilde dans in de mist van mijn ogen.
Nu ben ik dronken,
maar ik zal van je genezen.

Onaf

2009-11-24T22:56:00.003+01:00

Ik schrijf een tekenaar die je gezicht bestudeert. Ik schets hem je zachte kaaklijn, je subtiel geronde kin. Zijn potlood krast je wangen, glijdt je neus met zachte streken op het papier. Hij legt de lichtjes in je ogen en damt de vloedlijn van je haar. Ik zak hem even zuchtend onderuit voor hij je lippen aandurft. Oneindig geduldig observeert hij je glimlach, waarna zijn potlood in aarzelende cirkels naar het schetsblad danst. Na tien minuten vloek ik en laat de prop ballistiek beoefenen door het nochtans niet ver openstaande raam. Je keert je aandacht naar de tekenaar, die de vermoorde onschuld speelt en je geen blik meer waardig keurt. Je haalt je schouders op en verzinkt weer in je boek.
In frustratie sla ik camera's aan diggelen tegen kale muren. Horden grote schilders liggen sidderend aan de ketting, ontoereikend je te vangen. Onmachtige doeken storten versmachtend op hen neer. Je verwoestende glimlach scheurt hen willoos. Foto's fladderen flets door afbrokkelende kathedralen. Hun lichte traliën tranen tuitend terneer, je stralen onbeperkt.
De vier muren, drie dimensies beven, kraken los uit fundering, trillen ongevoeglijk uit het kader van het verhaal, je tirannieke glimlach breekt zich uit elke omkadering los, tot slechts de opperste chaos regeert.

Als ik ophoud je te schrijven, zal je dan ophouden te bestaan? Of zal je des te meer bestaan, niet meer gevangen in mijn inkt, mijn krabbelen, mijn kattenkrauw, mijn onbeholpen haarballen. Nooit wil mijn pen nog over je ledematen glijden, nooit laat ik je gaan. Blijf, ver weg naar me. Vlucht, dicht van me toe.

Ne m'embrasse qu'avec tes yeux

2009-11-14T19:07:00.008+01:00

Hoe drie seconden eeuwig ooooooooooo Dram driftig drieste droefenis

Verdrinkingsdood oooooooooooooooooo Door dogmatisch dove

Aanreiken. Paren ooooooooooooooooooo Ogen. Ontkom

Vluchten even ooooooooooooooooooooo Genode gewelddaden gezwind

Voorzichtig in elkaar. ooooooooooooooo Knipper knagende

oooooooooooooooooooooooooooooooooooo Gewetens onder dode dromen.

Sluit je ramen niet. Laat erdoor naar binnen staren. Verberg jezelf in openheid. Zet geen bloemen in het kozijn, hou je ramen puur. Er mag niets in weerspiegelen, hun glinster is natuur.

Polyxena

2009-11-08T00:28:00.002+01:00

Mijn bedlinnen is rood, er is passie in mijn kamer.
Struikel niet over de kaarsen wanneer je zachtjes binnenkomt. Mijn vlammen werpen schaduwen op de schemerlichte muren. Zet je teder op de zetel neer, dan breng ik je te drinken. Blijf verwachtingsvol op het puntje van de kussens zitten, omdat je de rugleuning niet raken durft. Ik breng je een glas wijn waarin mijn rode ziel flakkert. Neem het dankbaar in ontvangst en ga ongemakkelijk verzitten, terwijl ik me schijnbaar vertrouwensrijk onderuit de zetel in werp. Volg mijn blik naar de razende stoof, die met veel gedruis de ruimte behaaglijk warmt. Sla timide je ogen neer wanneer ik je brutaal taxeer. Wees wat rood om je wangen als je weer opkijkt en mijn lome grijns aanschouwt.
Wilde melodieën wervelen om onze lichamen. Aarzel slechts even voor je de hand grijpt, die ik je galant aanbiedt tot nodiging ten dans. Laat de wereld los terwijl we wezenloos rondtollen.
Lach koket wanneer we weer gaan zitten en je jezelf een nieuw glas wijn inschenkt. Knipper naar me met je ogen die net boven de rand van je glas zweven. Overwin je angst voor de rugleuning en ga nog eens met je vingers door je haar.
Ga me voor naar mijn bed. Strijk gedachteloos over de rode lakens. Stort je schoonheid uit in het beddengoed. Krom je rug als ik blikkerend nader. Leg je hoofd naar achteren, sluit je ogen en laat je lippen een klein beetje vaneen wijken.
Er is passie in mijn kamer. Roder is mijn bedlinnen.

Krom van antwoord

2009-10-26T15:25:00.003+01:00

Hij werd door haar verrast aan de achteringang van het lokaal. Ze was op hem toegekomen terwijl hij naar binnen wilde gaan, wat hem, hoffelijk zijnde, ertoe genoopt had terug te wijken van de deuropening. Ze passeerde hem met een glimlach, maar keerde meteen op haar stappen terug zodra hij zelf was binnen gegaan. "Wij hebben toch samen les, hé?" Enigszins van zijn stuk gebracht wist hij toch nog vlot te knikken en te antwoorden. Nu ja, vlot. "Ja, Klassieke Letteren." Er bestonden ongetwijfeld indrukwekkendere replieken. "Ja, leuke blouse heb je aan, trouwens." Nee, zo een vrijpostigheid was ook niks. "Ja. Ik vind je mooier zonder diadeem." Meteen kritiek op haar uiterlijk, dat zou pas strak zijn. "Ja, je was me ook al opgevallen." Afgezaagd en wanhopig. Misschien was zijn initiële reflex nog zo slecht niet geweest. Of misschien was er helemaal geen goede reactie. Wie weet werd het je soms gewoon niet toegestaan om indruk te maken.
Hij zou gewoon moeten genieten van de twee seconden stem, die glimp van een directe blik en die flits van een glimlach die de tijd hem had toegeworpen. Hij liet het druppeltje euforie over zijn tong rollen. Het tintelde tegen zijn tanden. Een glimlach gleed over zijn geest.
"Scherp opgemerkt." Dat was wellicht nog quasi gevat overgekomen. Of heel erg arrogant, dat viel dan weer moeilijk in te schatten. Daar gingen zijn gedachten weer, dwalend over duistere, onkenbare paden van ongebruikte mogelijkheden.

De maan scheen over een heldere, ijskoude nacht. Vlekken licht en schaduw waren achteloos over de omgeving gestrooid. Hij stond op de grens van maanlicht en lommer. Zijn ogen verdwenen onder de rand van zijn hoed. Zij danste van licht naar licht, haar gezicht de maan tot rechtstreekse concurrent.
Het was een beetje rood geworden van het gehuppel, haar gezicht. Dat kon hij niet bepaald erg vinden: vrouwen worden er vaak aantrekkelijker door.
Hij sloeg haar nadering met aandacht gade. Zijn hartritme versnelde gestaag. De maan kreeg eindelijk vat op haar sierlijke tred en het licht bleef haar volgen. Als een schaduw, zeg maar. Haar lichtcirkel bereikte de toppen van zijn schoenen en weekte hem los van de muur. Voetje voor voetje kwamen ze dichter tot elkaar. Ze reikte hem de hand. Alsof ze van oneindig broos glas was, legde hij zijn hand onder de hare. De ochtend legde een verlegen nevel op de straten.

"...zoals gebeurt in Wolken, van Aristophanes. Die passage daaruit lezen jullie nu." Hij wierp haar een blik toe, maar ze was al vol ijver de tekst in gedoken. Hij ging recht zitten en opende het boek.

Uilen

2009-10-26T15:03:00.002+01:00

Om de bocht ligt een nieuwe schepping. Laat jezelf deze keer niet kwetsen.
Het landschap raast voorbij. Geïntrigeerd staar je naar de display die een steeds klimmende snelheid claimt. Straks zal dat culmineren in een toppunt net voorbij de driehonderd. Je wil je hoofd melancholisch tegen het raam aanleunen, maar je schat de afstand een beetje verkeerd in. De bons verdient je een aantal verstoorde en geamuseerde blikken van medereizigers en wat pijn net boven je linkeroor. Je slaakt een droevige zucht, maar gaat dan gedecideerd rechtop zitten. Verman je toch, het baat je niets om je hoofd zo te laten hangen. Je bekijkt de schimmen die andere passagiers heten eens wat beter. De lange uren moeten toch ergens mee gevuld worden.
Schuin tegenover je zit een bourgeois gentilhomme druk te telefoneren. Hij slaagt er niet in om ook maar twee opeenvolgende lidwoorden juist te krijgen. Smalend wend je je blik van hem af. In de verste bank naast je zit een puber naar slechte muziek op zijn ipod te luisten. Ondertussen tikt hij als een bezetene op een sowieso veel te dure smartphone. Tegenover hem zit een geërgerd koppel van in de vijftig. Ze wisselen geen woord, zelfs geen blik. Beiden staren strak voor zich uit.
Je krult je lip en wrijft ermee over je voortanden. Van zo een gezelschap moest een mens wel depressief worden. Wel, met alle Chinezen, maar niet met den deze. Bruusk zet je jezelf overeind. Zelfs de stuurse vijftigers onderbreken hun leemtestaarderij voor een verbaasde blik in jouw richting. Er is geen station in de buurt, waarom zou je opstaan? Je keert hen de rug toe en wandelt naar een andere coupé. Terwijl je onderweg bent staat ook een gezette Afrikaan recht, waarna hij je volgt.
Jij en je compagnon betreden de volgende wagon. Doodse stilte. Ieder oog is op jullie gericht. Iedereen staat recht en kijkt jullie verwachtingsvol aan. Zelfs de geïrriteerde bruggepensioneerden. Je knippert een paar keer met je ogen. Hebben wagons ook tweelingen? Je kijkt naar de plaats waar jij hoort te zitten. Leeg, gelukkig.
Uiterst langzaam, in de oprechte angst voor de onbekende gevolgen van elke daad die je stelt, zet je een stap de wagon in. De stap galmt over het zachte gezoem van de voortrazende trein. Je blaast je ingehouden adem uit. Om jezelf een figuur te geven dans je het gangpad door. De Afrikaan volgt je als een schaduw. Uiteraard danst hij veel beter.
Na wat eeuwen lijkt bereiken jullie het andere uiteinde van de stille coupé. Je schuift het zware, rode gordijn opzij, dat deze wagon van de volgende scheidt. Je wordt langs alle kanten belaagd door de gladde stof. Je worstelt je er ietwat paniekerig door en het wordt avond.
Dan klinkt achter je een kreet. "Allemaal aan boord? De nachttrein!" Een heel nieuw ritme maakt zich meester van de trein als je achtervolger zijn grijze jas afgooit en je voorbij danst. Hij draagt een paars glitterhemd. Van onder de zetels en uit de bagagerekken komen zijn muzikanten gekropen. In een explosie van totale funk rukt de wagon zichzelf uiteen. In gordijn gewikkeld wapper je spoorloos de einder in.

Landhuiler

2009-09-21T15:36:00.000+02:00

Mits ik de atlas
Aan de lorelei
Anders dan Komrij
Raspend voorlas

Indien de hielen slaand ik dan alras
Klikken en klakken verschroeide tot as

Wachtte me voortaan te moede blij
Onder de moeders regenjas
Uw tergende lekkernij

Jagerslaarzen stampen door het glas
Uit natte kleding wring ik mij
In naakte lucht waan ik me vrij
Schamper sla ik op mijn zij
Tot aan mijn nek in de modderplas

Duizelingwekkende panorama’s
Attaqueren me in Winterschei
Tonen der fusie vuile was

Iedere bel dringt me naar de rij
Klampt me in wanhoop aan het tij

Jegens jou voel ik me mij
Overigens heeft dat echt geen pas
Uilen geven ook geen schrei

Wegens werken hou ik mijn kop in kas
Allitereer aandachtig aambei
Schrijnend schreeuwend schroomt ’s graven tas

Ode II aan Carla en Sigi: Spiegelijs

2009-09-06T01:49:00.001+02:00

Vierentwintig jaar
Wachtend op een kans
Wie is?

Alleen als ik me in een ander verlies
Laat ik mezelf vinden
In donkere krochten
Capituleer ik
Eindelijk

Ik ben het konijn
Ik ben het konijn
Ik ben het konijn

Ik kijk naar jullie
De wereld draait door
En aan de vuile vloer
Erger ik me

fluister Huil zachtjes

In de verte
Delen lievelingen lakens
Elkaar spiegelend
Aan elkaar
Anders ben ik
Liever alleen

fluister Sterf niet

(twitter, twitter)
Ik deel heel mijn leven mee
(twitter, twitter)
Ik ben nooit alleen

Crepeer, crepeer
Om mijn lacune te vullen
Luchtig neem ik je
Uit de verleving
Met mijn kogels
Breng je opwaarts
In mijn koude ster
Nergens heen, nergens heen
En ik ben niet alleen, nee, niet alleen

Zal ik vliegen?
Of
Zal ik vallen?

Dance with you, baby, no more

2009-09-05T15:55:00.000+02:00

Lustig werpen lampions hun liefelijke licht op het lommerrijke terrein. Men prijst zich gelukkig dat er geen leeuwen zijn. De kermis is voorbij, de repetitieve muziek van de carrousel zwijgt al lang. Enkel de grote tent staat er nog, badend in het licht, maar toch ook intiem halfdonker. Het is warm, dus de zijflappen zijn opgehaald zodat de tent een reuzenbaldakijn lijkt. Schelle noten wervelen zich aaneen tot pittige dansmelodietjes. Vele uitgelaten voeten volgen het ritme.
Ik glijd schuchter door de schaduwen, mijn handen diep in mijn zakken begraven. Met het naderen van mijn doel wordt mijn tred aarzelender. Ik ontwaar een wilde wirwar van wriemelende lijven in het halflicht. Ik haal diep adem en zet de laatste stappen tot bij de tent. Quasi zelfzeker leun ik tegen de tentpaal. Ik zie eruit alsof ik alles onder controle heb. Jij ziet er niet uit alsof je al een uur bent aan het dansen. Je bent zo puur als altijd. Alleen je gezicht is rood geworden, net als toen we vochten. Je heerlijke haar danst in woeste slierten rond je gelaat. Je danst op blote voeten, met gesloten ogen. Je lijkt de grond nauwelijks te raken. Een lichtbundel van achter je onthult de schaduw van je sierlijke lichaam in je engelenwitte kleedje. Ik zou het niet erg vinden je nog eens terug te zien.
Ik pers me tussen de dansende koppeltjes door. Daarjuist heb je me weinig subtiel opgeëist voor de volgende trage. Hoewel ik me bezwaarlijk tot iets verplicht kan voelen keer ik gehoorzaam terug naar waar we praatten. Maar achter de laatste koppels, vlakbij de box, staat me een onaangename verrassing op te wachten: niemand. Het lijkt erop dat je jezelf toch al in iemand anders armen hebt geworpen. Teleurgelucht draai ik me om. Bordeaux haar en een glimlach werpen mijn hartslag in eclipsmodus. Heb ik je ooit verteld dat ik wel zeven keer door de bliksem ben getroffen? En je was elke keer net naar me aan het glimlachen. Ik blaas mijn longen leeg en doe een dappere poging tot een lach. Hopeloos. Waarom begin ik er toch aan? Ik moet er uitzien als een grijnzende gorilla naast jou.
Jij bent schijnbaar niet gestuit door dat soort overwegingen. Je slaat je armen om me heen en komt helemaal tegen me aan staan. Ik leg mijn oor op je hoofd. Nu hoor ik de muziek zoals ze in jou klinkt. Gelukkig zing je niet. Dan voel ik me toch niet helemaal onbeholpen en onervaren. Ik zou het niet erg vinden je nog eens terug te zien.
We zitten naast elkaar. In stilte. Ik werp je geregeld steelse blikken toe. Je staart voortdurend met een serene glimlach de kamer in. Ik krijg het gevoel alsof ik iets moet zeggen, maar vervloek mezelf zodra ik dat gedaan heb. Je geniet evenzeer van stille observatie als ik dat doe. Ik vraag me prompt af of je ook wel eens liedjes voor Melancholie zingt. Gegrepen en gemiste kansen zijn verdacht gelijkvormig. Als ik de kaarten zo op tafel zie liggen, ziet het ernaar uit dat jij wint. Ik zou het niet erg vinden je nog eens terug te zien.
Op de achtergrond zingt een Brit over gisteren.

Ode I aan Carla en Sigi: Het ik over ik

2009-08-25T18:46:00.002+02:00

Breng me naar het einde
Het begin van de wereld

Stel me voor aan je gevederde vriend
Ik vertel mijn ouders niets

Zodat we kunnen leven
Aan het einde
HIY

Breng me naar donderse waarheid
Bliksemse liefde
Beangstig me
Begeester
YIA

in woede ontstoken
Mag ik ook een pose slaan
Me koningin van drama noemen
Moet ik manhaftig
Mijn kleren me laten maken

fluister
Spoken zijn niet anders
Wachten me op
Sterf ik vleugelslaand
Wanneer ik weet
YAA

Dans het podium op en neer
Wuif met je gezicht
Acteer
Acteer
Steeds glimlachend

Je bent zo hip
Zo hip, hip
Hypocriet

De spiegel barst
Ik raak compleet de controle kwijt
Zelfs over dit gedicht

Gitaar, waar ben je om gitzwart je bas op mij te gieten

Je zit daar in je hartenpijn

2009-08-24T05:56:00.003+02:00

We waren pivotaal, kon je wel zeggen. Twee zelfgenoegzame pubers, met elk een paar jongere broers en rond dat familiale kliekje - we waren neven - de andere kinderen uit de straat. We waren een soort van hangjongeren light: we zaten naar muziek te luisteren of mee te zingen, soms voetbalden we wat en soms verzonnen we nog andere gekke spelletjes. Maar gewoonlijk lieten we de spelletjes aan de echte kinderen over. Muziek ging ver voor op spelletjes.
We waren vervuld met een grote zekerheid dat het universum om ons draaide. Die ene straat was van belang. De rest van de wijk flapperde er maar wat aan. De wereld begon hier, aan onze voeten.
Nieuwelingen werden steeds zorgvuldig door ons getaxeerd. Vooral degenen die na het avondeten pas kwamen aanwaaien, want dat waren gewoonlijk types waar we niet op zaten te wachten.
Zesentwintig. Dat was een fantastisch huisnummer. Daar woonden de enige mensen die rabiaat tegen onze aanwezigheid in de straat waren. Daar trokken wij ons weinig van aan, tenzij weinig subtiele pesterijtjes op zijn tijd tellen als je ergens iets van aantrekken.

Ik herinner me die avond nog goed. We waren er allemaal, behalve mijn jongste broer. Die was thuis verleid door de computer. We speelden afvallerke, met een mouchen bal. Zelfs van die lichte plastieken ballen waren sinds kort geband. Ik stond in de goal en ze kwamen eerst mijn blikveld binnen. Doordat ik afgeleid was slaagde iemand erin te scoren, maar ik strekte mijn vinger uit naar belangrijker zaken dan een verloren punt. Drie straaljagers kwamen over geraasd. Zo dadelijk zouden er meer volgen. Wij waren de eersten die het merkten, dat wisten we zeker. Niets zou nog hetzelfde zijn na die dag. De Derde Wereldoorlog was begonnen en wij hadden het gezien.

Arrivée d'un Train en Gare

2009-08-20T02:17:00.000+02:00

Een ietwat metalige, maar desondanks verbazingwekkend helder verstaanbare vrouwenstem heet de opgejaagde reizigers op perron drie hartelijk welkom. Je neemt de jachtige nieuwkomers afstandelijk op, je lippen geplooid in dat arrogante, superieure grijnslachje. Je ziet hen elke dag. Honderden, misschien wel duizenden. Ooit probeerde je ze te tellen, maar dat ging je al gauw vervelen. Bovendien waren conducteurs en kruiers twee zeer storende factoren in je volkstellingen, omdat ze voortdurend af en aan liepen. Zo was je nooit meer zeker wie je al geteld had en wie niet. Het maakt ook niet uit. In se zijn ze allemaal hetzelfde: anoniem, vluchtig, oninteressant. Daarom ben jij daar elke dag. Om hen interessant te maken. Hen een naam te geven, jezelf hun verhaal te vertellen en hun sage zo eeuwigheidswaarde te geven. ’s Avonds schrijf je ieder verhaal meticuleus op in je verhalenalbum. En de volgende dag zit je hier weer, je eigen minstreel en mecenas.

Op perron twee rolt de internationale uit het noorden binnen. Het ultramoderne vehikel komt bijna zonder een kik te geven tot stilstand. Met een futuristisch gezoem schuiven alle deuren gelijktijdig open om een grote kluwen globetrotters uit te spuwen. Dat zouden ze toch moeten doen. Maar er is geen schare vandaag. Twee eenzame voeten springen uit de trein. Welhaast geruisloos begeven ze zich naar het dichtstbijzijnde bankje. Gracieus gaat hun eigenaar tegen het plexiglas aan zitten. Haar rug is slechts millimeters van de jouwe verwijderd, maar je hebt haar nog geen blik waardig gekeurd. Je gaat juist volledig op in de tragedie van een gezin dat net langsliep, enkele perrons verder. De moeder wandelt wat onwennig in haar vrijetijdskledij, gewend als ze is aan strakke, zakelijke kleding, en de vader sloft maar gewillig mee, zoals hij de lange jaren van werkeloosheid gewillig over zich heeft laten komen. Hun twee prepubers, twee meisjes, zijn van geen van beide ouders veel aandacht gewend: zij is er nooit, hij is er altijd en concludeert dat hij bijgevolg geen moeite hoeft te doen. De twee kinderen zijn daarom zeer wel in staat zich zonder hun ouders uit de slag te trekken en vrezen alleen maar voor onweer tijdens dit onnatuurlijke uitstapje. Daarjuist op de

Je wil verschrikt overeind veren, maar je benen weigeren dienst. Het lijkt wel alsof ze van gietijzer zijn gemaakt. Ze spreekt je aan. Je blijft doodstil zitten. Ze zit vast met zo’n handenvrij telefoontje in haar oor. Het zou niet de eerste keer zijn dat je antwoordt op iemands niet tot jou gerichte vraag. Dat moet het zijn, maar je durft geen schichtige blik ter controle over je schouder te werpen. Stel dat iemand het merkt, die breuk in de ongenaakbaarheid van de verteller. En trouwens, zelfs als ze de bedoeling heeft jou iets te vragen, moet ze maar beseffen dat je hier niet komt om te worden bevraagd. Als ze kennis wil maken, moet ze je maar eens in de supermarkt tegen het lijf lopen.
Ondanks jezelf word je nieuwsgierig. Ze heeft niets meer gezegd, maar ze zit er nog steeds. Daar ben je zeker van. Je probeert je haar beeld voor ogen te roepen, maar je hebt haar nog niet gezien. Ze bestaat volledig uit die ene vraag die je maar half hebt verstaan. Je zou willen schetsen waar ze vandaan komt, waar ze naartoe gaat, waarom ze hier zo lang stil blijft zitten, maar niets schiet je te binnen. Het lukt je niet om haar een personage te maken.

Buiten is het donker geworden. De lichten van het station zijn aangefloept. Treinen zijn af en aan blijven rijden. Je hebt geen verhalen meer verteld vandaag. Je bent als verstijfd blijven zitten, verkrampt in poging na poging om deze ongrijpbare indringster een verhaal mee te geven. Tevergeefs. Je begint de moed te verliezen. Je bestaan glipt je langzaam door de vingers. Je weet niet eens meer zeker of ze daar nog zit. Misschien is ze al lang geleden opgestaan en vertrokken. Misschien stierf ze in een auto-ongeluk, uren terug. Op dit moment is het onmogelijk na te gaan. Misschien, misschien, je wordt gek van dat gemisschien. Jaren van zekerheid gaan gebukt onder luttele seconden van mogelijkheid.

Een luide knal. Minieme scherven plexiglas vliegen je om de oren. De lichten in het station vallen allemaal gelijktijdig uit. Je hebt je ogen wijd opengesperd. Wat is er met dat plexiglas gebeurd? Je voelt het nog steeds tegen je rug aan zitten. Je wilt je omdraaien om te kijken, maar nu weigert ook je hals dienst. Je tast naar achter met een hand en voelt alleen lucht. Het plexiglas is allemaal kapot gesprongen, met uitzondering van dat kleine deel waar jij tegen zit. Als een angstig dier begin je te snuiven. Je beseft nu pas dat het enorme station verlaten is. Je ziet geen mens meer, zelfs geen kruiers of conducteurs. Je bent alleen. Dan komen de barsten. De anders zo solide industriële stationsmuren zakken in. Grote wolken stof worden voor je opgeworpen. Je voelt je vreemd gedistantieerd van deze collaps. Stalen draagbalken beuken vlak naast je op het perron, maar je schrikt zelfs niet meer. Je bank scheurt zich los van de vaste aarde en wordt een speelbal van de woeste destructieve elementen die hier aan het werk zijn. Terwijl je door het ijle zweeft voel je de kracht terugvloeien naar je ledematen. Mooi, daar heb je veel aan. Je hebt er echt volop zin in om recht te staan op een ongedefinieerde hoogte in de lucht. Je denkt voor het eerst dat je eigen verhaal ook wel een zekere schwung bezit.

Ze staat plotseling voor je. Je knippert een paar keer met je ogen en vraagt waar ze zo plotseling vandaan komt. Ze zegt dat ze hier al heel de tijd was. En of je meekomt. Je kijkt haar bevreemd aan. Een mallemolen aan gedachten raast door je hoofd.
Ze heeft daar heel de tijd gezeten. Wie is ze? Ze staat op de lucht. Waarom wil ze je meenemen? En misschien nog urgenter, waarheen? Je wil eerst maar eens proberen of dat luchtige wandelpasje jou ook zou lukken. Veel slechter kan het toch al niet worden. Je staat op en, wonderwel, valt niet. De bank en het restje plexiglas spatten in vele splinters uiteen. Was je net op tijd weg of gebeurt dat doordat je opstond? Je hoofd heeft nog nooit zo dicht bij breken gestaan.
Je ziet haar niet meer, want je vervolgt je weg met vreugde.

Je bijt peinzend op je pen en knikt dan tevreden. Nog een laatste zin zet je op papier en dan sla je het boek dicht. Voldaan leg je de pen netjes terug in haar bakje. Je staat op van je bureau en gaat op je balkon staan om van de omgeving te genieten. Mensen openen hun ramen en verlaten hun huizen, voor eventjes.

Woeltuin

2009-08-12T01:31:00.004+02:00

Verstomd staart hij naar de foto. Zijn ogen verzachten zich, terwijl vocht er zich aan opdringt. Zachte regen masseert hem de schouders en slaat het verdriet uit zijn nek. De volle waarheid van afstand stort zich in grote ladingen van besef op zijn getormenteerde gedachten. Rondom zijn hart vloeit iets kouds en warms, iets blauw en rood. Duizendeneen drieste dromen boren zich een weg naar buiten. Hij laat twee vingers over zijn lippen glijden. Even nog blijven de dromen als satellieten rond zijn hersenpan wervelen, maar dan besluiten ze hem toch in de steek te laten. In zijn maag doet een horde horzels een wilde rondedans. Nevels van wulpse wensen stuiteren aan zijn innerlijk oog voorbij. Hij schudt zijn hoofd in een ijdele poging ze te verjagen. Alles wat hij nooit durfde denken nestelt zich behaaglijk naast zijn linkeroor. Ergens aan zijn middenrif begint zijn lichaam open te bloeden in brandende scheuren. Uit zijn huid ontspruiten witte aronskelken. De keizerlijke nachtegaal zet zijn tevergeefse reddingslied in.
Haar warme glimlach bevriest hem in het besef dat hij veilig is.

Ik Stotter Idyllische Syllaben

2009-08-12T01:23:00.002+02:00

Ze stond met haar rug tegen de stam, de blik tussen het loof gericht. “Zing, zangvogel, zing een lied voor mij.”
Vogeltje besloot dat het allemaal niet eerlijk was. Hij kon zijn vleugels niet uitslaan om de zon te bezingen en de wolken te verjagen. Zijn oog was nu op de maan gericht, waarbij zijn hart slagen rikketikte waarvan hij het bestaan vergeten was. “Wat graag bezong ik uw schoonheid, jonkvrouw, doch mijn tong is gebonden.”
Ze begreep hem niet. Hij was vreemd, deze vogel, een merkwaardig mysterie. Omzichtig strekte ze een arm en legde haar hand op de laagste tak te rusten. “Zangvogel,vlied niet heen, sta me slechts toe je veren te bewonderen.”
Onrustig hupte zangertje van poot op poot. Twee kijkers waar de onschuld in verscholen lag, klommen langzaam dichterbij. Hij slikte, schuddebolde en liet zijn ogen wild heen en weer schieten. “Ik bid u, vrouwe, zo dadelijk tuimel ik voorover van spagaat.”
Ze glimlachte; hij miste weer drie slagen. Zachtjes zette ze zich naast hem neer. Millimeter per millimeter schuifelde ze nader tot ze het aandurfde haar hoofd op zijn schouder te vleien. Hij slikte opnieuw en likte zijn lippen af.
Het werd uren later en ze spraken, noch verroerden zich.

Later werd ik buiten wakker. De grond was hard en vochtig, de wereld hulde zich in een bedeesde nevel. Ik worstelde me stilletjes uit mijn slaapzak, in de hoop daarbij niemand te storen. Mijn ogen dwaalden naar jouw slaapzak. Die was leeg. Reeds in mezelf verzonken begaf ik me naar mijn peinsboom. Net toen ik me erin wilde hijsen, groette je me. Ik keek op in ’s werelds onschuld. Zonder je ogen vrij te laten, zette ik een stap terug. Aarzelend reikte ik je de hand. Een schitterende glimlach straalde op me neer. Je nam mijn hand in de jouwe, nam de sprong in vertrouwen en zweefde sierlijk naar beneden, in mijn armen. Ik draaide je rond en samen dansten we de tijd uit, vier blote voeten en een eeuwig moment.

Hebel

2009-08-12T01:23:00.001+02:00

Lieve G.

Dacht jij eraan, toen je je blik naar de sterren wierp? Dacht jij aan wolken van stoom, paddenstoelen en carbondioxide? Dacht je aan Japanners, die de regen die hen redde vervloekten in de taal die hen verslond?
Wat dacht je, dan?
Dacht je dat tussen spagaat en illuminati alleen spaghetti te vinden was? Dacht je dat je een erfenis voor de eeuwen achterliet? Dacht je daar antwoorden te vinden?
Wat, dan, dacht je?
Dacht je een nieuw geloof leven in te blazen? Dacht je enig moment ook aan jezelf? Dacht je een oud geloof leven in te blazen?
Dacht dan watje?
Dacht je licht, donker, dialectiek, zwart en wit in een dansje? Dacht je zelf, ander, iedereen, fruit en jong met een brilletje? Dacht je dagen, nachten, chaos, oersoep en tweeënveertig op een schermpje?

Dacht ik het niet?

Con amore

Je T.

El Pueblo, Unido, Nunca es Vencido

2009-08-12T01:22:00.001+02:00

Ze zat in een goot in Bangladesh. Ze was negen, maar achter haar ogen lag de pijn van veel meer jaren. Hij was lang, blond en stijlvol gekleed. Met besliste stap kwam hij naar haar toe. Hij stak zijn hand uit, schudde de hare hartelijk en gaf haar zijn kaartje. Het had een gouden randje en zijn naam stond er ook op in gouden letters. Bart Picktaname. Ze knikte, ervan overtuigd dat hij beterschap zou brengen in haar leven. Hij schudde haar opnieuw de hand, zo hevig dat ze het kaartje liet vallen. Terwijl het naar beneden dwarrelde zag ze de achterkant. Die had een grijs randje. Zijn handdruk werd een klem. Hij dwong haar op haar knieën en verkrachtte haar ruw. Hij stond op, sloeg het stof van zijn maatpak en nam haar kleren mee.
Hij kwam elke dag terug. Elke dag nam hij haar kleren mee.

”Kan ik u interesseren in een glas water, edelachtbare?” De rechter knikte. ”Ja, bedankt, zet maar op mijn rekening.” Met een brede glimlach voorzag Bart hem van een goedgevuld glas kraantjeswater. De rechter zette zijn bril recht. ”Goed, wat hebben we hier?” De beklaagde schraapte zijn keel. Verstoord keek de rechter in zijn richting. ”Is uw advocaat er nog niet?” De beklaagde kromp ineen onder de rechtvaardige blik. ”Die kan ik niet betalen, edelachtbare.” Bart tikte de rechter op de schouder. ”Dat maakt niet uit. Een routinezaak.” Die zuchtte. ”Plagiaat, neem ik aan?” Bart knikte bevestigend. ”We hebben hem op heterdaad betrapt. Verkrachting. Ik heb mijn patent hier, moest u het nog willen inzien.” De rechter wuifde het document weg. ”Nee, Bart, dank je, ik ben me zeer bewust van je bezit.” Hij keerde zich weer naar de beschuldigde. ”Hebt u iets ter uwer verdediging aan te voeren?” De man schokschouderde en schudde zijn hoofd. ”De gewone dwangsom?” Barts grijns trok naar het diabolische. ”Uitstekend.” De schuldige barstte in tranen uit. ”Edelachtbare, daar moet ik tot mijn 95 voor werken en dan kan ik nog geen eten voor mij en mijn gezin kopen.” Bart stapte op de man toe en gaf hem een schouderklopje. ”Geen paniek, beste man. Vijf seconden geleden zijn je huis, je auto, je inboedel, je vrouw en je drie kinderen verkocht. Je kan met een gerust hart gaan werken, je hoeft niets anders meer af te betalen.” Hij keerde zich om. ”Komt u, edelachtbare?” De rechter knikte, stond op van zijn stoel en ging in Barts broekzak zitten.

Bart schudde de hand van de hoofdredacteur. ”Ik wist wel dat we tot een volwassen compromis zouden komen. Gaat u zitten.” Hij strekte zijn hand uit. De mediagigant ging gehoorzaam op de palm zitten.
De ontslagen journalist was ziedend. Hij stampvoette door de redactie en gooide op zijn weg twee bureaus omver. ”Er zullen er wel zijn die mijn verhaal willen horen.” Hij had niet verwacht dat er buiten al een geïnteresseerde zou staan. Bart stak met een brede glimlach zijn hand uit. Er zat een kaartje in. De journalist nam het kaartje. Het had een gouden randje en een naam in gouden letters. Maar de naam was moeilijk leesbaar, want er zaten rode vlekken op. De journalist voelde zijn eigen handdruk verslappen, maar die van Bart bleef onverminderd sterk. Hij keek over de schouders van zijn slachtoffer naar zichzelf en glimlachte. ”Maak dat mes goed schoon.”
Een grote volksmassa scandeerde leuzen tegen Bart. Ze konden hun zuurstofrekening niet meer betalen. Zuurstof was van het volk. Ze hadden een touw bij om Bart te lynchen.
Meewarig schudde Bart zijn hoofd. Hij opende zijn aktetas. De politie en het leger kwamen in het geweer om hem te verdedigen.
Maar uiteindelijk moest Bart toch vluchten. De wereld was nog niet klaar voor geprivatiseerde zuurstof.

Bart maakte zijn vuurwapen proper. Tien Afrikaanse activisten waren komen klagen over zijn vervuilende oliewinning. Ze waren er niets mee opgeschoten.

Bart schudde de handen van Erik Ulebosch en Vera Saunders.

Bart had een naam voor zichzelf gemaakt.

Faux Pas

2009-05-24T23:26:00.001+02:00

Pandora panikeert met veel panache over pandemieën bij panters. Parmantig pareert ze partiële parvenu’s tijdens het parelvissen. Passioneel passeert ze Pasteurs passende pastiche. Palataal palaverend palmt ze paleolithische paleizen in. Papale papparazi pappen aan met haar papaveren paplepel. Pakkend!

Enge straten knijpen zich strak om mijn gemoed. Te hoge huizen werpen donkere schaduwen over mijn humeur. Flets flakkerende straatverlichting spiegelt zich aan de fixatie op mijn faliekante falen. Gauw neemt de fakir de faun de fakkel uit handen. Professioneel frappeert dat de menigte.

Het uitgeregende park doemt voor mij op. Iemand heeft de cake buiten laten staan. De buitengewone eer hem op te halen is mij te beurt gevallen. Daar ligt hij, zijn glazuur verliezend aan het grimmige gras. Ik denk niet dat ik hem kan meenemen. Het duurde zo lang om hem te bakken en ik zal het recept nooit meer terugvinden.

Ik houd een stille wake voor de dode overblijfselen van de picknick. In de wijde omtrek is geen bloem meer te bekennen.
Aan mijn voeten verdrinkt een vlinder. Klagelijk miauwend streelt een zwerfkat mijn been. Ik rol op in mijn spinnewiel.

Het wachten is op Pandora.

De wachters

2009-05-24T23:21:00.000+02:00

Het was een klein zaaltje. Krakkemikkige houten stoeltjes waarvan het bouwjaar al bijzonder lang vervlogen was stonden in slordige rijen opgesteld. Om binnen te kunnen moest je ergens door een onooglijk steegje achterom een alternatieve platenzaak. Daar stond een oude ladder in een smerig keldergat. De ruimte werd slecht verlicht door levenloze tl-buizen. Maar dit krocht was het opwindende hart van iets nieuws. Iets jongs, rebels en revolutionairs. Een terugkeer naar het ware geloof en het echte mens-zijn. Hier werd gewaakt.

Johan Maertens stond tevreden te kijken naar de opkomst deze avond. Zo dadelijk zou hij van zijn plaats bij de deur naar voren in de zaal wandelen, slalommend tussen de her en der verspreide en al dan niet bezette stoelen. Hij zou tot hun harten spreken, stuk voor stuk. Dit was het geluid van de waarheid. De waarheid koos zijn volgelingen en liet hen niet meer los.

“We moeten waakzaam zijn.” Johan liet de woorden even vibreren in het luchtruim, om hen de kans te geven op ieders tong neer te dalen, zodat elke aanwezige het hart van waarheid zou proeven. “We moeten de dag van God verwachten. We moeten verwachten dat Jezus komt. Niet alleen moeten we dat verwachten, we moeten ernaar verlangen.” Hier nam hij een dramatische pauze. “Maar wij hebben een nieuw verlangen. Een nieuwe verwachting. Wij zijn vervuld van het besef dat het verlangen onvervulbaar is, dat de verwachting niet ingelost kan worden. Zij verliest haar bestaansreden in haar vervulling en moet om werkelijk te kunnen vervuld worden, onvervuld blijven.”

Timo staarde in vervoering naar de weidse gebaren van deze op aarde neergedaalde engel. Hij had gelijk, oneindig gelijk. Jezus kwam niet terug, Hij was al terug en al de rest was verlangen. Het flikkerende tl-licht maakte plaats voor een warme gloed. Timo opende zijn mond een beetje om elke druppel oratie van deze redenaar in te drinken. Hij voelde de warme aanwezigheid van de volkomen waarheid. Een onweerstaanbare lust naar meer van deze onpeilbare bron van kennis en mystieke waarheid borrelde op in Timo’s anderszins steenkoude hart.

Onder het genot van een trappist hadden idool en bewonderaar een lang gesprek. Timo had zo veel vragen, maar tegelijkertijd had hij het gevoel dat hij zelf de enige was die antwoorden gaf, alsof Johan waarheid in hem naar boven bracht die hij onbewust altijd al had bezeten.
Om vijf uur ’s morgens probeerde Johan zijn bekeerling te kussen. Die was nu echter al trouwer aan de principes van het verlangen van de wachters dan de bezieler van de filosofie. Hoewel de vlammen doorheen zijn hele lichaam woelden en hem tot een blijde ontvangenis drongen, wist zijn lust tot lust de overhand te behalen. Hij week terug en wandelde, gloeiend van verlangen, terug naar zijn kot.

Dor meifeest

2009-05-18T01:15:00.004+02:00

Ik heb een pet op. De zon schijnt op mijn hoofd, gezeefd door de bladeren van een boom. Ik houd papa's handje vast. Dat moet, want papa huilt. Hij en ik hadden elk een bloem bij. Een witte bloem met een groot bruin hart. Een reuzenmadeliefje dat vergeten is hoe geel eruit ziet. Ik heb mijn bloem neergelegd naast die van papa, op de gladde grijze steen.
Mama legt haar hoofd op papa's borst en legt haar arm om hem heen. Mama huilt ook, maar papa huilt dieper. Zijn hartje doet meer pijn om de steen. Mama hield ook van de steen, heeft ze me verteld, maar niet zo veel als papa. Mama zegt dat ik het wel zal snappen als ik groter ben. Maar ik ben nu ook al een grote jongen, hoor.
Mama houdt mijn zusje in haar buik. Haar hartje doet geen pijn. Als mijn zusje uit mama is gekomen kan ze ook papa's handje vasthouden als hij huilt. Ze lijkt niet op mij, maar ik hoop dat ze papa wel wil troosten. Ik kan dat niet zo goed alleen.

Niet huilen, papa. Mama slaapt onder de boom waardoor de zon schijnt. Niet huilen, ik ben bij je.

Gruwel in Zijn ogen

2009-03-20T12:44:00.004+01:00

Hij ligt op straat. Mensen negeren hem, ze zien aan hem wat hij is. Ze zien dat hij hun aandacht niet verdiend. De zon is opgekomen en steekt hem op de gesloten oogleden. Hij knippert een paar keer en komt moeilijk recht.

Hij was zonder veel poespas buiten gegooid. Hij kreeg een mening. Dat was hoogst ongewenst voor zijn soort. Ze waren echter sympathiek geweest, hadden oogluikend dingen toegelaten waarvoor de meeste anderen zich al lang van hem zouden hebben ontdaan. Maar toen had hij een bijbel gevonden. Hij had het boek verslonden zoals hij al vele romans, filosofische werken en wetenschappelijke verhandelingen had verslonden. Maar deze keer werd hij geraakt door wat hij las. Hij geloofde wat daar stond. Hij geloofde in die liefde en die vrijheid. Dat was de druppel geweest. Zonder pardon hadden ze hem het huis uit laten zwieren. Zeer letterlijk. Vanaf de eerste verdieping.

Hij tracht zich te oriënteren. Dat lukt hem vlot genoeg. Die kerk is hier net om de hoek. En het is vandaag eindelijk zondag. Vier dagen op straat slapen heeft hem geen goed gedaan. Hij tast naar zijn binnenzak, waar het kleine bijbeltje zit dat hij eergisteren heeft gestolen in een boekenwinkel. Hoopvol stapt hij naar de kerk. De voorganger en haar vrouw staan buiten om de kerkgangers te begroeten. Hij reikt naar de hand van de voorganger, die de zijne eerst gedachteloos schudt, maar dan bevriest en zijn hand klem houdt. "Jouw soort moeten we hier niet." Ze doet hem pijn met haar bankschroefhanddruk, maar het is niet daarom dat de tranen in zijn ooghoeken opspringen. "Maak dat je wegkomt. Je bent een gruwel in Gods ogen. Een icoon, een idool van menselijke arrogantie." Vertwijfeld toont hij zijn bijbel. "Jezus zocht de zwakken en het uitschot. Ik hou van Jezus..." Nu wordt haar stem echt scherp: "Zwijg, wandelend stuk blasfemie. Je weet niet waar je over praat. Je bent het niet eens waard de naam van Jezus over je valse tong te laten gaan. Verdwijn." Ze duwt hem ruw weg. Hij struikelt en valt. Zijn blik wordt mistig terwijl hij overeind krabbelt. Hij had het zo gehoopt. Was dit de erfenis van de mens geworden liefde? Hij strompelt weg, overmand door verdriet. Hij is bijna aan het einde van de straat als hij rennende voetstappen achter zich hoort. Onwillekeurig krimpt hij ineen, terwijl hij zich omdraait om te zien welk nieuw gevaar hem bedreigt. Het is de vrouw van de voorganger. Ze lijkt niet heel veel zin te hebben om dichtbij te komen. Ze steekt een papiertje uit. "Misschien kan je daar wel terecht." Hij ziet een adres op het stukje papier. Hij neemt het aan en wil haar bedanken, maar ze rent alweer weg.
Het is bijna tien uur als hij aankomt op het andere adres. "Vergadering van Buitengesloten Broeders" kondigt een plakkaatje onder het huisnummer aan. De deur is dicht. Er staat geen voorganger buiten om de mensen te begroeten. Voorzichtig probeert hij de deur. Ze gaat open. Hij komt in een met tl-lampen verlicht zaaltje binnen. Een twintigtal mensen zit stijfjes naar voor te kijken. Gelukkig zijn er meer lege stoelen dan vollen, vooral op de eerste rijen. Enthousiast stapt hij helemaal naar voor en gaat zitten. De gitarist, de pianist en de dienstleider kijken hem verbouwereerd aan, maar hij is al lang blij dat hij binnen is.

Na twee uur dienst blijft hij hangen voor de koffie. De meeste mensen schuwen hem. Eén man komt met hem praten. De man is één van de drie oudsten van de kerk. Hij vertelt de man hoe hij is buitengegooid toen hij Jezus vond en dat andere kerken hem niet willen. De man vertelt hoe ook hij werd uitgespuwd, omdat hij maar twee grootouders heeft.
"Maar daar kan jij toch niets aan doen?"
"Ik verdedigde mijn ouders. Waarom hadden zij het recht niet om elkaar lief te hebben? Toen werd ik uitgestoten."
Ze praten nog even. Dan gaat de oudste naar huis. Met zijn vrouw en zijn twee kinderen. Zijn verleden en verdediging verborgen onder een respectabel vernis.

Gedesillusioneerd dwaalt hij door de straten. Hij kan niet uitwissen wat hij is. Hij kan niet plotseling een schepping van God worden. Kan hij Hem dan wel Vader noemen?
Onder de brug rijdt een trein. De trein neemt zijn zorgen mee.

De Optocht van Gedumpten

2009-02-26T18:31:00.003+01:00

Mijn benen droegen me met het maximale gebruik van hun krachten een kasseisteeg door en wierpen me over een afrastering. Ik kon de paarden nog horen, dus de vleugels van de adrenaline dreven me verder in een wilde looppas. Ze overheerste mijn verstand zodanig dat ik me vergiste in mijn zorgvuldig uitgestippelde vluchtroute: ik nam een straat te vroeg een afslag en eindigde in een doodlopende straat. Omdat ik niet meteen besefte wat er aan de hand was vertraagde ik, veegde me de haren uit de ogen en stapte hijgend naar de muur. Daar stond hij.

Onze stille optocht was vredig door de rumoerige straten getrokken. Hier en daar sneuvelde vredelievend een voorruit, een spiegel, een antenne, een bushokje. Kortom, peis en vree alom in een betoging met slechts deelnemers zo onschuldig als pasgeboren lammetjes. Zo af en toe slaagden enkele flikken er in om een enkeling uit onze groep af te zonderen, hem weg te slepen en genadeloos op hem in te meppen met hun matrakken. In antwoord op zulk onuitgelokt geweld gooiden wij met piratten en molotovcocktails, in plaats van met kasseien, zoals we eerder deden. Af en toe troffen we een in de weg lopende nieuwsgierigaard die de pech had achter een flik te staan die de brutaliteit had weg te duiken voor wat voor hem bestemd was. Waar gehakt wordt, ligt de bpm meestal tamelijk hoog.
Toen verscheen plotseling de cavalerie. Een heel cordon van de bereden politie versperde ons de verdere doorgang. Erachter stonden ook nog eens twee waterkanonnen. Achter ons naderde het voetvolk van de oproerpolitie. Het was duidelijk dat ze van plan waren ons tot de laatste man murw te slaan en achter de tralies te draaien. Even stond alles en iedereen stil. Een moment buiten de tijd waarin de sterktes en zwaktes van de vijand geschat werden. De conclusie was eenvoudig voor ons: een paard houdt van vuur, noch van knallen. De bereden politie moest eraan geloven. Helaas was onze vredesoptocht al te lang bezig voor ons eigen goed: we zaten zowat door onze munitie. Een viertal knallen en twee molotovs later waren we weer op de omgeving aangewezen om ons te voorzien van projectielen. De onrust die we desondanks veroorzaakten was groot genoeg om dubbele wraak te rechtvaardigen van de tegenstander: vanvoor werden de waterkanonnen opengedraaid, vanachter werden we onder vuur genomen met rubberen kogels en traangasgranaten. Traangas! Erg democratisch allemaal. Wat zou er nog volgen? De ware democratische machine van dokter Guillotine?

Hij stond er heel nonchalant, de rechterhand met sigaret aan de mond. Aan zijn voeten stond een spuitbus witte verf. Op de muur stonden twee vers gespoten leuzen. Links "Civilization is over" en rechts "I killed a girl and I liked it". Maar nog meer dan het verband tussen die twee dingen intrigeerde me zijn blik. Misschien was die blik wel het verband tussen de twee slogans. Een soort ondeugend dreigende, maar heel doordringende blik was het. Ik opende mijn mond om te spreken, maar ik merkte dat er mij niets zinnigs over de lippen kwam. "NNNAAAMMMM." Dat bracht ik uit. Hij knikte begrijpend en zette een stap opzij. Achter hem onthulde er zich een smal gat in de muur, maar het was breed genoeg opdat ik er mij door zou kunnen worstelen.

Ons georganiseerde peloton was verworden tot een huilende meute vluchtelingen. De idealen maakten plaats voor het vege lijf, maar te laat, veel te laat. We zaten klem. Wie naar achter vluchtte, ging door een rubberen regen tegen de vlakte, werd gegrepen en bruut afgeranseld alvorens in één van de vele gevangenwagens te worden geduwd. Wie naar voren liep kreeg de volle laag van het waterkanon, om vervolgens klem te komen te zitten tussen de ruiters en neergesabeld te worden door hun matrakken.
Een harde kern van een tiental van ons was gelukkig wel bekend met de wrede praktijken van het politieapparaat en had zich goed voorzien: een mondmasker nog onder de zakdoek die het gezicht maskeerde, een vuilbakdeksel of een verkeersbord als schild en een bat of een metalen staaf als slagwapen. Deze elite en enkele van de onvervaardere nieuwelingen stormden op de ruiterij af en begon het soort slagen uit te delen dat de gemiddelde gaia-activist ten zeerste zou afkeuren. De paarden keurden de ranseling ook af en er ontstond zowaar paniek in de geruiterde gelederen. De waterkanonnen waren nutteloos nu we zo dicht genaderd waren. Na de paardendoop bleven er nog zes van ons over. We wierpen alles wat ons enigszins zou vertragen van ons af en verdwenen zo snel mogelijk in smalle, moeilijk begaanbare steegjes - we hadden bij het uitstippelen van onze route ervoor gezorgd dat er te allen tijde geschikte exemplaren ter ontsnapping nabij waren.
Zo bliezen we een luidruchtige aftocht.

Achter het gat lag een zandweg, die leidde naar een touwbrug. Een brug over een onoverkomelijk diepe kloof. Er klonk gedreun tegen de muur, ze waren hem aan het slopen. Ze moesten en zouden me hebben, de staatsgevaarlijke raddraaier, de onverbeterlijke anarchist mocht hen niet ontsnappen. Ik rende naar de brug. Er werd op me gewacht aan de andere zijde. Ik stak over, terwijl de muur instortte en het geblaf van honden en het hoefgetrappel van paarden de lucht vulde. Er werd mij een kapmes aangereikt. Ik keerde me naar de naderende politiecordons, stak mijn middenvinger hoog op en sneed de touwen van de brug door.